Voorlopige editie

ARREST VAN HET GERECHT (Vijfde kamer, zitting hebbend met vijf rechters)

8 juli 2026 (*)

„ Prejudiciële verwijzing – Fiscale bepalingen – Accijns – Harmonisatie van de structuur van de accijns op alcohol en alcoholhoudende dranken – Ethylalcohol – Vrijstellingen – Artikel 27, lid 1, onder b), van richtlijn 92/83/EEG – Begrip ‚niet voor menselijke consumptie bestemde producten’ – Beoordelingscriteria ”

In zaak T‑381/25,

betreffende een verzoek om een prejudiciële beslissing krachtens artikel 267 VWEU, ingediend door de Naczelny Sąd Administracyjny (hoogste bestuursrechter, Polen) bij beslissing van 29 januari 2025, ingekomen bij het Hof op 27 mei 2025, in de procedure

P. sp. z o.o.

tegen

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi,

in tegenwoordigheid van

Prokurator Krajowy,

wijst

HET GERECHT (Vijfde kamer, zitting hebbend met vijf rechters),

samengesteld als volgt: M. Sampol Pucurull, president, T. Pynnä, J. Laitenberger (rapporteur), M. Stancu en W. Valasidis, rechters,

advocaat-generaal: J. Martín y Pérez de Nanclares,

griffier: V. Di Bucci,

gelet op de doorzending door het Hof van het verzoek om een prejudiciële beslissing aan het Gerecht op 13 juni 2025 overeenkomstig artikel 50 ter, derde alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie,

gezien de in artikel 50 ter, eerste alinea, onder b), van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie genoemde materie en het ontbreken van een opzichzelfstaande uitleggingsvraag in de zin van artikel 50 ter, tweede alinea, van dat Statuut,

gezien de stukken,

gelet op de opmerkingen van:

–        P., vertegenwoordigd door M. Brończyk, radca prawny,

–        Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, vertegenwoordigd door E. Białas-Giejbatow als gemachtigde,

–        de Poolse regering, vertegenwoordigd door B. Majczyna als gemachtigde,

–        de Europese Commissie, vertegenwoordigd door M. Björkland en B. Sasinowska als gemachtigden,

gelet op de beslissing, de advocaat-generaal gehoord, om de zaak zonder conclusie te berechten,

het navolgende

Arrest

1        Het verzoek om een prejudiciële beslissing betreft de uitlegging van artikel 27, lid 1, onder b), van richtlijn 92/83/EEG van de Raad van 19 oktober 1992 betreffende de harmonisatie van de structuur van de accijns op alcohol en alcoholhoudende dranken (PB 1992, L 316, blz. 21).

2        Dit verzoek is ingediend in het kader van een geding tussen P. sp. z o.o., een vennootschap naar Pools recht, en de Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi (directeur van de belastingdienst Łódź, Polen) over de verschuldigdheid van de geharmoniseerde accijns voor twee soorten verdunningsmiddelen op alcoholbasis die deze vennootschap tussen januari en april 2014 heeft geproduceerd.

 Toepasselijke bepalingen

 Unierecht

 Richtlijn 92/83

3        Artikel 19, lid 1, van richtlijn 92/83 bepaalt:

„De lidstaten heffen accijns op ethylalcohol overeenkomstig deze richtlijn.”

4        Artikel 20 van richtlijn 92/83 luidt:

„In deze richtlijn wordt onder ‚ethylalcohol’ verstaan:

alle producten van de GN-codes 2207 en 2208 met een effectief alcoholvolumegehalte van meer dan 1,2 % vol, ook wanneer deze producten bestanddeel zijn van een product uit een ander hoofdstuk van de gecombineerde nomenclatuur,

[...]”

