2004R1646 — PL — 24.09.2004 — 000.001
Dokument ten służy wyłącznie do celów dokumentacyjnych i instytucje nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za jego zawartość
|
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1646/2004 z dnia 20 września 2004 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. L 296, 21.9.2004, p.5) |
sprostowane przez:
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (WE) NR 1646/2004
z dnia 20 września 2004 r.
zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2377/90 ustanawiającego wspólnotową procedurę określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,
uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę określania maksymalnego limitu pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego ( 1 ), w szczególności jego art. 6, 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:|
(1) |
Zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 2377/90, konieczne jest stopniowe ustalanie maksymalnych limitów pozostałości dla wszystkich substancji farmakologicznie czynnych, stosowanych w weterynaryjnych produktach leczniczych we Wspólnocie, przeznaczonych do podania zwierzętom służącym do produkcji żywności. |
|
(2) |
Maksymalne limity pozostałości powinny zostać ustalone dopiero po zbadaniu w Komitecie ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych wszystkich istotnych informacji dotyczących bezpieczeństwa pozostałości danej substancji dla konsumenta środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego i wpływu tych pozostałości na przetwórstwo przemysłowe środków spożywczych. |
|
(3) |
Ustalając maksymalne dopuszczalne limity pozostałości leczniczych produktów weterynaryjnych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego, konieczne jest określenie gatunków zwierząt, u których pozostałości mogą być obecne, limitów, jakie mogą być obecne w każdej istotnej tkance mięsnej uzyskanej od leczonych zwierząt (tkanka docelowa), oraz rodzaju pozostałości mającej istotne znaczenie dla monitorowania pozostałości (pozostałość znacznikowa). |
|
(4) |
Z uwagi na zmniejszoną dostępność weterynaryjnych produktów leczniczych dla niektórych gatunków zwierząt służących do produkcji żywności ( 2 ) maksymalne limity pozostałości można ustalić, stosując opartą na ściśle naukowych podstawach metodę ekstrapolacji na podstawie maksymalnych limitów pozostałości ustanowionych dla innych gatunków. |
|
(5) |
Zgodnie z przepisami odpowiedniego prawodawstwa wspólnotowego, maksymalny limit pozostałości do celów kontroli powinien być zazwyczaj ustanawiany dla tkanek docelowych wątroby czy nerek. Niemniej jednak, ponieważ wątroba i nerki są często usuwane z tusz będących przedmiotem handlu międzynarodowego, należy także ustanowić maksymalne limity pozostałości dla tkanki mięśniowej i tłuszczowej. |
|
(6) |
W przypadku weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych dla niosek, zwierząt mlecznych lub pszczół miodnych należy również ustanowić maksymalne limity pozostałości w odniesieniu do jaj, mleka i miodu. |
|
(7) |
W załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 należy dopisać albendazol, febantel, fenbendazol, oksfendazol, tiabendazol, oksyklozanid, amitraz, cypermetrynę, deltametrin i deksametason. |
|
(8) |
Należy przyznać odpowiedni okres przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia, aby umożliwić Państwom Członkowskim dokonanie niezbędnych dostosowań w zezwoleniach na wprowadzenie rozpatrywanych weterynaryjnych produktów leczniczych na rynek, przyznanych zgodnie z dyrektywą 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ( 3 ) celem uwzględnienia postanowień niniejszego rozporządzenia. |
|
(9) |
Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych, |
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 wprowadza się zmiany określone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od szóstego dnia po jego opublikowaniu.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich.
