<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-930/19</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62019CC0930</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:225">EU:C:2021:225</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>36</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>36</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">opinia M. Szpunara – sprawa C‑930/19</HT></P><P><HT TYPE="SC">État belge (prawo pobytu w przypadku przemocy domowej)</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Opinia rzecznika generalnego</HT></P><P><HT TYPE="UC">Macieja Szpunara</HT></P><P>przedstawiona w dniu <DATE ISO="20210322">22 marca 2021 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Język oryginału: francuski.</P></NOTE></P></TI><STI><P><HT TYPE="BOLD">Sprawa C‑930/19</HT></P><P>X</P><P>przeciwko</P><P>État belge</P><P><HT TYPE="NORMAL">[wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil du contentieux des étrangers (sąd do spraw cudzoziemców, Belgia)]</HT></P></STI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN=""><KEYWORD>Odesłanie prejudycjalne</KEYWORD><KEYWORD>Obywatelstwo Unii</KEYWORD><KEYWORD>Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich</KEYWORD><KEYWORD>Dyrektywa 2004/38/WE</KEYWORD><KEYWORD>Artykuł 13 ust. 2</KEYWORD><KEYWORD>Prawo pobytu członków rodziny obywatela Unii</KEYWORD><KEYWORD>Małżeństwo zawarte pomiędzy obywatelem Unii Europejskiej i obywatelem państwa trzeciego</KEYWORD><KEYWORD>Zachowanie prawa pobytu przez obywatela państwa trzeciego będącego ofiarą przemocy domowej w przypadku zakończenia małżeństwa</KEYWORD><KEYWORD>Obowiązek wykazania istnienia wystarczających środków</KEYWORD><KEYWORD>Brak takiego obowiązku w dyrektywie 2003/86/WE</KEYWORD><KEYWORD>Ważność</KEYWORD><KEYWORD>Karta praw podstawowych Unii Europejskiej</KEYWORD><KEYWORD>Artykuły 20 i 21</KEYWORD><KEYWORD>Równe traktowanie</KEYWORD><KEYWORD>Dyskryminacja ze względu na przynależność państwową członka rodziny rozdzielonej</KEYWORD></INDEX><TOC><TITLE><TI><P>Spis treści</P></TI></TITLE><TOC.BLK><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>I.</NO.ITEM><ITEM.CONT>Wprowadzenie</ITEM.CONT><ITEM.REF>3</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>II.</NO.ITEM><ITEM.CONT>Ramy prawne</ITEM.CONT><ITEM.REF>4</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>A.</NO.ITEM><ITEM.CONT>Prawo Unii</ITEM.CONT><ITEM.REF>4</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>1.</NO.ITEM><ITEM.CONT>Karta</ITEM.CONT><ITEM.REF>4</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>2.</NO.ITEM><ITEM.CONT>Dyrektywa 2004/38</ITEM.CONT><ITEM.REF>4</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>3.</NO.ITEM><ITEM.CONT>Dyrektywa 2003/86</ITEM.CONT><ITEM.REF>5</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK></TOC.BLK><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>B.</NO.ITEM><ITEM.CONT>Prawo belgijskie</ITEM.CONT><ITEM.REF>5</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK></TOC.BLK><?PAGE NO="2"?><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>III.</NO.ITEM><ITEM.CONT>Okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu w postępowaniu głównym, pytanie prejudycjalne i postępowanie przed Trybunałem</ITEM.CONT><ITEM.REF>7</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>IV.</NO.ITEM><ITEM.CONT>Analiza</ITEM.CONT><ITEM.REF>8</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>A.</NO.ITEM><ITEM.CONT>W przedmiocie właściwości Trybunału</ITEM.CONT><ITEM.REF>9</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>B.</NO.ITEM><ITEM.CONT>W przedmiocie możliwości zastosowania art. 13 ust. 2 akapit pierwszy lit. c) dyrektywy 2004/38</ITEM.CONT><ITEM.REF>9</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>1.</NO.ITEM><ITEM.CONT>W przedmiocie konieczności przeprowadzenia analizy dotyczącej stosowania art. 13 ust. 2 akapit pierwszy lit. c) dyrektywy 2004/38</ITEM.CONT><ITEM.REF>10</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>2.</NO.ITEM><ITEM.CONT>W przedmiocie zakresu orzecznictwa Trybunału dotyczącego art. 13 ust. 2 akapit pierwszy lit. a) i c) dyrektywy 2004/38</ITEM.CONT><ITEM.REF>11</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>a)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Wyrok Singh i in.</ITEM.CONT><ITEM.REF>12</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>1)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Analiza rozumowania przyjętego w wyroku Singh i in.</ITEM.CONT><ITEM.REF>13</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>i)</NO.ITEM><ITEM.CONT>W przedmiocie pojęcia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0001" ID="QS0001"/>wyjazdu obywatela Unii z przyjmującego państwa członkowskiego<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/>: nieadekwatność wykładni art. 12 w związku z art. 13 dyrektywy 2004/38</ITEM.CONT><ITEM.REF>14</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>ii)</NO.ITEM><ITEM.CONT>W przedmiocie utraty pochodnego prawa pobytu przez małżonka będącego obywatelem państwa trzeciego jako konsekwencji <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0002" ID="QS0002"/>wyjazdu<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/> obywatela Unii z przyjmującego państwa członkowskiego w rozumieniu art. 12 dyrektywy 2004/38</ITEM.CONT><ITEM.REF>15</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK></TOC.BLK><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>2)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Ograniczenie zakresu wyroku Singh i in.</ITEM.CONT><ITEM.REF>17</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK></TOC.BLK><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>b)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Wyrok NA</ITEM.CONT><ITEM.REF>19</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>1)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Wyrok NA jako kontynuacja logiki wyroku Singh i in.</ITEM.CONT><ITEM.REF>19</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>2)</NO.ITEM><ITEM.CONT>W przedmiocie konieczności aktualizacji wyroku NA</ITEM.CONT><ITEM.REF>21</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>i)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Brzmienie art. 13 ust. 2 akapit pierwszy lit. c) dyrektywy 2004/38</ITEM.CONT><ITEM.REF>21</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>ii)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Cel, kontekst i geneza art. 13 ust. 2 akapit pierwszy lit. c) dyrektywy 2004/38</ITEM.CONT><ITEM.REF>21</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK></TOC.BLK></TOC.BLK></TOC.BLK><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>3.</NO.ITEM><ITEM.CONT>Wniosek częściowy dotyczący stosowania dyrektywy 2004/38</ITEM.CONT><ITEM.REF>23</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>4.</NO.ITEM><ITEM.CONT>W przedmiocie niedawnych zmian w przepisach Unii i państw członkowskich w dziedzinie ochrony ofiar przemocy domowej: uwzględnienie rozwoju prawa</ITEM.CONT><ITEM.REF>23</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK></TOC.BLK><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>C.</NO.ITEM><ITEM.CONT>W przedmiocie pytania prejudycjalnego</ITEM.CONT><ITEM.REF>27</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>1.</NO.ITEM><ITEM.CONT>W przedmiocie zasady niedyskryminacji i art. 21 karty</ITEM.CONT><ITEM.REF>27</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>2.</NO.ITEM><ITEM.CONT>W przedmiocie zasady równego traktowania i art. 20 karty</ITEM.CONT><ITEM.REF>28</ITEM.REF></TOC.ITEM><?PAGE NO="3"?><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>a)</NO.ITEM><ITEM.CONT>W przedmiocie kwestii tego, czy sytuacja obywatela państwa trzeciego będącego małżonkiem obywatela Unii na gruncie dyrektywy 2004/38 jest porównywalna z sytuacją obywatela państwa trzeciego będącego małżonkiem innego obywatela państwa trzeciego na gruncie dyrektywy 2003/86</ITEM.CONT><ITEM.REF>28</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>1)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Obywatelstwo Unii i wspólna polityka w dziedzinie prawa imigracyjnego: dwie różne dziedziny o odrębnych zasadach i celach</ITEM.CONT><ITEM.REF>29</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>2)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Dyrektywy 2003/86 i 2004/38: dwa różne systemy oparte na odrębnych celach</ITEM.CONT><ITEM.REF>30</ITEM.REF></TOC.ITEM><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>i)</NO.ITEM><ITEM.CONT>System ustanowiony dyrektywą 2003/86</ITEM.CONT><ITEM.REF>30</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>ii)</NO.ITEM><ITEM.CONT>System ustanowiony dyrektywą 2004/38</ITEM.CONT><ITEM.REF>33</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK></TOC.BLK></TOC.BLK><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>b)</NO.ITEM><ITEM.CONT>Wniosek częściowy</ITEM.CONT><ITEM.REF>35</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK></TOC.BLK></TOC.BLK></TOC.BLK><TOC.BLK><TOC.ITEM><NO.ITEM>V.</NO.ITEM><ITEM.CONT>Wnioski</ITEM.CONT><ITEM.REF>36</ITEM.REF></TOC.ITEM></TOC.BLK></TOC.BLK></TOC></INTERMEDIATE><CONTENTS.CONCLUSION><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">I.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Wprowadzenie</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w niniejszej sprawie dotyczy ważności art. 13 ust. 2 dyrektywy 2004/38/WE<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P>Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20040429">29 kwietnia 2004 r.</DATE> w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="158" PAGE.FIRST="77" DATE.PUB="2004">Dz.U. 2004, L 158, s. 77</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> w świetle art. 20 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0003" ID="QS0003"/>kartą<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P><REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="202" PAGE.FIRST="389" DATE.PUB="2016">Dz.U. 2016, C 202, s. 389</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>Wniosek ten złożono w ramach sporu pomiędzy skarżącym w postępowaniu głównym, obywatelem państwa trzeciego, będącym w okresie małżeństwa ofiarą przemocy domowej ze strony obywatelki Unii, z którą jest rozwiedziony, a État belge (państwem belgijskim), w przedmiocie zachowania prawa pobytu w tym państwie członkowskim.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>Dokładniej rzecz ujmując, sąd odsyłający dąży do ustalenia, czy art. 13 ust. 2 dyrektywy 2004/38 jest nieważny ze względu na to, że w przypadku rozwodu, unieważnienia małżeństwa lub ustania zarejestrowanego związku partnerskiego przepis ten uzależnia zachowanie prawa pobytu obywatela państwa trzeciego, który padł ofiarą przemocy domowej, będącego małżonkiem obywatela Unii, od spełnienia między innymi warunku posiadania wystarczających środków, chociaż art. 15 ust. 3 dyrektywy 2003/86/WE<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P>Dyrektywa Rady z dnia <DATE ISO="20030922">22 września 2003 r.</DATE> w sprawie prawa do łączenia rodzin (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="251" PAGE.FIRST="12" DATE.PUB="2003">Dz.U. 2003, L 251, s. 12</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> nie uzależnia, w przypadku rozwodu lub separacji, zachowania prawa pobytu obywatela państwa trzeciego, który skorzystał z prawa do łączenia rodzin, od spełnienia tego warunku.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>Niniejsza sprawa, dając Trybunałowi okazję do wydania orzeczenia w przedmiocie ważności art. 13 ust. 2 dyrektywy 2004/38, umożliwia mu uściślenie zakresu wyroków Singh i in.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150716">16 lipca 2015 r.</DATE> (<NO.CASE>C‑218/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:476">EU:C:2015:476</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> oraz NA<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160630">30 czerwca 2016 r.</DATE> (<NO.CASE>C‑115/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:487">EU:C:2016:487</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> w kontekście niedawnych zmian przepisów Unii i państw członkowskich w dziedzinie ochrony ofiar przemocy domowej.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="4"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">II.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">A.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Prawo Unii</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Karta</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>Artykuł 20 karty, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0004" ID="QS0004"/>Równość wobec prawa<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>, stanowi, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0005" ID="QS0005"/>[w]szyscy są równi wobec prawa<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="201D" ID="QE0005"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>Artykuł 21 karty, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0006" ID="QS0006"/>Niedyskryminacja<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>, przewiduje w ust. 1 i 2:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="021.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0007" ID="QS0007"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Zakazana jest wszelka dyskryminacja w szczególności ze względu na płeć, rasę, kolor skóry, pochodzenie etniczne lub społeczne, cechy genetyczne, język, religię lub przekonania, poglądy polityczne lub wszelkie inne poglądy, przynależność do mniejszości narodowej, majątek, urodzenie, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="021.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>W zakresie zastosowania traktatów i bez uszczerbku dla ich postanowień szczególnych zakazana jest wszelka dyskryminacja ze względu na przynależność państwową<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Dyrektywa 2004/38</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>Artykuł 13 dyrektywy 2004/38, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0008" ID="QS0008"/>Zachowanie prawa pobytu przez członków rodziny w przypadku rozwodu, unieważnienia małżeństwa lub ustania zarejestrowanego związku partnerskiego<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>, stanowi w ust. 2:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0009" ID="QS0009"/>Bez uszczerbku dla akapitu drugiego rozwód, unieważnienie małżeństwa lub ustanie zarejestrowanego związku partnerskiego, o którym mowa w art. 2 [pkt] 2 lit. b), nie prowadzi do utraty prawa pobytu przez członków rodziny obywatela Unii, którzy nie są obywatelami jednego z państw członkowskich, jeżeli:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>przed rozpoczęciem postępowania rozwodowego lub postępowania w sprawie unieważnienia lub [przed] ustaniem zarejestrowanego związku partnerskiego, o którym mowa w art. 2 [pkt] 2 lit. b), małżeństwo lub zarejestrowany związek partnerski trwały co najmniej trzy lata, w tym jeden rok w przyjmującym państwie członkowskim; lub</TXT></NP></ITEM></LIST><P>[…]</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>istnieją szczególnie trudne okoliczności, na przykład fakt bycia ofiarą przemocy domowej w trakcie trwania małżeństwa lub zarejestrowanego związku partnerskiego; lub […]</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA><ALINEA>[…]</ALINEA><ALINEA>Przed nabyciem prawa stałego pobytu przez zainteresowane osoby ich prawo pobytu podlega wymogowi możliwości wykazania, że są pracownikami najemnymi lub osobami pracującymi na własny rachunek lub posiadają wystarczające środki dla siebie i członków ich [swej] rodziny, aby nie stanowić obciążenia dla systemu pomocy społecznej w przyjmującym państwie członkowskim przez okres pobytu, oraz są objęci ogólnym ubezpieczeniem zdrowotnym w przyjmującym państwie członkowskim, lub są członkami rodziny, już ustanowionej w przyjmującym państwie<?PAGE NO="5"?