5        Artikel 27, lid 1, van richtlijn 92/83 luidt als volgt:

„De lidstaten verlenen voor de onder deze richtlijn vallende producten vrijstelling van de geharmoniseerde accijns op de voorwaarden die zij vaststellen voor de juiste en eenvoudige toepassing van deze vrijstellingen en ter voorkoming van fraude, ontwijking of misbruik:

[...]

b)      wanneer zij zowel gedenatureerd zijn overeenkomstig de voorschriften van een lidstaat als worden aangewend voor de vervaardiging van niet voor menselijke consumptie bestemde producten;

c)      wanneer zij gebruikt worden voor de vervaardiging van azijn van GN-code 2209;

[...]”

 GN

6        Hoofdstuk 22 van de gecombineerde nomenclatuur (hierna: „GN”) die is opgenomen in bijlage I bij verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad van 23 juli 1987 met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief (PB 1987, L 256, blz. 1), zoals gewijzigd bij uitvoeringsverordening (EU) nr. 1101/2014 van de Commissie van 16 oktober 2014 (PB 2014, L 312, blz. 1), heeft als opschrift „Dranken, alcoholhoudende vloeistoffen en azijn” en bevat onder meer post 2207, die als volgt luidt:

GN-code

Omschrijving

2207

Ethylalcohol, niet gedenatureerd, met een alcoholvolumegehalte van 80 % vol of meer; ethylalcohol en gedistilleerde dranken, gedenatureerd, ongeacht het gehalte:

[...]

[...]

2207 20 00

– ethylalcohol en gedistilleerde dranken, gedenatureerd, ongeacht het gehalte


7        Hoofdstuk 38 van de GN, in de op het hoofdgeding toepasselijke versie, met als opschrift „Diverse producten van de chemische industrie”, bevat onder meer post 3814, die als volgt luidt:

GN-code

Omschrijving

3814 00

Organische oplosmiddelen en verdunners, van gemengde samenstelling, elders genoemd noch elders onder begrepen; preparaten voor het verwijderen van verf en vernis:

3814 00 10

– op basis van butylacetaat

3814 00 90

– andere

 Pools recht

8        Artikel 32, lid 4, van de Ustawa o podatku akcyzowym (accijnswet) van 6 december 2008 (Dz. U. van 2011, nr. 108, volgnr. 626), zoals gewijzigd (hierna: „accijnswet”), bepaalt:

„[...]

4.      Op basis van de bestemming worden van de accijns ook vrijgesteld: [...]

[...]

2)      ethylalcohol die is gedenatureerd door toevoeging van de denatureringsmiddelen die de minister van Financiën heeft aangewezen als goedgekeurd middel voor het denatureren van ethylalcohol op grond van de regeling die is vastgesteld overeenkomstig de wet op de vervaardiging van ethylalcohol en tabaksproducten van 2 maart 2001 (Dz. U. van 2001, nr. 31, volgnr. 353), zoals gewijzigd, en uitsluitend in de in lid 3, punt 1 of punt 8, bedoelde gevallen en indien aan de voorwaarden van de leden 5 tot en met 13 is voldaan, wordt gebruikt bij de vervaardiging van niet voor menselijke consumptie bestemde producten; voor de verbruiker geldt de accijnsvrijstelling voor hoeveelheden binnen de toegestane verbruiksnormen als bedoeld in artikel 85, lid 1, punt 2, onder b), en lid 2, punt 1, onder b).”

 Hoofdgeding en prejudiciële vragen

9        Naar aanleiding van een belastingcontrole bij P. over de periode januari tot en met april 2014 heeft de Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego L. (directeur van belastingkantoor nr. 2 te L., Polen; hierna: „douaneautoriteit in eerste aanleg”) vastgesteld dat de door P. vervaardigde producten, aangeduid als verdunningsmiddelen „RRK 5” en „RRK 12”, die ontstonden door toevoeging van 1 % propyleenglycol aan gedeeltelijk gedenatureerde alcohol, moesten worden aangemerkt als gedenatureerde alcohol en derhalve onder GN-onderverdeling 2207 20 00 hadden moeten worden ingedeeld. De douaneautoriteit in eerste aanleg was daardoor van mening dat P. deze producten ten onrechte onder GN-onderverdeling 3814 00 90 had ingedeeld en als niet voor menselijke consumptie bestemde producten had beschouwd. Deze autoriteit was bovendien van oordeel dat het doel van de vrijstelling van artikel 32, lid 4, punt 2, van de accijnswet wordt ondermijnd wanneer een persoon die de geharmoniseerde accijns verschuldigd is, verklaart dat de betrokken gedeeltelijk gedenatureerde ethylalcohol wordt gebruikt voor de vervaardiging van niet voor menselijke consumptie bestemde producten, terwijl deze in werkelijkheid wordt gebruikt voor de vervaardiging van een product dat volgens de GN nog steeds ethylalcohol is.