ZAŁĄCZNIK
W załączniku I do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 dodaje się następujące substancje:
2. Leki przeciwpasożytnicze
2.1. Leki przeciw endopasożytom
2.1.3. Benzoimidazole i pro-benzoimidazole
|
Substancje farmakologicznie czynne |
Pozostałość znacznikowa |
Gatunki zwierzęce |
Maksymalny limit pozostałości |
Tkanki docelowe |
|
„Albendazol |
Suma sulfotlenku albendazolu, sulfonu albendazolu i 2-amino sulfonu albendazolu, wyrażona jako albendazol |
Wszystkie przeżuwacze |
100 μg/kg |
Mięśnie |
|
100 μg/kg |
Tłuszcz |
|||
|
1 000 μg/kg |
Wątroba |
|||
|
500 μg/kg |
Nerki |
|||
|
100 μg/kg |
Mleko |
|||
|
Febantel |
Suma ekstrahowalnych pozostałości, które mogą być utlenione do sulfonu oksfendazolu |
Wszystkie przeżuwacze |
50 μg/kg |
Mięśnie |
|
50 μg/kg |
Tłuszcz |
|||
|
500 μg/kg |
Wątroba |
|||
|
50 μg/kg |
Nerki |
|||
|
10 μg/kg |
Mleko |
|||
|
Fenbendazol |
Suma ekstrahowalnych pozostałości, które mogą być utlenione do sulfonu oksfendazolu |
Wszystkie przeżuwacze |
50 μg/kg |
Mięśnie |
|
50 μg/kg |
Tłuszcz |
|||
|
500 μg/kg |
Wątroba |
|||
|
50 μg/kg |
Nerki |
|||
|
10 μg/kg |
Mleko |
|||
|
Oksfendazol |
Suma ekstrahowalnych pozostałości, które mogą być utlenione do sulfonu oksfendazolu |
Wszystkie przeżuwacze |
50 μg/kg |
Mięśnie |
|
50 μg/kg |
Tłuszcz |
|||
|
500 μg/kg |
Wątroba |
|||
|
50 μg/kg |
Nerki |
|||
|
10 μg/kg |
Mleko |
|||
|
Tiabendazol |
Suma tiabendazolu i 5-hydroksytiabendazolu |
Kozy |
100 μg/kg |
Mięśnie |
|
100 μg/kg |
Tłuszcz |
|||
|
100 μg/kg |
Wątroba |
|||
|
100 μg/kg |
Nerki |
|||
|
100 μg/kg |
Mleko” |
2.1.1. Salicylanilidy
|
Substancje farmakologicznie czynne |
Pozostałość znacznikowa |
Gatunki zwierzęce |
Maksymalny limit pozostałości |
Tkanki docelowe |
|
„Oksyklozanid |
Oksyklozanid |
Wszystkie przeżuwacze |
20 μg/kg |
Mięśnie |
|
20 μg/kg |
Tłuszcz |
|||
|
500 μg/kg |
Wątroba |
|||
|
100 μg/kg |
Nerki |
|||
|
10 μg/kg |
Mleko” |
2.2. Leki przeciw ektopasożytom
2.2.2. Formamidyny
|
Substancje farmakologicznie czynne |
Pozostałość znacznikowa |
Gatunki zwierzęce |
Maksymalny limit pozostałości |
Tkanki docelowe |
|
„Amitraz |
Suma amitrazu i wszystkich metabolitów zawierających cząsteczkę 2,4-dimetyloaniliny, wyrażona jako amitraz |
Kozy |
200 μg/kg |
Tłuszcz |
|
100 μg/kg |
Wątroba |
|||
|
200 μg/kg |
Nerki |
|||
|
10 μg/kg |
Mleko” |
2.2.3. Pyretroidy
|
Substancje farmakologicznie czynne |
Pozostałość znacznikowa |
Gatunki zwierzęce |
Maksymalny limit pozostałości |
Tkanki docelowe |
|
„Cypermetryna |
Cypermetryna (suma izomerów) |
Wszystkie przeżuwacze |
20 μg/kg |
Mięśnie |
|
200 μg/kg |
Tłuszcz |
|||
|
20 μg/kg |
Wątroba |
|||
|
20 μg/kg |
Nerki |
|||
|
20 μg/kg |
Mleko (1) |
|||
|
Deltametryna |
Deltametryna |
Wszystkie przeżuwacze |
10 μg/kg |
Mięśnie |
|
50 μg/kg |
Tłuszcz |
|||
|
10 μg/kg |
Wątroba |
|||
|
10 μg/kg |
Nerki |
|||
|
20 μg/kg |
Mleko |
|||
|
(1) Należy zachować zgodność z dalszymi postanowieniami dyrektywy Komisji 98/82/WE (Dz.U. L 290 z 29.10.1998, str. 25).” |
||||
5. Kortykoidy
5.1. Glukokortykoidy
|
Substancje farmakologicznie czynne |
Pozostałość znacznikowa |
Gatunki zwierzęce |
Maksymalny limit pozostałości |
Tkanki docelowe |
|
„Deksametason |
Deksametason |
Kozy |
0,75 μg/kg |
Mięśnie |
|
2 μg/kg |
Wątroba |
|||
|
0,75 μg/kg |
Nerki |
|||
|
0,3 μg/kg |
Mleko” |
( 1 ) Dz.U. L 224 z 18.8.1990, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1101/2004 (Dz.U. L 211 z 12.6.2004, str. 3).
( 2 ) Komunikat Komisji do Rady i Parlamentu Europejskiego COM(2000) 806 dotyczący dostępności weterynaryjnych produktów leczniczych, wersja ostateczna.
( 3 ) Dz.U. L 311 z 28.11.2001, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2004/28/WE (Dz.U. L 136 z 30.4.2004, str. 58).