> członkowskim, osoby, która spełnia te wymagania. <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0010" ID="QS0010"/>Wystarczające środki<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="00AB" ID="QE0010"/> zostały zdefiniowane w art. 8 ust. 4.</ALINEA><ALINEA>Członkowie rodziny, o których mowa, zachowują prawo pobytu wyłącznie na indywidualnej podstawie<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>.</ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">3.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Dyrektywa 2003/86</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>Zgodnie z art. 15 ust. 3 i 4 dyrektywy 2003/86:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="015.003"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0011" ID="QS0011"/>3.</NO.PARAG><ALINEA>W przypadku owdowienia, rozwodu, separacji lub śmierci wstępnego pierwszego stopnia w prostej linii lub zstępnej [wstępnego lub zstępnego pierwszego stopnia w linii prostej] samoistny dokument pobytowy może zostać wydany, po złożeniu wniosku, jeśli jest wymagany, osobom, które przybyły na mocy łączenia rodziny. Państwa członkowskie ustanawiają przepisy zapewniające udzielenie [wydanie] samoistnego dokumentu pobytowego w przypadku szczególnie trudnych warunków.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="015.004"><NO.PARAG>4.</NO.PARAG><ALINEA>Warunki odnoszące się do udzielenia i okresu ważności samoistnego dokumentu pobytowego ustanawiane są przez prawo krajowe<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">B.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Prawo belgijskie</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>Z postanowienia odsyłającego wynika, że art. 13 ust. 2 dyrektywy 2004/38 został transponowany do prawa belgijskiego na podstawie art. 42c ustawy z dnia <DATE ISO="19801215">15 grudnia 1980 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P><HT TYPE="ITALIC">Moniteur belge</HT> z dnia <DATE ISO="19801231">31 grudnia 1980 r.</DATE>, s. 14584.</P></NOTE>. o dostępie do terytorium, pobycie, osiedlaniu się cudzoziemców oraz o ich wydalaniu (zwanej dalej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0012" ID="QS0012"/>ustawą z dnia <DATE ISO="19801215">15 grudnia 1980 r.</DATE><QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/>).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>Artykuł 42c § 1 akapit pierwszy pkt 4 i akapit trzeci ustawy z dnia <DATE ISO="19801215">15 grudnia 1980 r.</DATE>, w brzmieniu mającym zastosowanie do okoliczności faktycznych w postępowaniu głównym, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="042.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0013" ID="QS0013"/>§ 1.</NO.PARAG><ALINEA><P>W następujących przypadkach minister lub wyznaczona przez niego osoba mogą w ciągu pięciu lat od uznania prawa pobytu zakończyć prawo pobytu członków rodziny obywatela Unii, którzy nie są obywatelami Unii i którzy przebywają jako członkowie rodziny obywatela Unii:</P><P>[…]</P><P>4<HT TYPE="SUP">o</HT> rozwiązanie małżeństwa z obywatelem Unii, któremu owi członkowie rodziny towarzyszą lub do którego dołączają, zakończenie zarejestrowanego związku partnerskiego […] lub ustanie wspólnego zamieszkania;</P><P>[…]</P></ALINEA><ALINEA>Przy podejmowaniu decyzji o zakończeniu prawa pobytu minister lub jego przedstawiciel uwzględniają długość pobytu zainteresowanego w Królestwie Belgii, jego wiek, stan zdrowia, jego<?PAGE NO="6"?> sytuację rodzinną i ekonomiczną, integrację społeczną i kulturalną w Królestwie Belgii oraz stopień więzi z krajem pochodzenia<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>Wydaje się, że art. 42c § 1 akapit trzeci ustawy z dnia <DATE ISO="19801215">15 grudnia 1980 r.</DATE> transponuje art. 28 dyrektywy 2004/38.</P></NOTE>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>Artykuł 42c § 4 akapit pierwszy pkt 4 i art. 42c § 4 akapit drugi tej ustawy stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="042.004"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0014" ID="QS0014"/>§ 4.</NO.PARAG><ALINEA><P>Bez uszczerbku dla przepisów § 5 przypadek, o którym mowa w § 1 akapit pierwszy pkt 4, nie ma zastosowania:</P><P>[…]</P><P>4<HT TYPE="SUP">o</HT> […] jeżeli wymagają tego szczególnie trudne okoliczności, na przykład gdy członek rodziny wykaże, że był ofiarą przemocy domowej oraz aktów przemocy, o których mowa w art. 375, 398–400, 402, 403 lub 405 kodeksu karnego, w ramach małżeństwa lub zarejestrowanego związku partnerskiego, o którym mowa w art. 40a § 2 akapit pierwszy pkt 1 lub 2;</P><P>oraz o ile zainteresowane osoby wykażą, że są pracownikami najemnymi lub osobami pracującymi na własny rachunek w Belgii lub mają wystarczające środki, o których mowa w art. 40 § 4 akapit drugi, aby nie stanowić obciążenia dla systemu pomocy społecznej Królestwa w okresie ich pobytu, a także posiadają ubezpieczenie zdrowotne obejmujące wszystkie rodzaje ryzyka w Belgii lub są członkami już osiedlonej w Królestwie rodziny osoby spełniającej te warunki<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/>.</P></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>Z postanowienia odsyłającego wynika, że art. 15 ust. 3 dyrektywy 2003/86 został transponowany do prawa belgijskiego przez art. 11 § 2 ustawy z dnia <DATE ISO="19801215">15 grudnia 1980 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>Artykuł 11 § 2 akapit pierwszy pkt 2 oraz art. 11 § 2 akapity drugi, czwarty i piąty ustawy z dnia <DATE ISO="19801215">15 grudnia 1980 r.</DATE> stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="011.002"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0015" ID="QS0015"/>§ 2</NO.PARAG><ALINEA><P>Minister lub jego przedstawiciel może postanowić, że cudzoziemiec, któremu zezwolono na pobyt w Królestwie na podstawie art. 10, traci prawo pobytu w Królestwie w następujących przypadkach:</P><P>[…]</P><P>2<HT TYPE="SUP">o</HT> między cudzoziemcem i cudzoziemcem, do którego dołączył, nie istnieją lub już nie istnieją faktyczne więzi małżeńskie lub rodzinne;</P><P>[…]</P></ALINEA><ALINEA>Decyzja podjęta na podstawie pkt […] 2 […] może zostać wydana jedynie w ciągu pierwszych pięciu lat od wydania dokumentu pobytowego lub, w przypadkach określonych w art. 12a §§ 3 lub 4, od wydania dokumentu poświadczającego złożenie wniosku.</ALINEA><ALINEA>[…]</ALINEA><ALINEA>Minister lub jego przedstawiciel nie mogą zakończyć pobytu na podstawie akapitu pierwszego […] pkt 2 […], jeżeli cudzoziemiec udowodni, że w trakcie małżeństwa lub związku partnerskiego dopuszczono się wobec niego czynów, o których mowa w art. 375, 398–400, 402, 403 lub 405 kodeksu karnego […].</ALINEA><?PAGE NO="7"?><ALINEA>Minister lub jego przedstawiciel przy podejmowaniu decyzji o zakończeniu pobytu na podstawie akapitu pierwszego […] pkt 2 […] biorą pod uwagę charakter i trwałość więzi rodzinnych danej osoby oraz długość jej pobytu w Królestwie, jak również istnienie powiązań rodzinnych, kulturowych i społecznych z państwem pochodzenia<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">III.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu w postępowaniu głównym, pytanie prejudycjalne i postępowanie przed Trybunałem</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20100926">26 września 2010 r.</DATE> skarżący w postępowaniu głównym, będący obywatelem algierskim, zawarł związek małżeński z obywatelką francuską w Algierze (Algieria). W dniu <DATE ISO="20120222">22 lutego 2012 r.</DATE> udał się do Belgii na podstawie wizy krótkoterminowej, aby dołączyć do swojej małżonki zamieszkałej w tym państwie członkowskim.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20120420">20 kwietnia 2012 r.</DATE> małżonka skarżącego w postępowaniu głównym urodziła ich pierwsze dziecko, będące obywatelem francuskim.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>W dniu <DATE ISO="20130507">7 maja 2013 r.</DATE> skarżący w postępowaniu głównym, jako małżonek obywatelki francuskiej, złożył wniosek o kartę pobytu członka rodziny obywatela Unii, którą uzyskał w dniu <DATE ISO="20131213">13 grudnia 2013 r.</DATE>, a która była ważna do dnia <DATE ISO="20181203">3 grudnia 2018 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>W 2015 r., po prawie pięciu latach małżeństwa i dwóch latach wspólnego życia w Belgii, skarżący w postępowaniu głównym, który doświadczał przemocy ze strony swojej małżonki, został zmuszony do opuszczenia wspólnego miejsca zamieszkania małżonków. Najpierw został przyjęty do schroniska, a następnie, w dniu <DATE ISO="20150522">22 maja 2015 r.</DATE>, przeprowadził się do mieszkania w Tournai (Belgia). W dniu <DATE ISO="20150302">2 marca 2015 r.</DATE> skarżący w postępowaniu głównym złożył skargę dotyczącą aktów przemocy domowej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>W następstwie sporządzenia w dniu <DATE ISO="20151030">30 października 2015 r.</DATE> sprawozdania z pożycia rodzinnego, w którym stwierdzono brak wspólnego zamieszkiwania skarżącego w postępowaniu głównym i jego małżonki, przy czym małżonka wraz z ich córką mieszkały od dnia <DATE ISO="20150910">10 września 2015 r.</DATE> we Francji, decyzją z dnia <DATE ISO="20160302">2 marca 2016 r.</DATE> rząd belgijski zakończył przysługujące skarżącemu w postępowaniu głównym prawo pobytu przez okres przekraczający trzy miesiące i wydał decyzję nakazującą opuszczenie terytorium. Decyzja ta została jednak uchylona wyrokiem Conseil du contentieux des étrangers (sądu do spraw cudzoziemców, Belgia) z dnia <DATE ISO="20160916">16 września 2016 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>Pismem z dnia <DATE ISO="20170310">10 marca 2017 r.</DATE> strona pozwana w postępowaniu głównym zwróciła się do skarżącego w postępowaniu głównym o dodatkowe informacje, w szczególności o przedstawienie dowodu posiadania środków utrzymania i ubezpieczenia zdrowotnego. W dniu <DATE ISO="20170502">2 maja 2017 r.</DATE> skarżący w postępowaniu głównym poinformował stronę pozwaną w postępowaniu głównym, że był ofiarą przemocy domowej ze strony swojej małżonki i złożył wniosek o zachowanie prawa pobytu na podstawie art. 42c § 4 akapit pierwszy pkt 1, 3 i 4 ustawy z dnia <DATE ISO="19801215">15 grudnia 1980 r.</DATE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>Decyzją z dnia <DATE ISO="20171214">14 grudnia 2017 r.</DATE> strona pozwana zakończyła prawo pobytu skarżącego w postępowaniu głównym, bez wydawania decyzji nakazującej opuszczenie terytorium, z tego powodu, że nie przedstawił on dowodu między innymi na to, że dysponował własnymi środkami utrzymania. W dniu <DATE ISO="20180126">26 stycznia 2018 r.</DATE> skarżący w postępowaniu głównym wniósł skargę o stwierdzenie nieważności decyzji do Conseil du contentieux des étrangers (sądu do spraw cudzoziemców, Belgia).</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="8"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>Sąd odsyłający zauważa, że art. 42c § 4 ustawy z dnia <DATE ISO="19801215">15 grudnia 1980 r.</DATE>, który transponował do prawa belgijskiego art. 13 ust. 2 dyrektywy 2004/38, przewiduje w przypadku rozwodu lub zakończenia wspólnego zamieszkania małżonków, że zachowanie prawa pobytu obywatela państwa trzeciego, który w czasie trwania małżeństwa był ofiarą przemocy domowej ze strony małżonka będącego obywatelem Unii, jest uzależnione od spełnienia pewnych warunków, w szczególności od posiadania wystarczających środków i ubezpieczenia zdrowotnego. Sąd ten wskazuje również, że w tych samych okolicznościach art. 11 § 2 ustawy z dnia <DATE ISO="19801215">15 grudnia 1980 r.</DATE>, który transponował do prawa belgijskiego art. 15 ust. 3 dyrektywy 2003/86, uzależnia przyznanie samoistnego zezwolenia małżonkowi będącemu obywatelem państwa trzeciego, który skorzystał z prawa do łączenia rodziny z obywatelem państwa trzeciego legalnie przebywającym w Belgii, wyłącznie od wykazania przemocy domowej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>Sąd odsyłający zauważa, że obywatele państw trzecich będący ofiarami przemocy domowej ze strony współmałżonka podlegają odmiennemu traktowaniu w zależności od tego, czy skorzystali z prawa do łączenia rodziny tworzonej z obywatelem Unii, czy z obywatelem państwa trzeciego, i że to odmienne traktowanie ma swoje źródło w przepisach dyrektyw 2004/38 i 2003/86.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>W tych okolicznościach Conseil du contentieux des étrangers (sąd do spraw cudzoziemców) wyrokiem z dnia <DATE ISO="20191213">13 grudnia 2019 r.</DATE>, który wpłynął do sekretariatu Trybunału w dniu <DATE ISO="20191220">20 grudnia 2019 r.</DATE>, postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0016" ID="QS0016"/>Czy art. 13 ust. 2 [dyrektywy 2004/38] narusza art. 20 i 21 [karty] z tego względu, że przewiduje, iż rozwód, unieważnienie małżeństwa lub ustanie zarejestrowanego związku partnerskiego nie prowadzi do utraty prawa pobytu przez członków rodziny obywatela Unii, którzy nie są obywatelami jednego z państw członkowskich, w szczególności jeżeli istnieją szczególnie trudne okoliczności, na przykład fakt bycia ofiarą przemocy domowej w trakcie trwania małżeństwa lub zarejestrowanego związku partnerskiego, jednak wyłącznie pod warunkiem, że zainteresowani są pracownikami najemnymi lub osobami pracującymi na własny rachunek lub posiadają wystarczające środki dla siebie i członków ich rodziny, aby nie stanowić obciążenia dla systemu pomocy społecznej w przyjmującym państwie członkowskim przez okres pobytu oraz są objęci ogólnym ubezpieczeniem zdrowotnym w przyjmującym państwie członkowskim, lub są członkami rodziny, już ustanowionej w przyjmującym państwie członkowskim, osoby, która spełnia te wymagania, podczas gdy art. 15 ust. 3 [dyrektywy 2003/86], który przewiduje tę samą możliwość utrzymania prawa pobytu, nie poddaje jej temu ostatniemu warunkowi?<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/>.</P></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>Uwagi na piśmie zostały przedstawione przez skarżącego w postępowaniu głównym, rząd belgijski, a także przez Parlament Europejski, Radę Unii Europejskiej i Komisję Europejską.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>Na rozprawie, która odbyła się w dniu <DATE ISO="20201207">7 grudnia 2020 r.</DATE>, uwagi ustne zostały przedstawione Trybunałowi w imieniu skarżącego w postępowaniu głównym, rządu belgijskiego oraz Parlamentu, Rady i Komisji.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">IV.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Analiza</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>W dalszej części zbadam przede wszystkim, biorąc pod uwagę argument przedstawiony w tym względzie przez rząd belgijski, czy Trybunał jest właściwy do udzielenia odpowiedzi na pytanie prejudycjalne (część A). Po dojściu do wniosku, że jest właściwy, przeanalizuję możliwość<?PAGE NO="9"?> zastosowania art. 13 ust. 2 dyrektywy 2004/38, aby wykluczyć wszelkie wątpliwości co do dopuszczalności pytania prejudycjalnego w niniejszej sprawie (część B). Wreszcie zbadam ważność tego przepisu (część C).</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">A.