10      Voorts heeft de douaneautoriteit in eerste aanleg vastgesteld dat slechts drie medecontractanten van P. het product RRK 12 zelf hadden gebruikt en de bestemming ervan hadden aangegeven. De overige zes medecontractanten hadden het product dan weer doorverkocht op een wijze waardoor het onmogelijk was om de ontvangers ervan aan de hand van kassabonnen te identificeren. Gelet op deze omstandigheden heeft die autoriteit bij besluit van 26 augustus 2019 de voor januari tot en met april 2014 verschuldigde accijns aan P. opgelegd.

11      Naar aanleiding van een door P. ingediend bezwaar heeft de directeur van de belastingdienst Łódź bij besluit van 22 november 2019 het besluit van de douaneautoriteit in eerste aanleg bevestigd. P. heeft beroep ingesteld tegen dat besluit van de directeur.

12      Bij uitspraak van 25 februari 2021 heeft de Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (bestuursrechter in eerste aanleg Łódź, Polen) dit beroep verworpen.

13      Op 12 mei 2021 heeft P. tegen deze uitspraak cassatieberoep ingesteld bij de Naczelny Sąd Administracyjny (hoogste bestuursrechter, Polen), de verwijzende rechter.

14      De verwijzende rechter is, ten eerste, van oordeel dat uit de bestaande rechtspraak van het Hof geen eenduidig antwoord kan worden afgeleid op de vraag of artikel 27, lid 1, onder b), van richtlijn 92/83 aldus kan worden uitgelegd dat voor de vrijstellingsvoorwaarde inzake het gebruik van de betrokken ethylalcohol voor de vervaardiging van niet voor menselijke consumptie bestemde producten, vereist is dat de vervaardiging van deze producten wordt bevestigd met de indeling ervan onder een andere GN-code dan GN-post 2207, en dat het bijgevolg voor de weigering van toepassing van de vrijstelling van die bepaling volstaat dat deze producten niet aldus worden ingedeeld.

15      Indien dat niet het geval is, vraagt de verwijzende rechter zich, ten tweede, in essentie af of de weigering van de vrijstelling van de geharmoniseerde accijns voor producten die volgens de fabrikant niet voor menselijke consumptie zijn bestemd, kan afhangen van de omstandigheden rond de verkoop van deze producten, in het bijzonder van de zorgvuldigheid van deze fabrikant in het kader van zijn activiteiten.

16      Tegen deze achtergrond heeft de Naczelny Sąd Administracyjny de behandeling van de zaak geschorst en het Hof de volgende prejudiciële vragen gesteld:

„1)      Is het voor de weigering van toepassing van de vrijstelling als bedoeld in artikel 27, lid 1, onder b), van richtlijn [92/83] voldoende dat een accijnsgoed in de vorm van ethylalcohol die door toevoeging van propyleenglycol is gedenatureerd, onder GN-code 2207 20 wordt ingedeeld?

2)      Indien de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord: is voor de weigering van toepassing van die vrijstelling vereist dat de douaneautoriteit aantoont dat een marktdeelnemer die de accijns verschuldigd is en niet voor menselijke consumptie bestemde accijnsgoederen vervaardigt, weet dat deze goederen voor menselijke consumptie worden gebruikt, of is het voldoende dat de douaneautoriteit omstandigheden aantoont op grond waarvan kan worden aangenomen dat hij dit had moeten weten?”

