Με δικόγραφο της 27ης Δεκεμβρίου 1982, που περιήλθε στο Δικαστήριο στις 29 του ίδιου μήνα, ο αιτών, έκτακτος υπάλληλος της Επιτροπής των ΕΚ, ζήτησε από το Δικαστήριο να αναστείλει, μέχρις εκδόσεως της αποφάσεως επί της ουσίας, την απόφαση της Επιτροπής, της 4ης Νοεμβρίου 1982 περί καταγγελίας της συμβάσεως του βάσει του άρθρου 47, παράγραφος 2 α, του καθεστώτος που εφαρμόζεται επί του λοιπού προσωπικού- δεδομένου ότι η προθεσμία καταγγελίας που προβλέπεται στο άρθρο 5 της συμβάσεως του προσφεύγοντος αρχίζει στις 10 Νοεμβρίου 1982, ο ενδιαφερόμενος όφειλε να παύσει να ασκεί τα καθήκοντα του στις 31 Δεκεμβρίου 1982.

Ο ενδιαφερόμενος είχε προσληφθεί στις 25 Σεπτεμβρίου 1981 προκειμένου να ασκήσει καθήκοντα υπαλλήλου διοικήσεως με το βαθμό Α6 στη Γενική Διεύθυνση XII Ενέργεια — Διεύθυνση Έλεγχος ασφάλειας Ευρατόμ, ως έκτακτος υπάλληλος για αόριστο χρόνο εξαρτώμενο από τη διάρκεια του προγράμματος Πυρηνικός έλεγχος.

Κατά το τέλος της περιόδου δοκιμαστικής υπηρεσίας, κοινοποιήθηκε στον αιτούντα, στις 23 Απριλίου 1982 ένα σχέδιο εκθέσεως κρίσεως κατά το πέρας της δοκιμασίας όπου κρίνονταν δυσμενώς το πνεύμα πρωτοβουλίας και η συναίσθηση ευθύνης του αιτούντος καθώς και η απόδοση του.

Με έγγραφο της 30ής Ιουλίου 1982, ο γενικός διευθυντής προσωπικού και διοικήσεως γνώρισε στον ενδιαφερόμενο ότι είχε προτείνει στην ΑΔΑ να καταγγείλει τη σύμβαση του από 2 Νοεμβρίου 1982.

Με υπηρεσιακό σημείωμα της 19ης Αυγούστου 1982 προς τον Burke, αρμόδιο μέλος της Επιτροπής, ο γενικός διευθυντής προσωπικού και διοικήσεως, στηριζόμενος στη γνώμη της Γενικής Διευθύνσεως Ενέργεια, πρότεινε να απολυθεί ο αιτών, σύμφωνα με το άρθρο 47, παράγραφος 2 α, του καθεστώτος που εφαρμόζεται στο λοιπό προσωπικό.

Δεδομένου ότι μεσολάβησε διάβημα της επιτροπής προσωπικού του Λουξεμβούργου, η οποία ζήτησε από τον Burke, στις 18 Σεπτεμβρίου 1982, να δοθεί μια δεύτερη ευκαιρία στον αιτούντα, η απόφαση περί απολύσεως εκδόθηκε στις 4 Νοεμβρίου 1982 με έναρξη ισχύος τη 10η Νοεμβρίου.

Κατά της επίδικης αποφάσεως, η οποία κοινοποιήθηκε στον αιτούντα στις 4 Νοεμβρίου 1982, ασκήθηκε προσφυγή ακυρώσεως στις 29 Δεκεμβρίου 1982, ταυτόχρονα με την αίτηση λήψεως ασφαλιστικών μέτρων. Ο αιτών προβάλλει ότι η απόφαση περί απολύσεως του του προξενεί βλάβη απολύτως ανεπανόρθωτη δεδομένου ότι μπορεί να καταστρέψει ολόκληρη τη σταδιοδρομία (του). Εξάλλου, επικαλείται την οικογενειακή του κατάσταση και συγκεκριμένα το γεγονός ότι η σύζυγος του είναι σοβαρά ασθενής.

Ο αιτών δεν απέδειξε πως θα μπορούσε η μη αναστολή εκτελέσεως της αποφάσεως περί απολύσεως του να του προξενήσει ανεπανόρθωτη βλάβη και δεν επικαλέστηκε στοιχεία που να αποδεικνύουν εκ πρώτης όψεως το βάσιμο της αιτήσεως του.

Επειδή δεν μπορεί να διαπιστωθεί η ύπαρξη σοβαρών πιθανοτήτων ευδοκιμήσεως του κύριου αιτήματος, το αίτημα αναστολής της αποφάσεως περί απολύσεως μέχρις ότου το Δικαστήριο αποφανθεί επί της ουσίας δεν μπορεί να γίνει δεκτό.