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie właściwości Trybunału</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>Rząd belgijski podnosi w swoich uwagach na piśmie, że Trybunał nie jest właściwy do udzielenia odpowiedzi na pytanie przedstawione przez sąd odsyłający. W pierwszej kolejności wskazuje on, że sąd ten powziął wątpliwości co do ważności art. 13 ust. 2 dyrektywy 2004/38 nie w świetle przepisu prawa Unii, lecz w świetle przepisu prawa krajowego ustanowionego przez ustawodawcę belgijskiego w ramach kompetencji przyznanej mu w art. 15 ust. 2 i 3 dyrektywy 2003/86. W drugiej kolejności rząd ten podnosi, że nieprzestrzeganie warunków określonych w art. 13 ust. 2 dyrektywy 2004/38 narusza zasady podziału kompetencji między Unią a państwami członkowskimi. Wreszcie w trzeciej kolejności twierdzi on, że postanowienia karty nie mogą podważać kompetencji państw członkowskich, w tym kompetencji dotyczących warunków pobytu obywateli państw trzecich nieposiadających statusu członka rodziny obywatela Unii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>Chciałbym przypomnieć w tym względzie, że art. 19 ust. 3 lit. b) TUE oraz art. 267 akapit pierwszy lit. b) TFUE stanowią, iż Trybunał jest właściwy do orzekania w trybie prejudycjalnym w przedmiocie wykładni prawa Unii i ważności aktów przyjętych przez instytucje Unii bez żadnego wyjątku<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>Wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19891213">13 grudnia 1989 r.</DATE>, <NAME.CASE>Grimaldi</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑322/88</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1989:646">EU:C:1989:646</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0008">8</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170613">13 czerwca 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Florescu i in</NAME.CASE>. (<NO.CASE>C‑258/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:448">EU:C:2017:448</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); a także z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180227">27 lutego 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>Western Sahara Campaign UK</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑266/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:118">EU:C:2018:118</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0044">44</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, przy czym akty te powinny być w pełni zgodne z postanowieniami traktatów i z wynikającymi z traktatów zasadami konstytucyjnymi, a także z postanowieniami karty<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190514">14 maja 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>M i in. (Cofnięcie statusu uchodźcy)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑391/16, C‑77/17 i C‑78/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:403">EU:C:2019:403</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0071">71</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie sąd odsyłający uważa, że w art. 13 ust. 2 dyrektywy 2004/38 i w art. 15 ust. 3 dyrektywy 2003/86 prawodawca Unii określił – w szczególności w odniesieniu do sytuacji rozwodu i separacji – warunki zachowania prawa pobytu przez obywatela państwa trzeciego będącego ofiarą przemocy ze strony swojego małżonka, w różny sposób w zależności od tego, czy małżonek ów jest obywatelem Unii, czy obywatelem państwa trzeciego. W ocenie tego sądu prawodawca Unii wprowadził w ten sposób odmienne traktowanie ze względu na przynależność państwową małżonka będącego członkiem rodziny rozdzielonej, naruszając przez to art. 20 i 21 karty. Uznawszy, że system ustanowiony w art. 13 ust. 2 dyrektywy 2004/38 dla obywateli państw trzecich będących małżonkami obywatela Unii jest mniej korzystny niż system ustanowiony w art. 15 ust. 3 dyrektywy 2003/86 dla obywateli państw trzecich będących małżonkami innego obywatela państwa trzeciego, sąd odsyłający zwraca się do Trybunału o dokonanie oceny ważności art. 13 ust. 2 dyrektywy 2004/38 w świetle art. 20 i 21 karty.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>W tych okolicznościach uważam, że zarzuty podniesione przez rząd belgijski w odniesieniu do właściwości Trybunału należy oddalić.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">B.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie możliwości zastosowania art. 13 ust. 2 akapit pierwszy lit. c) dyrektywy 2004/38</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>W swoim pytaniu prejudycjalnym sąd odsyłający zwraca się do Trybunału o orzeczenie w przedmiocie ważności art. 13 ust. 2 akapit pierwszy lit. c) dyrektywy 2004/38.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="10"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>Na wstępie pragnę zauważyć, że przed przystąpieniem do badania ważności tego przepisu konieczne jest sprawdzenie, czy pytanie to jest dopuszczalne. W tym celu należy ustalić, czy art. 13 ust. 2 akapit pierwszy lit. c) tej dyrektywy ma zastosowanie w niniejszej sprawie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>Komisja wyraża bowiem wątpliwości co do możliwości zastosowania art. 13 ust. 2 akapit pierwszy lit. c) dyrektywy 2004/38 do sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym. Wątpliwości tej instytucji wynikają z faktu, że sąd odsyłający nie przedstawił żadnej wskazówki dotyczącej rozwodu ani unieważnienia małżeństwa skarżącego w postępowaniu głównym. W tym względzie z wyroku NA<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160630">30 czerwca 2016 r.</DATE> (<NO.CASE>C‑115/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:487">EU:C:2016:487</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> wynika zdaniem Komisji, że zastosowanie art. 13 ust. 2 tej dyrektywy opiera się na przesłance, iż przed opuszczeniem przyjmującego państwa członkowskiego przez obywatela Unii orzeczono rozwód lub unieważnienie małżeństwa obywatela państwa trzeciego z danym obywatelem Unii, lub przynajmniej wszczęto w tej sprawie postępowanie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>Natomiast strony w postępowaniu głównym i pozostali uczestnicy postępowania nie kwestionują możliwości zastosowania tego przepisu. Takie stanowisko zajmuje też sąd odsyłający, który swoje rozumowanie w pytaniu prejudycjalnym oparł na założeniu, że przepis ten ma zastosowanie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>Zbadam zatem to zagadnienie w celu wykluczenia jakichkolwiek wątpliwości co do tego, że ocena ważności tego przepisu może pozostawać bez związku ze stanem faktycznym lub przedmiotem sporu w postępowaniu głównym<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20101222">22 grudnia 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>Gowan Comércio Internacional e Serviços</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑77/09</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:803">EU:C:2010:803</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0025">25</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Zobacz również wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170328">28 marca 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Rosneft</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑72/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:236">EU:C:2017:236</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0050">50</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. W związku z tym przed rozpoczęciem badania pytania prejudycjalnego przeanalizuję, czy osoba znajdująca się w sytuacji takiej jak skarżący w postępowaniu głównym jest objęta zakresem stosowania art. 13 ust. 2 akapit pierwszy lit. c) dyrektywy 2004/38.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie konieczności przeprowadzenia analizy dotyczącej stosowania art. 13 ust. 2 akapit pierwszy lit. c) dyrektywy 2004/38</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>W odniesieniu do warunków stosowania art. 13 ust. 2 dyrektywy 2004/38 przypominam, iż Trybunał orzekł w wyroku NA<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160630">30 czerwca 2016 r.</DATE> (<NO.CASE>C‑115/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:487">EU:C:2016:487</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0048">48</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0017" ID="QS0017"/>że możliwość zastosowania tego przepisu, w tym możliwość powołania się na prawo ustanowione w art. 13 ust. 2 akapit pierwszy lit. c) dyrektywy 2004/38, uzależniona jest od rozwodu zainteresowanych osób<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/>. W tym kontekście Trybunał orzekł, że w sytuacji gdy w trakcie trwania małżeństwa współmałżonek będący obywatelem państwa trzeciego doświadczał przemocy domowej ze strony współmałżonka będącego obywatelem Unii, z którym się rozwiódł, możliwość powołania się przez niego na art. 13 ust. 2 akapit pierwszy lit. c) dyrektywy uzależniona jest od przebywania owego obywatela Unii w przyjmującym państwie członkowskim, zgodnie z art. 7 ust. 1 dyrektywy 2004/38, aż do momentu wszczęcia postępowania rozwodowego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160630">30 czerwca 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>NA</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑115/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:487">EU:C:2016:487</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0050">50</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="11"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>Zatem decydującym elementem w sprawie rozpatrywanej w postępowaniu głównym byłaby data wszczęcia postępowania rozwodowego. W tym względzie sąd odsyłający wskazał w odpowiedzi na skierowany do niego przez Trybunał wniosek o udzielenie informacji, że pozew rozwodowy został wniesiony w dniu <DATE ISO="20180705">5 lipca 2018 r.</DATE>, a rozwód orzeczono w dniu <DATE ISO="20180724">24 lipca 2018 r.</DATE>, ze skutkiem od dnia <DATE ISO="20181002">2 października 2018 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Wyrokiem tribunal de première instance de Tournai (Belgia).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>W związku z tym w niniejszej sprawie, zgodnie z orzecznictwem opartym na wyroku NA<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160630">30 czerwca 2016 r.</DATE> (<NO.CASE>C‑115/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:487">EU:C:2016:487</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, jako że wszczęcie postępowania rozwodowego nastąpiło po dniu, w którym małżonka skarżącego w postępowaniu głównym opuściła terytorium belgijskie, skarżący nie byłby objęty zakresem stosowania art. 13 ust. 2 akapit pierwszy lit. c) dyrektywy 2004/38<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>W takim przypadku skarżący w postępowaniu głównym nie mógłby skorzystać z zachowania pochodnego prawa pobytu na podstawie tego przepisu, i to niezależnie od tego, czy mógłby wykazać, że przed nabyciem prawa stałego pobytu spełnia warunek polegający na posiadaniu wystarczających środków, o którym mowa w art. 13 ust. 2 akapit drugi tej dyrektywy, który to warunek jest istotą dotyczącego ważności pytania prejudycjalnego przedstawionego przez sąd odsyłający.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>Jestem jednak zdania, że skarżący w postępowaniu głównym jest objęty zakresem stosowania tego przepisu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>W dalszej części wyjaśnię powody, dla których jestem przekonany, że przepis rozpatrywany w postępowaniu głównym ma zastosowanie w niniejszej sprawie i dla których konieczna jest pogłębiona analiza zakresu orzecznictwa opartego na wyroku NA<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160630">30 czerwca 2016 r.</DATE> (<NO.CASE>C‑115/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:487">EU:C:2016:487</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Ponadto analiza ta pozwoli na ustalenie znaczenia tego przepisu przed zbadaniem jego ważności. Jak wynika z orzecznictwa Trybunału, zgodnie z ogólną zasadą wykładni akt prawny Unii powinien być interpretowany, tak dalece, jak to możliwe, w sposób, który nie podważa jego ważności, i w zgodzie z całością prawa pierwotnego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Zobacz w szczególności wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20100916">16 września 2010 r.</DATE>, <NAME.CASE>Chatzi</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑149/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2010:534">EU:C:2010:534</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0043">43</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20130131">31 stycznia 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>McDonagh</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑12/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:43">EU:C:2013:43</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0044">44</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>Zacznę zatem od zbadania zakresu orzecznictwa Trybunału dotyczącego art. 13 ust. 2 dyrektywy 2004/38. Następnie na podstawie tego badania zaproponuję wykładnię art. 13 ust. 2 akapit pierwszy lit. c) tej dyrektywy, która będzie nie tylko spójna z brzmieniem, kontekstem, celem i genezą tego przepisu, ale także pozwoli na zachowanie ogólnej spójności systemu prawnego Unii i jej polityki w dziedzinie ochrony ofiar przemocy domowej.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie zakresu orzecznictwa Trybunału dotyczącego art. 13 ust. 2 akapit pierwszy lit. a) i c) dyrektywy 2004/38</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>Chociaż wyrok NA<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160630">30 czerwca 2016 r.</DATE> (<NO.CASE>C‑115/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:487">EU:C:2016:487</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> jest jedynym wyrokiem, w którym Trybunał dokonał wykładni art. 13 ust. 2 akapit pierwszy lit. c) dyrektywy 2004/38, posłużono się w nim jednak logiką wyroku Singh i in.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150716">16 lipca 2015 r.</DATE> (<NO.CASE>C‑218/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:476">EU:C:2015:476</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Moja analiza będzie zatem dotyczyła obu tych wyroków.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="12"?><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">a)</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Wyrok Singh i in.</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>Sprawa, w której wydano wyrok Singh i in.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150716">16 lipca 2015 r.