 Beantwoording van de prejudiciële vragen

 Eerste vraag

17      Met zijn eerste vraag wenst de verwijzende rechter in essentie te vernemen of artikel 27, lid 1, onder b), van richtlijn 92/83 aldus moet worden uitgelegd dat het eraan in de weg staat dat de accijnsvrijstelling voor gedenatureerde ethylalcohol die is verwerkt in niet voor menselijke consumptie bestemde producten, afhankelijk wordt gesteld van met name de vaststelling van de bestemming van deze producten aan de hand van hun indeling onder een andere GN-post dan post 2207.

18      Er zij aan herinnerd dat voor de uitlegging van een Unierechtelijke bepaling, zoals artikel 27, lid 1, onder b), van richtlijn 92/83, niet enkel rekening moet worden gehouden met de bewoordingen ervan, maar ook met de context en de doelstellingen van de regeling waarvan zij deel uitmaakt [zie arrest van 17 juni 2010, British American Tobacco (Germany), C‑550/08, EU:C:2010:349, punt 35 en aldaar aangehaalde rechtspraak].

19      In de eerste plaats blijkt uit de bewoordingen van artikel 27, lid 1, onder b), van richtlijn 92/83 dat de vrijstelling van dat artikel afhangt van de naleving van twee cumulatieve voorwaarden, te weten, ten eerste, dat de alcohol overeenkomstig de voorschriften van een lidstaat wordt gedenatureerd en, ten tweede, dat de alcohol wordt gebruikt voor de vervaardiging van niet voor menselijke consumptie bestemde producten.

20      In dit verband wordt de indeling van het betrokken product onder een bepaalde GN-code niet genoemd in de bewoordingen van artikel 27, lid 1, onder b), van richtlijn 92/83, zodat uit deze bepaling niet kan worden afgeleid dat de Uniewetgever de indeling onder een bepaalde GN-code op zich heeft willen definiëren als een criterium voor de toepassing van de betrokken vrijstelling.

21      Wat in de tweede plaats de context van artikel 27, lid 1, onder b), van richtlijn 92/83 betreft, moet worden opgemerkt dat deze bepaling deel uitmaakt van een reeks verplichte vrijstellingen voor alcohol en alcoholhoudende dranken die behoren tot bepaalde bijzondere categorieën die voor specifieke doeleinden worden gebruikt.

22      Het Hof heeft in dit verband reeds geoordeeld dat de vrijstelling van de in artikel 27, lid 1, onder a) en b), van richtlijn 92/83 bedoelde producten de regel is en de weigering van die vrijstelling de uitzondering. Bovendien kan de bij artikel 27, lid 1, van richtlijn 92/83 aan de lidstaten verleende bevoegdheid om de voorwaarden voor deze vrijstelling vast te stellen „voor de juiste en eenvoudige toepassing van deze vrijstellingen en ter voorkoming van fraude, ontwijking of misbruik”, niet afdoen aan het onvoorwaardelijke karakter van de in die bepaling bedoelde vrijstellingsverplichting (zie arrest van 7 december 2000, Italië/Commissie, C‑482/98, EU:C:2000:672, punt 50 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

23      Meer in het bijzonder heeft het Hof reeds geoordeeld dat ethylalcohol die in een niet voor menselijke consumptie bestemd product is opgenomen en volgens een in een lidstaat goedgekeurde methode is gedenatureerd, in aanmerking komt voor de in artikel 27, lid 1, onder b), van richtlijn 92/83 bedoelde vrijstelling (zie arrest van 28 februari 2019, Bene Factum, C‑567/17, EU:C:2019:158, punt 21 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

24      Wanneer de alcohol al is verwerkt in een niet voor menselijke consumptie bestemd product, hangt de verlening of weigering van de vrijstelling uit hoofde van artikel 27, lid 1, onder b), van richtlijn 92/83 dus af van de denatureringsmethode (zie in die zin arrest van 7 december 2000, Italië/Commissie, C‑482/98, EU:C:2000:672, punten 40 en 41).

