(1)

Porozumienie z Marrakeszu ustanawiające Światową Organizację Handlu (zwane dalej „porozumieniem WTO”) weszło w życie w dniu 1 stycznia 1995 r.

(2)

Artykuł II ust. 2 porozumienia WTO stanowi, że porozumienia i związane z nimi instrumenty prawne zawarte w załącznikach 1, 2 i 3 do porozumienia WTO (zwane dalej »Wielostronnymi porozumieniami handlowymi«) stanowią integralne części porozumienia WTO oraz są wiążące dla wszystkich Członków.

(3)

Zgodnie z art. IX ust. 3 porozumienia WTO w wyjątkowych okolicznościach Konferencja Ministerialna może zawiesić zobowiązanie nałożone na członka przez porozumienie WTO lub przez jakiekolwiek wielostronne porozumienie handlowe.

(4)

W art. IX ust. 3 i 4 porozumienia WTO określono procedury przyznawania zwolnień dotyczących wielostronnych porozumień handlowych zawartych w załącznikach 1A, 1B lub 1C do porozumienia WTO i w załącznikach do nich.

(5)

Zgodnie z art. IV ust. 1 porozumienia WTO Konferencja Ministerialna jest upoważniona do podejmowania decyzji we wszystkich sprawach związanych z wielostronnymi porozumieniami handlowymi.

(6)

Zgodnie z art. IV ust. 2 porozumienia WTO w przerwach między sesjami Konferencji Ministerialnej Światowej Organizacji Handlu (WTO) jej funkcje pełni Rada Generalna WTO. Zgodnie z art. IX ust. 1 porozumienia WTO, WTO zazwyczaj podejmuje decyzje w drodze konsensusu.

(7)

W dniu 15 czerwca 1999 członkowie WTO przyznali zwolnienie z zobowiązań na mocy art. I ust. 1 Układ ogólny w sprawie taryf celnych i handlu (GATT z 1994 r.) w zakresie niezbędnym, by do dnia 30 czerwca 2009 r. umożliwić członkom będącym krajami rozwijającym się preferencyjne traktowanie taryfowe produktów z krajów najsłabiej rozwiniętych, wskazanych jako takie przez Organizację Narodów Zjednoczonych, bez konieczności rozszerzania tych samych stawek celnych na produkty podobne innych członków. W dniu 27 maja 2009 r. członkowie WTO przedłużyli zwolnienie na okres od dnia 1 lipca 2009 r. do dnia 30 czerwca 2019 r.

(8)

Zgodnie z art. IX ust. 3 i 4 porozumienia WTO Chile, Chiny, Indie, Tajlandia i Turcja („współwnioskodawcy”) złożyły do Rady Generalnej wniosek o podjęcie decyzji w sprawie przedłużenia na okres od dnia 1 lipca 2019 r. do dnia 30 czerwca 2029 r. istniejącego zwolnienia WTO w celu zezwolenia członkom będącym krajami rozwijającym się na preferencyjne traktowanie taryfowe produktów pochodzących z krajów najsłabiej rozwiniętych.

(9)

Współwnioskodawcy uzasadniają wniosek szczególnie trudną sytuacją krajów najsłabiej rozwiniętych i szczególnymi trudnościami strukturalnymi, z którymi borykają się one w gospodarce światowej, a także znaczeniem poprawy skutecznego udziału tych krajów w wielostronnym systemie handlowym poprzez przyznanie im znaczącego dostępu do rynku, aby wspierać dywersyfikację ich produkcji i bazy eksportowej.

(10)

Przedłużenie zawieszenia nie wpłynęłoby negatywnie ani na gospodarkę Unii, ani na jej stosunki handlowe z beneficjentami zwolnienia. Unia zapewnia ponadto bezcłowy i bezkontyngentowy dostęp do rynku krajom najsłabiej rozwiniętym w ramach inicjatywy „wszystko oprócz broni” i wspiera innych członków WTO, którzy też zapewniają preferencje handlowe dla krajów najsłabiej rozwiniętych.

(11)

Należy określić stanowisko, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej na forum Rady Generalnej WTO w celu poparcia wniosku współwnioskodawców o przedłużenie zawieszenia do dnia 30 czerwca 2029 r. w celu zezwolenia członkom będącym krajami rozwijającym się na preferencyjne traktowanie taryfowe produktów pochodzących z krajów najsłabiej rozwiniętych, zgodnie z art. 218 ust. 9 TFUE, ponieważ przedłużenie zwolnienia będzie wiążące dla członków WTO,