</DATE> (<NO.CASE>C‑218/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:476">EU:C:2015:476</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, dotyczyła trzech obywateli państw trzecich, którym po zawarciu związku małżeńskiego z obywatelkami Unii przebywającymi i pracującymi w Irlandii przyznano prawo pobytu w tym państwie członkowskim zgodnie z art. 7 ust. 2 dyrektywy 2004/38, jako małżonkom towarzyszącym lub dołączającym do obywatela Unii w przyjmującym państwie członkowskim. We wszystkich trzech przypadkach postępowanie rozwodowe zostało wszczęte po tym, jak małżonki opuściły terytorium Irlandii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>W pierwszym pytaniu prejudycjalnym sąd odsyłający w tej sprawie rozważał w szczególności kwestię tego, czy na podstawie <HT TYPE="ITALIC">art. 13 ust. 2 akapit pierwszy lit. a)</HT> dyrektywy 2004/38 można zachować prawo pobytu w Irlandii przysługujące trzem małżonkom będącym obywatelami państw trzecich. Trybunał przeformułował to pytanie w następujący sposób: <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0018" ID="QS0018"/>Poprzez swoje pytanie pierwsze sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy <HT TYPE="ITALIC">art. 13 ust. 2</HT> dyrektywy 2004/38 należy interpretować w ten sposób, że obywatel państwa trzeciego, który rozwiódł się z obywatelem Unii, po okresie małżeństwa trwającym przed rozpoczęciem postępowania rozwodowego co najmniej trzy lata, w tym jeden rok w przyjmującym państwie członkowskim, może zachować prawo pobytu w tym państwie członkowskim na podstawie tego przepisu, jeżeli przed orzeczeniem rozwodu małżonek będący obywatelem Unii wyjechał z tego państwa członkowskiego<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150716">16 lipca 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Singh i in</NAME.CASE>. (<NO.CASE>C‑218/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:476">EU:C:2015:476</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0048">48</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Podkreślenie moje.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>Przypomniawszy, że obywatele państw trzecich będący członkami rodziny obywatela Unii mogą ubiegać się o prawo pobytu tylko i wyłącznie w przyjmującym państwie członkowskim, w którym zamieszkuje ów obywatel<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0024"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150716">16 lipca 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Singh i in</NAME.CASE>. (<NO.CASE>C‑218/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:476">EU:C:2015:476</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0055">55</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Trybunał powołał się w tym miejscu na wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20121108">8 listopada 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Iida</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑40/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:691">EU:C:2012:691</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), przy czym należy zauważyć, że okoliczności sprawy, w której zapadł ten wyrok, różnią się od okoliczności, w których wydano wyrok Singh i in., ponieważ Y. Iida mieszkał nie w przyjmującym państwie członkowskim swojej małżonki, lecz w państwie członkowskim jej pochodzenia, i w konsekwencji nie można mu było przyznać prawa pobytu na podstawie dyrektywy 2004/38.</P></NOTE>, Trybunał orzekł, że jeżeli przed wszczęciem postępowania rozwodowego obywatel Unii wyjeżdża z państwa członkowskiego, w którym zamieszkuje jego małżonek będący obywatelem państwa trzeciego, w celu osiedlenia się w innym państwie członkowskim albo w państwie trzecim, to z chwilą wyjazdu obywatela Unii małżonek będący obywatelem państwa trzeciego traci pochodne prawo pobytu przysługujące mu na podstawie art. 7 ust. 2 dyrektywy 2004/38, skutkiem czego nie może zachować tego prawa na podstawie art. 13 ust. 2 akapit pierwszy lit. a) owej dyrektywy<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0025"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150716">16 lipca 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Singh i in</NAME.CASE>. (<NO.CASE>C‑218/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:476">EU:C:2015:476</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0062">62</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Aby bowiem – zdaniem Trybunału – obywatel państwa trzeciego mógł zachować prawo pobytu na podstawie tego ostatniego przepisu, jego małżonek będący obywatelem Unii powinien, zgodnie z art. 7 ust. 1 dyrektywy 2004/38, przebywać w przyjmującym państwie członkowskim aż do chwili wszczęcia postępowania rozwodowego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0026"><P>Zobacz podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150716">16 lipca 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Singh i in</NAME.CASE>. (<NO.CASE>C‑218/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:476">EU:C:2015:476</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0066">66</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. W świetle tego rozumowania Trybunał orzekł, że <HT TYPE="ITALIC">art. 13 ust. 2</HT> dyrektywy 2004/38 należy interpretować w ten sposób, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0019" ID="QS0019"/>obywatel państwa trzeciego, który rozwiódł się z obywatelem Unii, po okresie małżeństwa trwającym przed rozpoczęciem postępowania rozwodowego co najmniej trzy lata, w tym jeden rok w przyjmującym państwie członkowskim, nie może zachować prawa pobytu w tym państwie członkowskim na podstawie tego przepisu, jeżeli przed wszczęciem postępowania rozwodowego małżonek będący obywatelem Unii wyjechał z tego państwa członkowskiego<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0027"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150716">16 lipca 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Singh i in</NAME.CASE>. (<NO.CASE>C‑218/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:476">EU:C:2015:476</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0070">70</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i sentencja). W pkt 68 tego wyroku Trybunał przypomniał jednak, że prawo krajowe może przyznawać obywatelom państw trzecich szerszą ochronę, pozwalając im na kontynuowanie pobytu na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="13"?><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Analiza rozumowania przyjętego w wyroku Singh i in.</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>Odpowiedź udzielona na pierwsze pytanie prejudycjalne w wyroku Singh i in. wydaje mi się co najmniej dyskusyjna<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0028"><P>Zobacz krytyczną opinię na temat tego wyroku w: F. Strumia, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0020" ID="QS0020"/>Divorce immediately, or leave. Rights of third country nationals and family protection in the context of EU citizens’ free movement: Kuldip Singh and Others<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/>, <HT TYPE="ITALIC">Common Market Law Review</HT>, 2016, vol. 53(5), s. 1373–1393.</P></NOTE>, a to z trzech następujących powodów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>W pierwszej kolejności należy stwierdzić, na podstawie lektury art. 13 ust. 2 akapit pierwszy <HT TYPE="ITALIC">lit. a</HT>) dyrektywy 2004/38, że stosowanie tego przepisu, pozwalającego małżonkom będącym obywatelami państw trzecich na zachowanie ich prawa pobytu, nie zostało uzależnione przez prawodawcę Unii od spełnienia warunku, aby obywatel Unii przebywał w przyjmującym państwie członkowskim do chwili wszczęcia postępowania rozwodowego. Przepis ten odnosi się bowiem wyłącznie do warunku wymagającego, aby <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0021" ID="QS0021"/>przed rozpoczęciem postępowania rozwodowego lub postępowania w sprawie unieważnienia lub ustaniem zarejestrowanego związku partnerskiego […] małżeństwo lub zarejestrowany związek partnerski <HT TYPE="ITALIC">trwały</HT> co najmniej trzy lata, w tym jeden rok w przyjmującym państwie członkowskim<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0029"><P>Podkreślenie moje. Pragnę zauważyć, że przepis ten nie precyzuje, w którym roku <HT TYPE="ITALIC">spośród trzech</HT>, przez które małżeństwo powinno trwać przed wszczęciem postępowania sądowego lub ustaniem związku partnerskiego, obywatel państwa trzeciego powinien zamieszkiwać w przyjmującym państwie członkowskim.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48.</NO.P><TXT>W drugiej kolejności należy zauważyć, że o ile w sprawie, w której zapadł wyrok Singh i in., pierwsze pytanie prejudycjalne dotyczyło art. 13 ust. 2 <HT TYPE="ITALIC">akapit pierwszy lit. a</HT>) dyrektywy 2004/38, o tyle Trybunał przeformułował to pytanie tak, że odnosiło się do art. 13 ust. 2 tej dyrektywy<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0030"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150716">16 lipca 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Singh i in</NAME.CASE>. (<NO.CASE>C‑218/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:476">EU:C:2015:476</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0048">48</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Zobacz pkt 44 niniejszej opinii.</P></NOTE>. W związku z tym odpowiedź udzielona przez Trybunał nie ogranicza się do przypadku przewidzianego w art. 13 ust. 2 akapit pierwszy lit. a) tej dyrektywy, lecz dotyczy wszystkich przypadków przewidzianych w jej <HT TYPE="ITALIC">art. 13 ust</HT>. 2<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0031"><P>Aspekt ten jest istotny dla prawidłowego zrozumienia zakresu wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160630">30 czerwca 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>NA</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑115/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:487">EU:C:2016:487</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>) oraz powodów, dla których uważam, że konieczna jest aktualizacja orzecznictwa opartego na tym wyroku.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49.</NO.P><TXT>Stąd wniosek, że odpowiedź Trybunału na przeformułowane w ten sposób pytanie opiera się nie tylko na warunkach przewidzianych przez prawodawcę Unii dla celów stosowania art. 13 ust. 2 akapit pierwszy lit. a) dyrektywy 2004/38, lecz również na <HT TYPE="ITALIC">nowym warunku</HT>. Innymi słowy, wymagając, aby małżonek będący obywatelem Unii przebywał w przyjmującym państwie członkowskim do chwili wszczęcia postępowania rozwodowego, Trybunał ustanowił <HT TYPE="ITALIC">warunek dodatkowy</HT> w stosunku do przewidzianych w art. 13 ust. 2 akapit pierwszy <HT TYPE="ITALIC">lit. a</HT>) tej dyrektywy. Warunek ten został zatem dodany w drodze orzecznictwa przy dokonywaniu wykładni całego przepisu art. 13 ust. 2 dyrektywy<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0032"><P>To znaczy łącznie z literami a)–d).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50.</NO.P><TXT>W trzeciej kolejności, mimo że w pełni rozumiem tok rozumowania przyjęty przez Trybunał w wyroku Singh i in.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0033"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150716">16 lipca 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Singh i in</NAME.CASE>. (<NO.CASE>C‑218/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:476">EU:C:2015:476</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> i mimo że zgadzam się co do zasady z analizą przedstawioną w pkt 50–57 tego wyroku, to nie podzielam wniosku wyciągniętego z tej analizy w pkt 67 tego wyroku. Trybunał orzekł bowiem najpierw, że w okolicznościach takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0022" ID="QS0022"/><HT TYPE="ITALIC">wyjazd</HT> małżonka będącego obywatelem Unii <HT TYPE="ITALIC">powoduje wygaśnięcie</HT> prawa pobytu małżonka będącego obywatelem państwa trzeciego, który pozostaje<?PAGE NO="14"?> w przyjmującym państwie członkowskim<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/>, a następnie wyjaśnił, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0023" ID="QS0023"/>wytoczenie później powództwa o rozwód nie może prowadzić do przywrócenia tego prawa, gdyż w art. 13 dyrektywy 2004/38 mowa jest jedynie o <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0024" ID="QS0024"/>zachowaniu<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="00AB" ID="QE0024"/> istniejącego prawa pobytu<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0034"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150716">16 lipca 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Singh i in</NAME.CASE>. (<NO.CASE>C‑218/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:476">EU:C:2015:476</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0067">67</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Podkreślenie moje.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51.</NO.P><TXT>Na tym etapie warto wskazać, że podążając ścieżką wytyczoną przez rzecznik generalną J. Kokott Trybunał oparł tę deklarację na <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0025" ID="QS0025"/>łącznym stosowaniu<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/> art. 12 i 13 dyrektywy 2004/38<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0035"><P>Zobacz opinia rzecznik generalnej J. Kokott w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Singh i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑218/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:306">EU:C:2015:306</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0025">25</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0026">26</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>): <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0026" ID="QS0026"/>Artykuł 13 dyrektywy 2004/38 zgodnie ze swoim brzmieniem <HT TYPE="ITALIC">nie wymaga</HT> bowiem, aby obywatel Unii i jego małżonek do momentu zakończenia postępowania rozwodowego musieli przebywać w przyjmującym państwie członkowskim ani aby postępowanie to było prowadzone i zostało zakończone w tym państwie<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/>. Jednakże rzecznik generalna J. Kokott wyjaśniła następnie, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0027" ID="QS0027"/><HT TYPE="ITALIC">jeżeli nie będziemy analizowali art. 12 i 13 dyrektywy 2004/38 w odrębny sposób, lecz łącznie</HT>, to na podstawie art. 13 dyrektywy wykładnia skoncentrowana ściśle na dosłownym brzmieniu przepisu nie uzasadnia zachowania prawa pobytu rozwiedzionych obywateli państw trzecich<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/> (podkreślenie moje). Zobacz w tym względzie C. Briddick, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0028" ID="QS0028"/>Combatting or Enabling Domestic Violence? Evaluating the Residence Rights of Migrant Victims of Domestic Violence in Europe<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="201D" ID="QE0028"/>, <HT TYPE="ITALIC">International and Comparative Law Quarterly</HT>, vol. 69(4), 2020, s. 1013–1034, w szczególności s. 1021, a także tego samego autora <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0029" ID="QS0029"/>Secretary of State for the Home Department v NA<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="201D" ID="QE0029"/>, <HT TYPE="ITALIC">Journal of Immigration Asylum and Nationality Law</HT>, 2016, vol. 30(4), s. 368–374.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52.</NO.P><TXT>Jednakże mam wątpliwości nie tylko co do adekwatności takiego łącznego zastosowania tych dwóch artykułów<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0036"><P>Omówię tę kwestię bardziej szczegółowo w ramach analizy wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160630">30 czerwca 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>NA</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑115/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:487">EU:C:2016:487</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>). Zobacz pkt 53–58 niniejszej opinii.