25      Ten slotte heeft het Hof geoordeeld dat het in strijd is met richtlijn 92/83 om de vrijstelling te weigeren voor een product dat aan de in artikel 27, lid 1, onder b), gestelde voorwaarden voldoet, op de enkele grond dat is vastgesteld dat de echte bestemming ervan niet overeenkomt met de benaming die de marktdeelnemer eraan heeft gegeven (zie arrest van 28 februari 2019, Bene Factum, C‑567/17, EU:C:2019:158, punt 22 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

26      Uit de rechtspraak van het Hof volgt dus dat deze zich verzet tegen de toepassing van criteria of voorwaarden die zelf niet blijken uit de bewoordingen van artikel 27, lid 1, onder b), van richtlijn 92/83. Integendeel, aan de hand van concrete gegevens moet worden nagegaan of objectief is voldaan aan de voorwaarde inzake het gebruik van ethylalcohol voor de vervaardiging van niet voor menselijke consumptie bestemde producten, zonder dat dit onderzoek kan worden beperkt tot de vaststelling van een indeling onder een bepaalde GN-code.

27      Bovendien vindt een dergelijke uitlegging ook steun in de bewoordingen van artikel 20, eerste streepje, van richtlijn 92/83. Dit artikel, dat voor de toepassing van richtlijn 92/83 een definitie geeft van het begrip „ethylalcohol”, bepaalt dat onder dit begrip onder meer alle producten van GN-post 2207 met een alcoholgehalte van meer dan 1,2 % vol vallen, „ook wanneer deze producten bestanddeel zijn van een product uit een ander hoofdstuk van de [GN]”. Hoewel het feit dat ethylalcohol is verwerkt in een product uit een ander hoofdstuk van de GN er niet aan in de weg staat dat deze wordt aangemerkt als ethylalcohol in de zin van artikel 20, eerste streepje, van richtlijn 92/83, betekent dit niet dat de indeling van dit product onder een ander hoofdstuk van de GN in dit verband een voorwaarde is. Zo sluit de formulering van artikel 20, eerste streepje, van richtlijn 92/83 niet uit dat ethylalcohol voor de toepassing van deze richtlijn kan worden verwerkt in een product dat wordt ingedeeld onder hetzelfde hoofdstuk van de GN, of zelfs dezelfde GN-post, te weten post 2207.

28      Voorts vindt deze uitlegging steun in de opzet van artikel 27, lid 1, van richtlijn 92/83. In artikel 27, lid 1, onder c), van die richtlijn is namelijk een vrijstelling opgenomen voor ethylalcohol ingeval deze wordt gebruikt „voor de vervaardiging van azijn van GN-code 2209”. Indien de wetgever een voorwaarde had willen toevoegen om een bepaalde GN-code uit te sluiten van de vrijstelling voor overeenkomstig de voorschriften van een lidstaat gedenatureerde producten die worden gebruikt voor de vervaardiging van niet voor menselijke consumptie bestemde producten, zou hij dat uitdrukkelijk hebben gedaan in artikel 27, lid 1, onder b), van die richtlijn.

29      In de derde plaats hebben de vrijstellingen van richtlijn 92/83 met name tot doel om de weerslag van de accijns op alcohol als tussenproduct in de samenstelling van andere commerciële of industriële producten te neutraliseren (zie arrest van 22 december 2022, Quadrant Amroq Beverages, C‑332/21, EU:C:2022:1031, punt 47 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

30      Zo volgt uit artikel 27, lid 1, onder b), van richtlijn 92/83, gelezen in samenhang met de twintigste overweging van deze richtlijn, dat de toepassing door een lidstaat van de in deze bepaling opgenomen vrijstelling afhangt van het eindgebruik van de betrokken producten (zie naar analogie arrest van 9 december 2010, Repertoire Culinaire, C‑163/09, EU:C:2010:752, punt 49).

31      De uitlegging waarbij de toepassing van de vrijstelling van artikel 27, lid 1, onder b), van richtlijn 92/83 voor overeenkomstig de voorschriften van een lidstaat gedenatureerde ethylalcohol die wordt gebruikt voor de vervaardiging van niet voor menselijke consumptie bestemde producten, moet worden geweigerd op de enkele grond dat laatstgenoemde producten onder een bepaalde GN-code vallen, kan afbreuk doen aan het doel om de weerslag van de accijns op ethylalcohol als tussenproduct in de samenstelling van andere commerciële of industriële producten te neutraliseren. Voor zover niet voor menselijke consumptie bestemde producten aan personen worden verkocht voor een gebruik dat elke menselijke consumptie uitsluit, zou de overeenkomstig de voorschriften van een lidstaat gedenatureerde ethylalcohol die is opgenomen in die producten in dat geval immers aan accijns zijn onderworpen, ook al wordt deze daadwerkelijk voor dergelijke doeleinden gebruikt.

32      Bovendien kunnen de lidstaten krachtens artikel 27, lid 1, van richtlijn 92/83, gelezen in samenhang met de tweeëntwintigste overweging ervan, weliswaar voorwaarden vaststellen voor de juiste en eenvoudige toepassing van deze vrijstellingen en ter voorkoming van fraude, ontwijking of misbruik, maar uit de rechtspraak volgt dat de betrokken lidstaten in het kader van de uitoefening van deze bevoegdheid concrete, objectieve en controleerbare aanwijzingen van een ernstig gevaar voor fraude, ontwijking of misbruik moeten aandragen, en dat de voorwaarden die zij op grond van deze bevoegdheid vaststellen, niet verder mogen gaan dan noodzakelijk is voor het bereiken van dat doel (zie in die zin arrest van 9 december 2010, Repertoire Culinaire, C‑163/09, EU:C:2010:752, punt 52 en aldaar aangehaalde rechtspraak). Hieruit volgt dat de lidstaten de toepassing van de vrijstelling van artikel 27, lid 1, onder b), van richtlijn 92/83 niet afhankelijk mogen stellen van de naleving van voorwaarden waarvan niet op basis van concrete, objectieve en controleerbare gegevens is aangetoond dat zij noodzakelijk zijn voor de juiste en eenvoudige toepassing van die vrijstelling en om fraude, ontwijking of misbruik te voorkomen (zie naar analogie arrest van 9 december 2010, Repertoire Culinaire, C‑163/09, EU:C:2010:752, punt 53).

33      Uit de door de verwijzende rechter verstrekte informatie lijkt te volgen dat de door de nationale douaneautoriteit in het kader van het hoofdgeding gestelde voorwaarde, te weten de bevestiging van de bestemming van het niet voor menselijke consumptie bestemde product aan de hand van de indeling ervan onder een andere code dan GN-post 2207, niet noodzakelijk is voor de juiste toepassing van de vrijstelling van artikel 27, lid 1, onder b), van richtlijn 92/83, noch om fraude, ontwijking of misbruik te voorkomen, hetgeen de verwijzende rechter evenwel dient na te gaan op basis van concrete, objectieve en controleerbare gegevens waarover hij beschikt.

34      Gelet op een en ander moet op de eerste vraag worden geantwoord dat artikel 27, lid 1, onder b), van richtlijn 92/83 aldus moet worden uitgelegd dat het eraan in de weg staat dat de accijnsvrijstelling voor overeenkomstig de voorschriften van een lidstaat gedenatureerde ethylalcohol die is opgenomen in niet voor menselijke consumptie bestemde producten, afhankelijk wordt gesteld van de vaststelling van de bestemming van deze producten aan de hand van hun indeling onder een andere GN-post dan post 2207, tenzij uit concrete, objectieve en controleerbare gegevens blijkt dat deze voorwaarde noodzakelijk is voor de juiste toepassing van die vrijstelling en om fraude, ontwijking of misbruik te voorkomen.