</P></NOTE>, lecz również co do konsekwencji wynikających z takiego ich zastosowania, a mianowicie, po pierwsze, tego, że na gruncie art. 12 dyrektywy 2004/38 wyjazd małżonka będącego obywatelem Unii może skutkować <HT TYPE="ITALIC">automatyczną</HT> utratą pochodnego prawa pobytu małżonka będącego obywatelem państwa trzeciego, a po drugie, tego, że na gruncie art. 13 tej dyrektywy wyjazd małżonka będącego obywatelem Unii może skutkować pozbawieniem małżonka będącego obywatelem państwa trzeciego ochrony przewidzianej w art. 13 ust. 2 dyrektywy i prowadzić do pozbawienia tego przepisu jego istoty i skuteczności (effet utile).</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="6"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">i)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie pojęcia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0030" ID="QS0030"/>wyjazdu obywatela Unii z przyjmującego państwa członkowskiego<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="201D" ID="QE0030"/>: nieadekwatność wykładni art. 12 w związku z art. 13 dyrektywy 2004/38</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53.</NO.P><TXT>Jak wskazałem w pkt 51 niniejszej opinii, deklaracja Trybunału, zgodnie z którą <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0031" ID="QS0031"/>wyjazd małżonka będącego obywatelem Unii powoduje wygaśnięcie prawa pobytu małżonka będącego obywatelem państwa trzeciego, który pozostaje w przyjmującym państwie członkowskim<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0037"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150716">16 lipca 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Singh i in</NAME.CASE>. (<NO.CASE>C‑218/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:476">EU:C:2015:476</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0067">67</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, opiera się na łącznej wykładni art. 12 i art. 13 dyrektywy 2004/38. Uważam, że taka wykładnia nie jest adekwatna, a to z następujących powodów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54.</NO.P><TXT>W pierwszej kolejności przypominam, że dyrektywa 2004/38 wyraźnie rozróżnia dwa rodzaje sytuacji, w których prawodawca Unii przewidział zachowanie prawa pobytu przez członków rodziny obywatela Unii: wyjazd obywatela Unii z przyjmującego państwa członkowskiego (lub jego zgon), objęty art. 12 tej dyrektywy, oraz rozwód, unieważnienie małżeństwa lub ustanie zarejestrowanego związku partnerskiego, objęty art. 13 rzeczonej dyrektywy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55.</NO.P><TXT>Po pierwsze, wyjazd w rozumieniu art. 12 dyrektywy 2004/38 nie jest związany z rozwodem, unieważnieniem małżeństwa lub ustaniem zarejestrowanego związku partnerskiego. Jak bowiem podkreśliła Komisja w odpowiedzi na pytanie zadane przez Trybunał na rozprawie, pojęcie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0032" ID="QS0032"/>wyjazdu<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="201D" ID="QE0032"/> w rozumieniu tego przepisu należy rozumieć jako <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0033" ID="QS0033"/>wyjazd zwykły<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="201D" ID="QE0033"/>, to znaczy <HT TYPE="ITALIC">rzeczywisty wyjazd bez zamiaru powrotu do przyjmującego państwa członkowskiego, który nie wynika z chęci separacji, rozwodu, unieważnienia małżeństwa lub zakończenia zarejestrowanego związku partnerskiego</HT>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="15"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56.</NO.P><TXT>Po drugie, art. 13 dyrektywy 2004/38 nie odnosi się w żaden sposób do wyjazdu, lecz wyłącznie do rozwodu, unieważnienia małżeństwa lub ustania zarejestrowanego związku partnerskiego. I tak, jeżeli małżonek będący obywatelem Unii opuszcza przyjmujące państwo członkowskie i wszczyna postępowanie rozwodowe w państwie członkowskim pochodzenia, jego wyjazd jest siłą rzeczy wyjazdem w celu rozwodu, unieważnienia małżeństwa lub ustania zarejestrowanego związku partnerskiego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0038"><P>Wyrażenie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0034" ID="QS0034"/>wyjazd w celu rozwodu, unieważnienia małżeństwa lub ustania zarejestrowanego związku partnerskiego<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="201D" ID="QE0034"/> rozumiem w ten sposób, że tuż po opuszczeniu przyjmującego państwa członkowskiego małżonek będący obywatelem Unii wszczyna postępowanie rozwodowe albo postępowanie zmierzające do unieważnienia małżeństwa lub ustania związku partnerskiego w państwie członkowskim pochodzenia lub w innym państwie członkowskim (chyba że prawo właściwe dla rozwodu, unieważnienia małżeństwa lub ustania związku partnerskiego wymaga upływu, przed orzeczeniem rozwodu, pewnego okresu zaprzestania wspólnego pożycia lub okresu do namysłu). Pojęcie to można również rozumieć jako wyjazd związany z zaistnieniem pewnych faktów, które uzasadniają rozwód, unieważnienie małżeństwa lub ustanie związku partnerskiego, takich jak fakt, w szczególności, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0035" ID="QS0035"/>bycia ofiarą przemocy domowej w trakcie trwania małżeństwa lub zarejestrowanego związku partnerskiego<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="201D" ID="QE0035"/>. W związku z tym wyjazd związany z tymi faktami należy uznać za wyjazd w celu rozwodu, unieważnienia małżeństwa lub ustania zarejestrowanego związku partnerskiego.</P></NOTE>. Ponadto, zakładając, że w takich samych okolicznościach obywatel Unii wyjeżdża z małoletnim dzieckiem małżonków bez zawarcia przez nich porozumienia w tym względzie, zastosowanie art. 12 ust. 3 dyrektywy 2004/38 musi opierać się na założeniu, że sąd w ramach separacji, rozwodu lub ustania związku partnerskiego powierzyłby ostatecznie pieczę nad dzieckiem obywatelowi państwa trzeciego, a w takim przypadku mielibyśmy do czynienia z sytuacją uregulowaną w art. 13 ust. 2 akapit pierwszy lit. b) dyrektywy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57.</NO.P><TXT>W świetle tych rozważań pojęcia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0036" ID="QS0036"/>wyjazdu<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="201D" ID="QE0036"/> w rozumieniu art. 12 dyrektywy 2004/38 nie można interpretować jako równoznacznego z <HT TYPE="ITALIC">wyjazdem w celu rozwodu, unieważnienia małżeństwa lub ustania zarejestrowanego związku partnerskiego</HT> w rozumieniu art. 13 tej dyrektywy, a zatem należy je interpretować odmiennie w kontekście każdego z tych artykułów, ponieważ mają one różne cele.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58.</NO.P><TXT>W drugiej kolejności, jak podniosła Komisja w odpowiedzi na pytanie zadane przez Trybunał na rozprawie, biorąc pod uwagę, że z motywu 15 dyrektywy 2004/38 jasno wynika, iż celem jej art. 13 jest, aby <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0037" ID="QS0037"/>członkowie rodziny [podlegali] ochronie prawnej w przypadku […] rozwodu<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="201D" ID="QE0037"/>, uznanie wyjazdu w celu rozwodu za rzeczywisty wyjazd bez zamiaru powrotu do przyjmującego państwa członkowskiego w rozumieniu art. 12 tej dyrektywy uniemożliwiłoby małżonkowi obywatela Unii skorzystanie z ochrony prawnej ustanowionej w art. 13 ust. 2 dyrektywy, polegającej na zachowaniu pochodnego prawa pobytu, a przez to byłoby w sposób oczywisty sprzeczne z celem tego ostatniego przepisu<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0039"><P>Zobacz w tym względzie F. Strumia, op.cit., s. 1381. Zobacz też pkt 87 niniejszej opinii.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="6"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">ii)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie utraty pochodnego prawa pobytu przez małżonka będącego obywatelem państwa trzeciego jako konsekwencji <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0038" ID="QS0038"/>wyjazdu<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="201D" ID="QE0038"/> obywatela Unii z przyjmującego państwa członkowskiego w rozumieniu art. 12 dyrektywy 2004/38</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59.</NO.P><TXT>Czy wyjazd małżonka będącego obywatelem Unii zmienia z dnia na dzień sytuację prawną małżonka będącego obywatelem państwa trzeciego z natychmiastowym skutkiem w postaci automatycznej utraty pochodnego prawa pobytu?</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60.</NO.P><TXT>Moim zdaniem nawet na gruncie art. 12 dyrektywy 2004/38 nie można uznać, że automatyczną konsekwencją każdego wyjazdu obywatela Unii jest utrata pochodnego prawa pobytu przez małżonka będącego obywatelem państwa trzeciego, a to z następujących powodów.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="16"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61.</NO.P><TXT>W pierwszej kolejności pragnę uściślić, że ogólnie rzecz biorąc, status <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0039" ID="QS0039"/>beneficjenta<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="201D" ID="QE0039"/> w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 2004/38, jeżeli został uzyskany na skutek zawarcia związku małżeńskiego przez obywatela państwa trzeciego z obywatelem Unii korzystającym z prawa do swobodnego przemieszczania się w przyjmującym państwie członkowskim, w którym przebywają razem, <HT TYPE="ITALIC">może</HT>, co do zasady, podlegać utracie, jeżeli obywatel Unii opuszcza terytorium tego państwa członkowskiego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62.</NO.P><TXT>Należy jednak moim zdaniem odróżnić sytuacje, które nie spełniają warunków określonych w art. 12 ust. 3 dyrektywy 2004/38 – takie jak rzeczywisty wyjazd obywatela Unii z przyjmującego państwa członkowskiego bez zamiaru powrotu do tego państwa, który nie jest uzasadniony rozwodem, unieważnieniem małżeństwa lub ustaniem zarejestrowanego związku partnerskiego, podczas gdy jego małżonek będący obywatelem państwa trzeciego, który <HT TYPE="ITALIC">nie posiada dziecka pozostającego na jego utrzymaniu</HT>, pragnie pozostać w przyjmującym państwie członkowskim, w którym przebywali razem<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0040"><P>Tak było też w przypadku N. Chenchooliah w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190910">10 września 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Chenchooliah</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑94/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:693">EU:C:2019:693</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0043">43</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Jak wynika z okoliczności faktycznych przedstawionych przez sąd odsyłający, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0040" ID="QS0040"/>[…] obywatel Unii powrócił do państwa członkowskiego, którego jest obywatelem, aby odbyć tam karę pozbawienia wolności<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="201D" ID="QE0040"/>.</P></NOTE> – od sytuacji mających <HT TYPE="ITALIC">charakter tymczasowy</HT>, w odniesieniu do których należy uznać, że obywatel Unii i jego małżonek będący obywatelem państwa trzeciego zachowują przymiot <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0041" ID="QS0041"/>beneficjentów<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="201D" ID="QE0041"/> w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 2004/38. W istocie bowiem w sytuacji, w której obywatel Unii tymczasowo powraca do państwa członkowskiego, którego obywatelstwo posiada, lub w nim przebywa albo przemieszcza się i przebywa tymczasowo w innym państwie członkowskim z należycie uzasadnionych powodów<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0041"><P>W szczególności aby przejść leczenie poparte odpowiednim zaświadczeniem lub opiekować się tymczasowo członkiem rodziny cierpiącym na poważną chorobę.</P></NOTE>, jego małżonek będący obywatelem państwa trzeciego, który pozostaje w przyjmującym państwie członkowskim, w szczególności aby uniknąć utraty pracy, odbyć studia lub przejść kształcenie zawodowe w tym państwie członkowskim, powinien nadal mieścić się w zakresie pojęcia <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0042" ID="QS0042"/>beneficjenta<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="201D" ID="QE0042"/> w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 2004/38<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0042"><P>Jeśli chodzi o zachowanie karty pobytu w razie tymczasowych nieobecności zob. art. 11 ust. 2 dyrektywy 2004/38.</P></NOTE> przez czas niezbędny do znalezienia innego zatrudnienia lub do ukończenia nauki.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63.</NO.P><TXT>Przypominam, że w każdym wypadku z art. 16 ust. 3 dyrektywy 2004/38 wynika, iż ciągłości pobytu nie naruszają przejściowe okresy nieobecności nieprzekraczające ogółem sześciu miesięcy w roku lub dłuższe okresy nieobecności z powodu obowiązkowej służby wojskowej, lub okres nieobecności obejmujący 12 kolejnych miesięcy z ważnych powodów, na przykład ciąży i porodu, poważnej choroby, studiów, kształcenia zawodowego lub oddelegowania w innym państwie członkowskim lub państwie trzecim.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64.</NO.P><TXT>W drugiej kolejności – oczywiste jest, że przemieszczenie się obywatela Unii do innego państwa członkowskiego po raz drugi, trzeci lub czwarty jest objęte prawem do swobodnego przemieszczania się na tej samej podstawie co pierwsze przemieszczenie się do odnośnego przyjmującego państwa członkowskiego, nawet jeśli jest to przemieszczenie się na czas ograniczony. Wykluczone jest powiązanie prawa do swobodnego przemieszczania się obywateli Unii ze sposobem, w jaki małżonkowie pragną zorganizować swoje życie małżeńskie, i wymaganie od nich wspólnego pożycia w okolicznościach, które tego nie uzasadniają<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0043"><P>Zobacz pkt 62 i 63 oraz przypis 41 powyżej.</P></NOTE>. Sytuacja<?PAGE NO="17"?> ekonomiczna lub zawodowa gospodarstwa domowego może w szczególności skłonić małżonka będącego obywatelem Unii do tymczasowego podjęcia pracy w innym państwie członkowskim<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0044"><P>Powołując się na przypadek małżonków żyjących i pracujących w różnych państwach członkowskich, rzecznik generalna J. Kokott w opinii w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Singh i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑218/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:306">EU:C:2015:306</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0048">48</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>) podnosi, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0043" ID="QS0043"/>[p]ozostaje jednak <HT TYPE="ITALIC">niespójność w systemie dyrektywy 2004/38</HT>. Po wyjeździe obywatela Unii jego małżonek będący obywatelem państwa trzeciego, jeżeli nie towarzyszy obywatelowi Unii przykładowo ze względów zawodowych i nie troszczy się także o wspólne dziecko, może mianowicie, nawet jeżeli małżeństwo trwa, stracić prawo pobytu w dotychczasowym przyjmującym państwie członkowskim, natomiast prawo pobytu obywatela państwa trzeciego w przypadku zakończenia małżeństwa, o ile mógł rozwieść się na czas, zgodnie z art. 13 dyrektywy 2004/38 zostaje zachowane w przyjmującym państwie członkowskim<QUOT.END REF.START="QS0043" CODE="201D" ID="QE0043"/> (podkreślenie moje).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65.</NO.P><TXT>W trzeciej kolejności – przyjęcie, że małżonek będący obywatelem państwa trzeciego może <HT TYPE="ITALIC">automatycznie utracić</HT> pochodne prawo pobytu w sytuacjach, w których obywatel Unii korzysta z przysługującego mu prawa do swobodnego przemieszczania się, nie dość, że stałoby w sprzeczności z celami dyrektywy 2004/38, lecz jeszcze stanowiłoby przeszkodę dla swobody przemieszczania się, którą dysponuje każdy obywatel Unii na mocy art. 21 TFUE. Taka automatyczna utrata mogłaby bowiem zniechęcić małżonka będącego obywatelem Unii do korzystania z przysługującego mu prawa do swobodnego przemieszczania się i skłonić go, na przykład, do odrzucenia oferty zatrudnienia w innym państwie członkowskim.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66.</NO.P><TXT>Wreszcie, w czwartej kolejności, przeciwko automatycznej utracie prawa pobytu przemawia prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego, które zostało uznane w art. 7 karty. Uznanie bowiem, że gdy obywatel Unii przemieszcza się i przebywa tymczasowo w innym państwie członkowskim z należycie uzasadnionych powodów, jego małżonek będący obywatelem państwa trzeciego automatycznie traci swoje pochodne prawo pobytu, stanowiłoby naruszenie życia prywatnego i rodzinnego w związku ze swobodą przemieszczania się zainteresowanego obywatela Unii<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0045"><P>W tym względzie, jak napisał rzecznik generalny Y. Bot w opinii w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Ogieriakhi</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑244/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:323">EU:C:2014:323</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>): <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0044" ID="QS0044"/>Wymaganie od takich osób, aby stale żyły pod jednym dachem, stanowi według mnie ingerencję w ich życie prywatne i rodzinne, sprzeczną z art. 7 [karty]. <HT TYPE="ITALIC">Nie jest zadaniem władz państwowych narzucanie koncepcji życia w parze czy innego konkretnego sposobu życia obywatelom innych państw członkowskich oraz członkom ich rodzin</HT>, tym bardziej że podobny wymóg nie istnieje w odniesieniu do ich własnych obywateli<QUOT.END REF.START="QS0044" CODE="201D" ID="QE0044"/> (podkreślenie moje). Mimo że powyższe uwagi rzecznika generalnego Y. Bota dotyczą wymogu współzamieszkiwania w tym samym mieszkaniu w kontekście wykładni art. 10 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia <DATE ISO="19681015">15 października 1968 r.</DATE> w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="257" PAGE.FIRST="2" DATE.PUB="1968">Dz.U. 1968, L 257, s. 2</REF.DOC.OJ>), wydaje mi się, że z punktu widzenia prawa podstawowego do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego mogą one znaleźć zastosowanie również do sytuacji, w których małżonkowie mieszkają oddzielnie, w szczególności ze względów zawodowych, zdrowotnych lub z innych podobnych względów.</P></NOTE>. Z punktu widzenia art. 7 karty w konsekwencji powyższego prawo pobytu obywatela państwa trzeciego pozostającego nadal w związku małżeńskim powinno być zachowane<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0046"><P>Zobacz podobnie opinia rzecznik generalnej J. Kokott w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Singh i in.</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑218/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:306">EU:C:2015:306</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0049">49</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67.</NO.P><TXT>W tych okolicznościach utrata pochodnego prawa pobytu małżonka będącego obywatelem państwa trzeciego <HT TYPE="ITALIC">nie ma charakteru automatycznego w każdych okolicznościach, lecz zależy od badania indywidualnego przypadku</HT>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68.</NO.P><TXT>Po tych rozważaniach powrócę do analizy wyroku Singh i in.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Ograniczenie zakresu wyroku Singh i in.</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69.</NO.P><TXT>Z powyższych rozważań wynika, że bez podważenia analizy Trybunału zawartej w pkt 50–57 wyroku Singh i in.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0047"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150716">16 lipca 2015 r.</DATE> (<NO.CASE>C‑218/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:476">EU:C:2015:476</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> nie można twierdzić, że – jak wynika z pkt 67 tego wyroku – wyjazd małżonka będącego obywatelem Unii z przyjmującego państwa członkowskiego <HT TYPE="ITALIC">w</HT> <HT TYPE="ITALIC">celu rozwodu, unieważnienia małżeństwa lub ustania związku partnerskiego</HT> powoduje utratę prawa pobytu małżonka będącego obywatelem państwa trzeciego.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="18"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70.</NO.P><TXT>W pierwszej kolejności należy zauważyć, że w sprawie, w której zapadł wyrok Singh i in.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0048"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150716">16 lipca 2015 r.</DATE> (<NO.CASE>C‑218/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:476">EU:C:2015:476</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, warunki czasu trwania małżeństwa lub zarejestrowanego związku partnerskiego określone w art. 13 ust. 2 akapit pierwszy lit. a) dyrektywy 2004/38 zostały zachowane. Jest zatem dla mnie jasne, że w takiej sytuacji przepis ten znajduje zastosowanie między, z jednej strony, momentem, w którym małżonkowie postanawiają o separacji prawnej, o rozwodzie za porozumieniem stron lub o wszczęciu postępowania rozwodowego, a z drugiej strony – momentem orzeczenia rozwodu, i to niezależnie od daty <HT TYPE="ITALIC">wyjazdu obywatela Unii, w szczególności w celu rozwodu</HT>. W tym względzie pragnę przypomnieć, że w niektórych ustawodawstwach krajowych zanim małżonkowie będą mogli podpisać porozumienie lub wystąpić o rozwód, wymagana jest uprzednia separacja faktyczna lub okres do namysłu<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0049"><P>W szczególności zgodnie z prawem polskim orzeczenie rozwodu opiera się na stwierdzeniu rozkładu pożycia, które powinno być zupełne i <HT TYPE="ITALIC">trwałe</HT>, przy czym oba te warunki muszą być spełnione łącznie [art. 56 ust. 1 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego (k.r.o.)]; zgodnie z prawem francuskim małżonek może wystąpić o rozwód z powodu trwałego rozkładu pożycia w przypadku braku wspólnego pożycia przez dwa lata w dniu wytoczenia powództwa o rozwód, która to sytuacja wiąże się z brakiem wspólnego zamieszkiwania i z istnieniem woli rozwiązania małżeństwa; zgodnie z prawem fińskim małżonkowie mają prawo do uzyskania rozwodu po upływie sześciomiesięcznego okresu do namysłu, lecz możliwe jest rozwiedzenie się przed upływem tego terminu, jeżeli w chwili wytoczenia powództwa o rozwód małżonkowie nie mieszkają już wspólnie od dwóch lat; w prawie niemieckim, zgodnie z § 1566 Bürgerliches Gesetzbuch (kodeksu cywilnego), sąd po upływie pewnego okresu separacji domniemywa w sposób niewzruszalny, że małżeństwo się zakończyło, w przypadku gdy oboje małżonkowie domagają się rozwodu i są od roku w separacji lub gdy jedno z małżonków wnosi o rozwód, a drugie wyrazi na to zgodę, a pozostają w separacji od roku, albo gdy jeden z małżonków wnosi o rozwód, a drugi nie wyrazi na to zgody, lecz separacja trwa już trzy lata. Zgodnie z § 1565 ust. 2 kodeksu cywilnego jeżeli małżonkowie nie pozostają jeszcze w separacji od roku, małżeństwo może zostać rozwiązane jedynie w wyjątkowych przypadkach, na przykład jeżeli kontynuacja małżeństwa jest nie do przyjęcia dla małżonka, który wnosi o rozwód, z przyczyn leżących po stronie drugiego małżonka (przykładowo z powodu fizycznego maltretowania przez tego współmałżonka). W odniesieniu do innych uregulowań krajowych zob. również <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0045" ID="QS0045"/>Rozwód<QUOT.END REF.START="QS0045" CODE="201D" ID="QE0045"/>, <HT TYPE="ITALIC">Europejski portal e‑sprawiedliwość</HT>, dostępny pod adresem https://e‑justice.europa.eu/content_divorce-45-pl.do (ostatnia aktualizacja: <DATE ISO="20201026">26 października 2020 r.</DATE>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71.</NO.P><TXT>Ponadto trzeba zauważyć, że Trybunał wskazał już, iż <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0046" ID="QS0046"/>związek małżeński nie może zostać uznany za zakończony tak długo, jak długo nie został rozwiązany przez właściwy organ<QUOT.END REF.START="QS0046" CODE="201D" ID="QE0046"/>. Uściślił również, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0047" ID="QS0047"/>[n]ie jest tak w przypadku współmałżonków żyjących po prostu w separacji, nawet jeżeli mają oni zamiar późniejszego przeprowadzenia rozwodu<QUOT.END REF.START="QS0047" CODE="201D" ID="QE0047"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0050"><P>Wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19850213">13 lutego 1985 r.</DATE>, <NAME.CASE>Diatta</NAME.CASE> (<NO.CASE>267/83</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1985:67">EU:C:1985:67</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0020">20</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140710">10 lipca 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>Ogieriakhi</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑244/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2068">EU:C:2014:2068</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0037">37</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72.</NO.P><TXT>W związku z tym, moim zdaniem, paradoksalne byłoby uznanie, że z jednej strony na gruncie art. 12 dyrektywy 2004/38 w przypadku małżonków prowadzących faktyczne wspólne pożycie małżonek będący obywatelem państwa trzeciego traci przy wyjeździe obywatela Unii z przyjmującego państwa członkowskiego automatycznie swoje pochodne prawo pobytu, które uzyskał właśnie z racji tego małżeństwa, a z drugiej strony na gruncie art. 16 tej dyrektywy, w sytuacji gdy małżonkowie w trakcie pięcioletniego okresu pobytu ciągłego postanowili się rozstać i zamieszkać z innymi partnerami, małżonek będący obywatelem państwa trzeciego może nabyć prawo stałego pobytu<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0051"><P>Zobacz podobnie w ramach wykładni art. 10 rozporządzenia nr 1612/68 wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140710">10 lipca 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>Ogieriakhi</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑244/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2068">EU:C:2014:2068</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0047">47</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i sentencja).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0073"><NO.P>73.</NO.P><TXT>W drugiej kolejności pragnę podkreślić w odniesieniu do art. 13 ust. 2 akapit pierwszy lit. a) dyrektywy 2004/38, że Komisja w swoich komentarzach dotyczących art. 13 ust. 2<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0052"><P>Zobacz wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i przebywania na terytorium państw członkowskich [COM(2001) 257 wersja ostateczna, <REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="270E" PAGE.FIRST="150" DATE.PUB="2001">Dz.U. 2001, C 270 E, s. 150</REF.DOC.OJ>].</P></NOTE> wskazała, iż <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0048" ID="QS0048"/>ustanie małżeństwa wymaga, ze względów pewności prawa, orzeczenia rozwodu w sposób nieodwołalny; natomiast <HT TYPE="ITALIC">separacja faktyczna nie ma żadnego wpływu na prawo pobytu małżonka</HT><QUOT.END REF.START="QS0048" CODE="201D" ID="QE0048"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0053"><P>Podkreślenie moje.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="19"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0074"><NO.P>74.</NO.P><TXT>W tym kontekście, jak wynika z pkt 53–58 niniejszej opinii, należy przede wszystkim ustalić, czy wyjazd małżonka będącego obywatelem Unii jest <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0049" ID="QS0049"/>wyjazdem zwykłym<QUOT.END REF.START="QS0049" CODE="201D" ID="QE0049"/> (art. 12 dyrektywy 2004/38), czyli rzeczywistym wyjazdem bez zamiaru powrotu do przyjmującego państwa członkowskiego, który to wyjazd nie jest motywowany rozwodem, unieważnieniem małżeństwa ani ustaniem zarejestrowanego związku partnerskiego, czy też przeciwnie, chodzi o <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0050" ID="QS0050"/>wyjazd w celu rozwodu, unieważnienia małżeństwa lub ustania zarejestrowanego związku partnerskiego<QUOT.END REF.START="QS0050" CODE="201D" ID="QE0050"/> (art. 13 dyrektywy).</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0075"><NO.P>75.</NO.P><TXT>W świetle powyższych rozważań jestem przekonany, że wbrew temu, co wynika z pkt 67 wyroku Singh i in.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0054"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150716">16 lipca 2015 r.</DATE> (<NO.CASE>C‑218/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:476">EU:C:2015:476</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, wyjazd obywatela Unii w celu rozwodu, unieważnienia małżeństwa lub ustania związku partnerskiego nie skutkuje utratą pochodnego prawa pobytu przez jego małżonka będącego obywatelem państwa trzeciego, jeżeli spełnione są warunki określone w art. 13 ust. 2 tej dyrektywy. W każdym razie przed ostateczną utratą pochodnego prawa pobytu konieczne jest zbadanie przez właściwe organy indywidualnego przypadku<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0055"><P>Biorąc pod uwagę długość niektórych krajowych postępowań w sprawie separacji, rozwodu, unieważnienia małżeństwa lub w sprawie zakończenia zarejestrowanego związku partnerskiego do sądu krajowego należy ocena, czy na przykład postępowanie rozwodowe wszczęte jakiś czas po wyjeździe obywatela Unii z przyjmującego państwa członkowskiego może pozwolić na uznanie, że wyjazd nastąpił w celu rozwodu w rozumieniu art. 13 ust. 2 dyrektywy 2004/38. Zobacz przypis 38 do niniejszej opinii.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">b)</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Wyrok NA</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Wyrok NA jako kontynuacja logiki wyroku Singh i in.</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0076"><NO.P>76.</NO.P><TXT>Sprawa, w której zapadł wyrok NA<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0056"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160630">30 czerwca 2016 r.</DATE> (<NO.CASE>C‑115/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:487">EU:C:2016:487</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0048">48</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0049">49</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, dotyczyła obywatelki pakistańskiej, która zawarła małżeństwo z obywatelem niemieckim. Para zamieszkiwała w Zjednoczonym Królestwie, gdzie małżonek otrzymał status pracownika najemnego i osoby pracującej na własny rachunek. Małżonka, będąca ofiarą licznych aktów przemocy domowej – z których ostatni miał miejsce w październiku 2006 r., gdy była w ciąży powyżej piątego miesiąca – wszczęła w 2008 r., po wyjeździe męża ze Zjednoczonego Królestwa w grudniu 2006 r., postępowanie rozwodowe w tym państwie członkowskim i uzyskała wyłączną pieczę nad dwójką ich dzieci<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0057"><P>Sąd odsyłający wyjaśnił: <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0051" ID="QS0051"/>W dniu <DATE ISO="20061205">5 grudnia 2006 r.