 Tweede vraag

35      Met zijn tweede vraag, die enkel is gesteld voor het geval dat de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord, wenst de verwijzende rechter in essentie te vernemen of de douaneautoriteit voor de weigering van de vrijstelling uit hoofde van artikel 27, lid 1, onder b), van richtlijn 92/83 moet aantonen dat een belastingplichtige die niet voor menselijke consumptie bestemde producten vervaardigt die aan accijns onderworpen ethylalcohol bevatten, wist dat deze producten voor menselijke consumptie werden gebruikt, dan wel dat het voldoende is dat de douaneautoriteit omstandigheden aantoont op grond waarvan kan worden geoordeeld dat hij dit had moeten weten.

36      Zoals de vraag is gesteld, heeft deze alleen betrekking op de specifieke omstandigheid dat een belastingplichtige die deze producten vervaardigt, weet of kan weten dat deze producten later mogelijk worden gebruikt op een wijze die niet overeenstemt met de oorspronkelijke bestemming ervan. Zij verwijst daarentegen niet naar omstandigheden die betrekking hebben op gevallen van fraude, ontwijking of misbruik, die de toepassing van artikel 27, lid 5, van richtlijn 92/83 rechtvaardigen. Deze vraag gaat er dus van uit dat de omstandigheid dat de belastingplichtige die deze producten vervaardigt, weet of kan weten dat deze producten later mogelijk worden gebruikt op een wijze die niet overeenstemt met de oorspronkelijke bestemming ervan, als zodanig voldoende reden is om de vrijstelling van artikel 27, lid 1, onder b), van richtlijn 92/83 te weigeren.

37      In dit verband zij eraan herinnerd dat, zoals blijkt uit punt 23 hierboven, ethylalcohol die is opgenomen in een niet voor menselijke consumptie bestemd product en volgens een in een lidstaat goedgekeurde methode is gedenatureerd, in aanmerking komt voor de in artikel 27, lid 1, onder b), van richtlijn 92/83 bedoelde vrijstelling (zie arrest van 28 februari 2019, Bene Factum, C‑567/17, EU:C:2019:158, punt 21 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

38      Bovendien blijkt uit punt 25 hierboven dat het in strijd is met richtlijn 92/83 om de vrijstelling te weigeren voor een product dat aan de in artikel 27, lid 1, onder b), gestelde voorwaarden voldoet, op de enkele grond dat is vastgesteld dat de echte bestemming ervan niet overeenkomt met de benaming die de marktdeelnemer eraan heeft gegeven (zie arrest van 28 februari 2019, Bene Factum, C‑567/17, EU:C:2019:158, punt 22 en aldaar aangehaalde rechtspraak).

39      Uit het voorgaande volgt dat overeenkomstig de voorschriften van een lidstaat gedenatureerde ethylalcohol die is opgenomen in producten die worden aangeboden als verdunningsmiddelen en dus als niet voor menselijke consumptie bestemde producten, niet kan worden uitgesloten van de vrijstelling van de geharmoniseerde accijns van artikel 27, lid 1, onder b), van richtlijn 92/83 op grond dat deze producten op zijn minst gedeeltelijk voor menselijke consumptie worden gebruikt (zie in die zin arrest van 28 februari 2019, Bene Factum, C‑567/17, EU:C:2019:158, punt 23).

40      In het onderhavige geval geeft de verwijzende rechter weliswaar in essentie aan dat de omstandigheid dat P. bij de verkoop van de door haar vervaardigde producten onvoldoende zorgvuldig is geweest, ertoe heeft kunnen leiden dat deze producten voor menselijke consumptie werden gebruikt, maar uit het verzoek om een prejudiciële beslissing blijkt ook dat deze producten door P. als verdunningsmiddelen, aangeduid als „RRK 5” en „RRK 12”, werden verkocht. Bovendien lijkt, onder voorbehoud van verificatie door de verwijzende rechter, niets erop te wijzen dat de personen die deze producten eventueel voor menselijke consumptie kochten, niet wisten dat deze producten als verdunningsmiddel in de handel waren gebracht.