</DATE> zwrócił się do UK Border Agency (agencji ochrony granic Zjednoczonego Królestwa) o cofnięcie NA pozwolenia na pobyt z tego względu, że przeprowadził się na stałe do Pakistanu, i zażądał, aby poinformowano go o cofnięciu karty pobytu jego żony<QUOT.END REF.START="QS0051" CODE="201D" ID="QE0051"/>.</P></NOTE>. Dzieci te, chociaż posiadały obywatelstwo niemieckie, urodziły się w Zjednoczonym Królestwie, gdzie od 2009 r. i od 2010 r. uczęszczały do szkoły<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0058"><P>NA złożyła również wniosek o przyznanie prawa stałego pobytu w Zjednoczonym Królestwie, lecz wniosek ten został oddalony przez właściwy organ krajowy. Zobacz podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160630">30 czerwca 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>NA</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑115/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:487">EU:C:2016:487</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0015">15</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0022">22</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0077"><NO.P>77.</NO.P><TXT>W odniesieniu do prawa pobytu małżonki w Zjednoczonym Królestwie Trybunał przypomniał najpierw, że zgodnie z art. 13 ust. 2 akapit pierwszy lit. c) dyrektywy 2004/38 rozwód nie prowadzi do utraty prawa pobytu przez członków rodziny obywatela Unii, którzy nie są obywatelami jednego z państw członkowskich, gdy istnieją szczególnie trudne okoliczności, na przykład fakt bycia ofiarą przemocy domowej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0059"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160630">30 czerwca 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>NA</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑115/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:487">EU:C:2016:487</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0049">49</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Jednakże Trybunał, powołując się na wyrok Singh i in., powtórzył, że aby obywatel państwa trzeciego mógł zachować prawo pobytu na podstawie art. 13 ust. 2 akapit pierwszy lit. c) tej dyrektywy, będący obywatelem Unii małżonek obywatela państwa trzeciego musi przebywać w przyjmującym państwie członkowskim, zgodnie z art. 7 ust. 1 dyrektywy 2004/38, aż do chwili wszczęcia postępowania rozwodowego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0060"><P>Zobacz podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160630">30 czerwca 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>NA</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑115/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:487">EU:C:2016:487</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0036">36</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Sytuacja taka nie<?PAGE NO="20"?> miała jednak miejsca w tej sprawie. Trybunał orzekł zatem, że wykładni art. 13 ust. 2 akapit pierwszy lit. c) dyrektywy 2004/38 należy dokonywać w ten sposób, iż współmałżonek będący obywatelem państwa trzeciego, który w trakcie trwania małżeństwa doświadczał przemocy domowej ze strony współmałżonka będącego obywatelem Unii, z którym się rozwiódł, nie może zachować prawa pobytu w przyjmującym państwie członkowskim na podstawie tego przepisu, jeżeli postępowanie rozwodowe zostało wszczęte dopiero po wyjeździe współmałżonka będącego obywatelem Unii z tego państwa członkowskiego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0061"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160630">30 czerwca 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>NA</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑115/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:487">EU:C:2016:487</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0051">51</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0078"><NO.P>78.</NO.P><TXT>Chciałbym przede wszystkim zauważyć, że o ile rozumowanie z wyroku Singh i in.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0062"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150716">16 lipca 2015 r.</DATE> (<NO.CASE>C‑218/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:476">EU:C:2015:476</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> można było zastosować w sprawie, w której zapadł wyrok NA<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0063"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160630">30 czerwca 2016 r.</DATE> (<NO.CASE>C‑115/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:487">EU:C:2016:487</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, do wykładni art. 13 ust. 2 akapit pierwszy <HT TYPE="ITALIC">lit. c</HT>) dyrektywy 2004/38, o tyle było tak z powodu przeformułowania przez Trybunał pierwszego pytania prejudycjalnego w wyroku Singh i in.<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0064"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150716">16 lipca 2015 r.</DATE> (<NO.CASE>C‑218/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:476">EU:C:2015:476</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Jak już wskazałem<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0065"><P>Zobacz pkt 44, 48 i 49 niniejszej opinii.</P></NOTE>, fakt, że Trybunał odnosił się w sposób ogólny do art. <HT TYPE="ITALIC">13 ust. 2</HT> dyrektywy 2004/38<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0066"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150716">16 lipca 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Singh i in</NAME.CASE>. (<NO.CASE>C‑218/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:476">EU:C:2015:476</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0048">48</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Zobacz pkt 44 niniejszej opinii.</P></NOTE>, umożliwił zastosowanie przyjętej przez niego wykładni tego przepisu do wszystkich przypadków przewidzianych w art. 13 ust. 2 akapit pierwszy tej dyrektywy, w tym do dodatkowego warunku, zgodnie z którym obywatel Unii powinien przebywać w przyjmującym państwie członkowskim do chwili wszczęcia postępowania rozwodowego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0067"><P>Zobacz pkt 47 niniejszej opinii.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0079"><NO.P>79.</NO.P><TXT>Wydaje mi się jednak, że przeformułowanie pytania nie było konieczne, ponieważ odpowiedź na pytanie postawione w brzmieniu sformułowanym przez sąd krajowy w wystarczającym stopniu umożliwiłaby mu rozstrzygnięcie zawisłego przed nim sporu<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0068"><P>Zobacz w szczególności wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170201">1 lutego 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Município de Palmela</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑144/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:76">EU:C:2017:76</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0020">20</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0080"><NO.P>80.</NO.P><TXT>Pamiętając o tych wyjaśnieniach i biorąc pod uwagę moją propozycję ograniczenia zakresu wyroku Singh i in., przedstawię teraz powody, dla których uważam, że wyrok NA<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0069"><P>Opinia ta jest zresztą szeroko rozpowszechniona w doktrynie. Zobacz w szczególności F. Gazin, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0052" ID="QS0052"/>Maintien d’un droit de séjour d’un ressortissant d’un État tiers avec un citoyen européen en présence d’enfants et en cas de divorce et de violence domestique commise pendant le mariage: la Cour confirme son interprétation sévère de l’article 13 de la directive 2004/38/CE verrouillant l’accès au droit de séjour à titre individuel des ressortissants de pays tiers mais accepte de reconnaître audits ressortissants un droit de séjour dérivé sur le fondement de l’article 12 du règlement (CEE) n<HT TYPE="SUP">o</HT> 1612/68 et de l’article 21 TFUE<QUOT.END REF.START="QS0052" CODE="201D" ID="QE0052"/>, <HT TYPE="ITALIC">Europe</HT>, 2016, wrzesień, Comm. nr 8–9, s. 28, 29; S. Peers, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0053" ID="QS0053"/>Domestic violence and free movement of EU citizens: a shameful CJEU ruling<QUOT.END REF.START="QS0053" CODE="201D" ID="QE0053"/>, 2016, dostępny pod adresem http://eulawanalysis.blogspot.com/2016/07/domestic-violence-and-free-movement-of.html; S. Barbou des Places, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0054" ID="QS0054"/>Le droit de séjour des ressortissants d’États tiers ayant la garde effective d’enfants citoyens de l’Union<QUOT.END REF.START="QS0054" CODE="201D" ID="QE0054"/>, <HT TYPE="ITALIC">Revue critique de droit international privé</HT>, 2017, nr 1, s. 45; H. Oosterom‑Staples, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0055" ID="QS0055"/>Residence Rights for Caring Parents who are also Victims of Domestic Violence<QUOT.END REF.START="QS0055" CODE="201D" ID="QE0055"/>, <HT TYPE="ITALIC">European Journal of Migration and Law</HT>, 2017, vol. 19(4), s. 396–424; L. Gyeney, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0056" ID="QS0056"/>Sensitive Issues before the European Court of Justice – The Right of Residence of Third Country Spouses Who Became Victims of Domestic Violence, as Well as Same‑Sex Spouses in the Scope of Application of the Free Movement Directive (Legal Analysis of the NA and Coman Cases)<QUOT.END REF.START="QS0056" CODE="201D" ID="QE0056"/>, <HT TYPE="ITALIC">Hungarian Yearbook of International Law and European Law</HT>, 2017, nr 1, s. 211–256.</P></NOTE> należy zaktualizować.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="21"?><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie konieczności aktualizacji wyroku NA</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="6"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">i)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Brzmienie art. 13 ust. 2 akapit pierwszy lit. c) dyrektywy 2004/38</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0081"><NO.P>81.</NO.P><TXT>Co się tyczy wykładni art. 13 ust. 2 akapit pierwszy lit. c) dyrektywy 2004/38, po pierwsze, z brzmienia art. 13 ust. 2 akapit pierwszy tej dyrektywy wyraźnie wynika, że rozwód nie prowadzi do utraty prawa pobytu przez członków rodziny obywatela Unii, którzy nie są obywatelami jednego z państw członkowskich, <HT TYPE="ITALIC">jeżeli</HT> <HT TYPE="ITALIC">miała miejsce w przeszłości jedna z sytuacji faktycznych</HT>, do których odnosi się ów przepis, a mianowicie, w szczególności, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0057" ID="QS0057"/>przed rozpoczęciem postępowania rozwodowego […] małżeństwo <HT TYPE="ITALIC">trwało</HT> co najmniej trzy lata, w tym jeden rok w przyjmującym państwie członkowskim<QUOT.END REF.START="QS0057" CODE="201D" ID="QE0057"/> [lit. a)] <HT TYPE="ITALIC">lub</HT> istnieją szczególnie trudne okoliczności, na przykład <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0058" ID="QS0058"/>fakt bycia ofiarą przemocy domowej <HT TYPE="ITALIC">w</HT> <HT TYPE="ITALIC">trakcie trwania</HT> małżeństwa<QUOT.END REF.START="QS0058" CODE="201D" ID="QE0058"/> [lit. c)]<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0070"><P>Podkreślenie moje. Jak podkreślił rzecznik generalny M. Wathelet w opinii w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>NA</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑115/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:259">EU:C:2016:259</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0066">66</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0059" ID="QS0059"/>[z]atem między przemocą domową, która powoduje zastosowanie tego przepisu, a rozwodem musi jeszcze upłynąć pewien okres czasu<QUOT.END REF.START="QS0059" CODE="201D" ID="QE0059"/>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0082"><NO.P>82.</NO.P><TXT>Po drugie, brzmienie tego przepisu i użycie spójnika alternatywy łącznej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0060" ID="QS0060"/>lub<QUOT.END REF.START="QS0060" CODE="201D" ID="QE0060"/> po opisie każdego przypadku prowadzącego do zachowania prawa pobytu [lit. a)–d)] jasno wskazują na wolę prawodawcy Unii, aby wskazać alternatywne sytuacje<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0071"><P>Wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie prawa obywateli Unii oraz członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich [COM(2001) 257 wersja ostateczna, s. 150] wskazuje: <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0061" ID="QS0061"/>Prawo przyznane w tym przepisie uzależnione jest od spełnienia trzech alternatywnych warunków, a mianowicie: a) <HT TYPE="ITALIC">albo</HT> czasu trwania […], b) <HT TYPE="ITALIC">albo</HT> sprawowania pieczy […], c) <HT TYPE="ITALIC">albo</HT> okoliczności, że ustanie małżeństwa jest spowodowane szczególnie trudnymi sytuacjami<QUOT.END REF.START="QS0061" CODE="201D" ID="QE0061"/> (przy czym do zachowania prawa pobytu wystarczy spełnienie tylko jednego z nich). Alternatywny charakter tych przesłanek podkreślił rzecznik generalny M. Wathelet w opinii w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>NA</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑115/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:259">EU:C:2016:259</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0060">60</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>, w których rozwód nie prowadzi do utraty prawa pobytu przez małżonka będącego obywatelem państwa trzeciego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0083"><NO.P>83.</NO.P><TXT>W tym względzie uważam za ważne dodanie, że w komentarzach dotyczących art. 13 wniosku będącego źródłem dyrektywy 2004/38 Komisja wyjaśniła, iż warunki określone w art. 13 ust. 2 akapit pierwszy lit. a) i c) dyrektywy 2004/38 miały różne cele, a mianowicie, odpowiednio, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0062" ID="QS0062"/>uniknięcie prób obejścia przepisów dotyczących prawa pobytu poprzez fikcyjne małżeństwa<QUOT.END REF.START="QS0062" CODE="201D" ID="QE0062"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0072"><P>Zobacz pkt 73 niniejszej opinii.</P></NOTE> oraz <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0063" ID="QS0063"/>objęcie uregulowaniem, w szczególności, sytuacji przemocy domowej<QUOT.END REF.START="QS0063" CODE="201D" ID="QE0063"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0073"><P>W tym względzie Komisja wyjaśniła, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0064" ID="QS0064"/>sformułowanie użyte w [art. 13 ust. 2 akapit pierwszy lit. c)] jest niejednoznaczne[…] i ma na celu objęcie między innymi sytuacji przemocy domowej<QUOT.END REF.START="QS0064" CODE="201D" ID="QE0064"/> [COM(2001) 257 wersja ostateczna, s. 150].</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="6"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">ii)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Cel, kontekst i geneza art. 13 ust. 2 akapit pierwszy lit. c) dyrektywy 2004/38</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0084"><NO.P>84.</NO.P><TXT>Pragnę zauważyć, że jak wynika z orzecznictwa Trybunału, przy uwzględnieniu kontekstu i celów założonych w dyrektywie 2004/38, przepisy tej dyrektywy nie mogą być poddawane wykładni zawężającej i w żadnym razie nie mogą być pozbawione skuteczności<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0074"><P>Wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20080725">25 lipca 2008 r.