41      De maatregelen die P. in het kader van de verhandeling van de producten in het hoofdgeding heeft genomen, lijken dus niet te hebben verhinderd dat deze producten als niet voor menselijke consumptie bestemde verdunningsmiddelen werden aangeboden, hetgeen de verwijzende rechter dient na te gaan.

42      Behoudens in gevallen van fraude, ontwijking of misbruik die de toepassing van artikel 27, lid 5, van richtlijn 92/83 rechtvaardigen, kunnen eventuele maatregelen die de fabrikant van de betrokken producten met betrekking tot de verhandeling ervan heeft genomen, voor zover die maatregelen er niet aan in de weg staan dat zij als niet voor menselijke consumptie bestemde producten worden aangeboden, er niet toe leiden dat deze fabrikant niet in aanmerking komt voor de vrijstelling van lid 1, onder b), van dat artikel (zie in die zin arrest van 28 februari 2019, Bene Factum, C‑567/17, EU:C:2019:158, punt 30). Het zijn immers de bepalingen inzake gevallen van fraude, ontwijking of misbruik die het mogelijk maken het hoofd te bieden aan situaties waarin de echte bestemming van de betrokken producten afwijkt van de beoogde bestemming ervan.

43      Hieruit volgt dat artikel 27, lid 1, onder b), van richtlijn 92/83 aldus moet worden uitgelegd dat de vrijstelling van de geharmoniseerde accijns van deze bepaling niet kan worden geweigerd aan een belastingplichtige die niet voor menselijke consumptie bestemde producten vervaardigt die aan accijns onderworpen ethylalcohol bevatten, zoals verdunningsmiddelen, op de enkele grond dat deze belastingplichtige wist of had moeten weten dat deze producten voor menselijke consumptie werden gebruikt.

 Kosten

44      Ten aanzien van de partijen in het hoofdgeding is de procedure als een aldaar gerezen incident te beschouwen, zodat de verwijzende rechter over de kosten heeft te beslissen. De door anderen wegens indiening van hun opmerkingen bij het Gerecht gemaakte kosten komen niet voor vergoeding in aanmerking.


HET GERECHT (Vijfde kamer, zitting hebbend met vijf rechters),

verklaart voor recht:

1)      Artikel 27, lid 1, onder b), van richtlijn 92/83/EEG van de Raad van 19 oktober 1992 betreffende de harmonisatie van de structuur van de accijns op alcohol en alcoholhoudende dranken

moet aldus worden uitgelegd dat

het eraan in de weg staat dat de accijnsvrijstelling voor overeenkomstig de voorschriften van een lidstaat gedenatureerde ethylalcohol die is opgenomen in niet voor menselijke consumptie bestemde producten, afhankelijk wordt gesteld van de vaststelling van de bestemming van deze producten aan de hand van hun indeling onder een andere post dan post 2207 van de gecombineerde nomenclatuur die is opgenomen in bijlage I bij verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad van 23 juli 1987 met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief, tenzij uit concrete, objectieve en controleerbare gegevens blijkt dat deze voorwaarde noodzakelijk is voor de juiste toepassing van die vrijstelling en om fraude, ontwijking of misbruik te voorkomen.

2)      Artikel 27, lid 1, onder b), van richtlijn 92/83

moet aldus worden uitgelegd dat

de vrijstelling van de geharmoniseerde accijns van deze bepaling niet kan worden geweigerd aan een belastingplichtige die niet voor menselijke consumptie bestemde producten vervaardigt die aan accijns onderworpen ethylalcohol bevatten, zoals verdunningsmiddelen, op de enkele grond dat deze belastingplichtige wist of had moeten weten dat deze producten voor menselijke consumptie werden gebruikt.


Sampol Pucurull

Pynnä

Laitenberger

Stancu

 

      Valasidis

Uitgesproken ter openbare terechtzitting te Luxemburg op 8 juli 2026.

ondertekeningen


*      Procestaal: Pools.