</DATE>, <NAME.CASE>Metock i in</NAME.CASE>. (<NO.CASE>C‑127/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:449">EU:C:2008:449</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0084">84</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); a także z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20141218">18 grudnia 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>McCarthy i in</NAME.CASE>. (<NO.CASE>C‑202/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2450">EU:C:2014:2450</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0032">32</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0085"><NO.P>85.</NO.P><TXT>Co się tyczy celu dyrektywy 2004/38, a mówiąc dokładniej jej art. 13 ust. 2 akapit pierwszy lit. c), z motywu 15 tej dyrektywy wynika, że przepis ten ma na celu to, aby <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0065" ID="QS0065"/>członkowie rodziny [podlegali] ochronie prawnej w przypadku […] rozwodu<QUOT.END REF.START="QS0065" CODE="201D" ID="QE0065"/>. Motyw ten wyraźnie odnosi się do <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0066" ID="QS0066"/><HT TYPE="ITALIC">poszanowania życia rodzinnego i godności ludzkiej</HT><QUOT.END REF.START="QS0066" CODE="201D" ID="QE0066"/>, wskazując, że należy <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0067" ID="QS0067"/>podjąć środki – […] na określonych warunkach chroniących przed nadużyciami – zapewniające <HT TYPE="ITALIC">w</HT> <HT TYPE="ITALIC">takich okolicznościach</HT> zachowanie przez członków rodziny przebywających na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego prawa pobytu wyłącznie na indywidualnej podstawie<QUOT.END REF.START="QS0067" CODE="201D" ID="QE0067"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0075"><P>Podkreślenie moje.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="22"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0086"><NO.P>86.</NO.P><TXT>Czy nie byłoby zatem paradoksem, gdyby uznać, że ochrona prawna, jaką art. 13 ust. 2 akapit pierwszy lit. c) dyrektywy 2004/38 ma zapewnić tym osobom, polegająca na zachowaniu ich prawa pobytu wyłącznie na indywidualnej podstawie, <HT TYPE="ITALIC">jeżeli w czasie trwania małżeństwa miały miejsce akty przemocy</HT>, może zależeć wyłącznie od decyzji obywatela Unii, który dopuścił się owych aktów przemocy, o opuszczeniu terytorium przyjmującego państwa członkowskiego?</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0087"><NO.P>87.</NO.P><TXT>W tym względzie pragnę podkreślić, że Komisja w komentarzach dotyczących art. 13 ust. 2<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0076"><P>Zobacz wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie prawa obywateli Unii oraz członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich [COM(2001) 257 wersja ostateczna, s. 150]. Podkreślenie moje.</P></NOTE> wskazała, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0068" ID="QS0068"/>celem tego przepisu jest zapewnienie określonych gwarancji prawnych osobom, których prawo pobytu uzależnione jest od stosunków rodzinnych wynikających z małżeństwa i które z tego względu mogą paść ofiarą <HT TYPE="ITALIC">szantażu groźbą rozwodu</HT><QUOT.END REF.START="QS0068" CODE="201D" ID="QE0068"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0088"><NO.P>88.</NO.P><TXT>Artykuł 13 ust. 2 tej dyrektywy ma na celu w istocie uniknięcie takiego szantażu groźbą rozwodu. Jednakże gdyby stosować go w związku z art. 12 tej dyrektywy, pozwalałby on, aby osoby te<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0077"><P>O ile nie sprawują wyłącznej pieczy nad małoletnim dzieckiem (zobacz art. 12 ust. 3 dyrektywy 2004/38).</P></NOTE>, których prawo pobytu jest uzależnione od więzi rodzinnej w postaci małżeństwa, padały ofiarą nie tylko <HT TYPE="ITALIC">szantażu groźbą rozwodu</HT>, ale również <HT TYPE="ITALIC">szantażu groźbą wyjazdu</HT><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0078"><P>W tym względzie rzecznik generalny M. Wathelet wskazał w opinii w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>NA</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑115/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:259">EU:C:2016:259</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0070">70</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>): <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0069" ID="QS0069"/>[…] takie ryzyko <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0070" ID="QS0070"/>gróźb rozwodu<QUOT.END REF.START="QS0070" CODE="00AB" ID="QE0070"/> lub odmowy rozwodu jest, jak mi się wydaje, szczególnie częste w sytuacjach przemocy domowej. Perspektywa utraty pochodnego prawa pobytu przez małżonka będącego obywatelem państwa trzeciego w przypadku wyjazdu obywatela Unii może bowiem być stosowana jako środek nacisku w celu sprzeciwienia się rozwodowi, przy czym już sama ta perspektywa może prowadzić do osłabienia psychicznego ofiary, a w każdym razie do strachu przed sprawcą aktów przemocy<QUOT.END REF.START="QS0069" CODE="201D" ID="QE0069"/>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0089"><NO.P>89.</NO.P><TXT>Tymczasem, jak już wskazałem<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0079"><P>Zobacz pkt 53–58 niniejszej opinii.</P></NOTE>, wykładnia art. 12 w związku z art. 13 dyrektywy 2004/38 nie jest moim zdaniem adekwatna, ponieważ uznanie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0071" ID="QS0071"/>wyjazdu w celu rozwodu<QUOT.END REF.START="QS0071" CODE="201D" ID="QE0071"/> za <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0072" ID="QS0072"/>wyjazd<QUOT.END REF.START="QS0072" CODE="201D" ID="QE0072"/> w rozumieniu art. 12 tej dyrektywy uniemożliwiłoby małżonkowi obywatela Unii skorzystanie z ochrony prawnej ustanowionej w art. 13 ust. 2 tej dyrektywy, polegającej na zachowaniu pochodnego prawa pobytu w sytuacjach wskazanych w tym przepisie, a przez to byłoby w sposób oczywisty sprzeczne z celem owego przepisu. Tak więc jasne jest dla mnie, że w przypadku separacji lub rozwodu, które poprzedza przemoc domowa, art. 13 ust. 2 akapit pierwszy lit. c) dyrektywy 2004/38 znajduje pełne zastosowanie i że w związku z tym pochodne prawo pobytu małżonka będącego obywatelem państwa trzeciego powinno zostać zachowane pomiędzy chwilą popełnienia aktów przemocy domowej a chwilą orzeczenia rozwodu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0090"><NO.P>90.</NO.P><TXT>Ponadto przypominam, po pierwsze, że ochrona przewidziana w art. 12 ust. 3 dyrektywy 2004/38 dotyczy zachowania, pod pewnymi warunkami, prawa pobytu członków rodziny w przypadku <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0073" ID="QS0073"/>wyjazdu<QUOT.END REF.START="QS0073" CODE="201D" ID="QE0073"/> <HT TYPE="ITALIC">w</HT> <HT TYPE="ITALIC">znaczeniu ogólnym</HT> obywatela Unii (<HT TYPE="ITALIC">rzeczywisty wyjazd bez zamiaru powrotu</HT>), a po drugie, że art. 13 ust. 2 tej dyrektywy reguluje sytuacje <HT TYPE="ITALIC">szczególne</HT>, w których obywatel Unii może postanowić opuścić przyjmujące państwo członkowskie w kontekście rozwodu, unieważnienia małżeństwa lub ustania zarejestrowanego związku partnerskiego (<HT TYPE="ITALIC">wyjazd w celu rozwodu</HT>). Z uwagi na odmienny charakter tych dwóch rodzajów wyjazdu można argumentować, że art. 13 ust. 2 akapit pierwszy lit. c) dyrektywy 2004/38 stanowi lex specialis w stosunku do art. 12 ust. 3 tej dyrektywy, ponieważ w przepisach tych charakter wyjazdu obywatela Unii jest odmienny. Jest zatem oczywiste, że w przypadku wyjazdu małżonka będącego obywatelem Unii w celu rozwodu art. 13 ust. 2 akapit pierwszy lit. c) dyrektywy 2004/38 powinien mieć zastosowanie jako przepis szczególny. Ma on bowiem pierwszeństwo przed zasadą ogólną wyrażoną w art. 12 dyrektywy 2004/38 w sytuacjach, które art. 13 ust. 2 akapit pierwszy lit. c) tej<?PAGE NO="23"?> dyrektywy ma regulować w sposób szczególny, czyli między innymi w sytuacjach, w których małżonek będący obywatelem Unii dopuścił się aktów przemocy domowej i następnie wyjeżdża z przyjmującego państwa członkowskiego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0091"><NO.P>91.</NO.P><TXT>Zatem moim zdaniem rzecznik generalny M. Wathelet słusznie uznał, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0074" ID="QS0074"/>przypadki, o których mowa w art. 13 ust. 2 akapit pierwszy dyrektywy 2004/38, powinny być rozumiane jako okoliczności powodujące zachowanie prawa pobytu obywatela państwa trzeciego będącego małżonkiem obywatela Unii […]. Jeżeli ów małżonek opuszcza przyjmujące państwo członkowskie przed spełnieniem jednego z tych warunków, art. 13 nie może prowadzić do <QUOT.START CODE="00BB" REF.END="QE0075" ID="QS0075"/>zachowania<QUOT.END REF.START="QS0075" CODE="00AB" ID="QE0075"/> prawa pobytu [<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0080"><P>Jeśli chodzi o przypadki, w których małżonek opuszcza przyjmujące państwo członkowskie przed wystąpieniem jednej z sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 dyrektywy 2004/38, czasowy wyjazd obywatela Unii nie powoduje utraty przez małżonka będącego obywatelem państwa trzeciego pochodnego prawa pobytu w przypadkach określonych w art. 16 ust. 3 dyrektywy 2004/38. Zobacz w tym względzie pkt 61–63 niniejszej opinii.</P></NOTE>], [lecz] gdyby wyjazd, o którym mowa w art. 12 ust. 3, nastąpił po zajściu jednego z tych wydarzeń – a nie orzeczeniu <HT TYPE="ITALIC">rozwodu sensu stricto</HT> – które skutkują zachowaniem prawa pobytu na gruncie art. 13 ust. 2 akapit pierwszy, późniejszy wyjazd obywatela Unii nie ma żadnego znaczenia<QUOT.END REF.START="QS0074" CODE="201D" ID="QE0074"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0081"><P>Zobacz opinia rzecznika generalnego M. Watheleta w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>NA</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑115/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:259">EU:C:2016:259</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0061">61</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0062">62</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Podkreślenie moje.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">3.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Wniosek częściowy dotyczący stosowania dyrektywy 2004/38</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0092"><NO.P>92.</NO.P><TXT>W świetle powyższych rozważań jestem zdania, że konieczne jest uaktualnienie wyroku NA nie tylko w świetle brzmienia, kontekstu, celu i genezy art. 13 ust. 2 akapit pierwszy lit. c) dyrektywy 2004/38, lecz również z uwzględnieniem niedawnych zmian w przepisach Unii w dziedzinie ochrony ofiar przestępstw, w szczególności ofiar przemocy domowej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0093"><NO.P>93.</NO.P><TXT>W związku z tym uważam, że osoba znajdująca się w sytuacji takiej jak skarżący w postępowaniu głównym jest objęta zakresem stosowania dyrektywy 2004/38. W rezultacie należy stwierdzić, że pytanie prejudycjalne jest dopuszczalne.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">4.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie niedawnych zmian w przepisach Unii i państw członkowskich w dziedzinie ochrony ofiar przemocy domowej: uwzględnienie rozwoju prawa</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0094"><NO.P>94.</NO.P><TXT>Dokonując wykładni art. 13 ust. 2 akapit pierwszy lit. c) dyrektywy 2004/38 należy oddać prawne, polityczne i społeczne znaczenie uznania powagi problemu przemocy domowej. Stanowisko, zgodnie z którym przemoc domowa nie powinna mieć wpływu na stosowanie tego przepisu, byłoby niespójne z systemem prawnym Unii jako całością i byłoby szczególnie trudne do obrony w obecnym stanie polityki Unii w dziedzinie ochrony ofiar przemocy domowej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0095"><NO.P>95.</NO.P><TXT>W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że nastąpił rozwój przepisów Unii w zakresie uznawania praw, wsparcia i ochrony ofiar przestępstw, w tym ofiar przemocy domowej.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="24"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0096"><NO.P>96.</NO.P><TXT>W tym kontekście trzeba podkreślić, że dyrektywa 2012/29/UE<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0082"><P>Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20121025">25 października 2012 r.</DATE> ustanawiająca normy minimalne w zakresie praw, wsparcia i ochrony ofiar przestępstw oraz zastępująca decyzję ramową Rady 2001/220/WSiSW (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="315" PAGE.FIRST="57" DATE.PUB="2012">Dz.U. 2012, L 315, s. 57</REF.DOC.OJ>). Termin transpozycji tej dyrektywy wyznaczono najpóźniej na dzień <DATE ISO="20151116">16 listopada 2015 r.</DATE> Dla przypomnienia: dyrektywa ta <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0076" ID="QS0076"/>ma na celu umieszczenie ofiary przestępstwa w centralnym punkcie systemu wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych oraz wzmocnienie praw ofiar przestępstw, tak aby każda ofiara mogła liczyć na taki sam zakres praw, <HT TYPE="ITALIC">niezależnie od miejsca popełnienia przestępstwa, narodowości lub statusu pobytu ofiary</HT><QUOT.END REF.START="QS0076" CODE="201D" ID="QE0076"/>. Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia <DATE ISO="20180530">30 maja 2018 r.</DATE> w sprawie wdrożenia dyrektywy 2012/29/UE, 2016/2328(INI). Rzeczona rezolucja Parlamentu Europejskiego jest dostępna pod adresem https://www.europarl.europa.eu/doceo/document/TA-8-2018-0229_PL.html. Podkreślenie moje.</P></NOTE> przyczyniła się do wzmocnienia praw ofiar przestępstw<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0083"><P>Artykuł 2 ust. 1 lit. a) ppkt (i) dyrektywy 2012/29 definiuje pojęcie <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0077" ID="QS0077"/>ofiary<QUOT.END REF.START="QS0077" CODE="201D" ID="QE0077"/> jako oznaczające <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0078" ID="QS0078"/>osobę fizyczną, która doznała szkody, w tym krzywdy fizycznej, psychicznej, moralnej lub emocjonalnej lub straty majątkowej, bezpośrednio spowodowanej przestępstwem<QUOT.END REF.START="QS0078" CODE="201D" ID="QE0078"/>.</P></NOTE>, a jeśli chodzi o osoby szczególnie bezbronne<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0084"><P>Takich jak dzieci (motyw 14), kobiety będące ofiarami przemocy na tle płciowym (motywy 6 i 17), osoby niepełnosprawne (motyw 15), ofiary terroryzmu (motyw 16), osoby LGBTI lub ofiary handlu ludźmi (motyw 17). W szczególności motyw 17 dyrektywy 2012/29 ma następujące brzmienie: <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0079" ID="QS0079"/>Przemoc, która jest skierowana przeciwko osobie ze względu na jej płeć, tożsamość płciową lub ekspresję płciową lub której ofiarami stają się w przeważającej mierze osoby danej płci, rozumiana jest jako przemoc na tle płciowym. Może ona powodować krzywdę o charakterze fizycznym, seksualnym, emocjonalnym lub psychologicznym lub szkodę o charakterze ekonomicznym<QUOT.END REF.START="QS0079" CODE="201D" ID="QE0079"/>. Przemoc na tle płciowym jest rozumiana jako forma dyskryminacji oraz pogwałcenie podstawowych wolności ofiary i obejmuje <HT TYPE="ITALIC">przemoc w bliskich związkach</HT> […]” (podkreślenie moje).</P></NOTE> – odnosi się do wyraźnie do ofiar przemocy domowej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0085"><P>Zobacz motywy 17 i 18 dyrektywy 2012/29. Zobacz także sprawozdanie Parlamentu Europejskiego w sprawie wdrożenia dyrektywy 2012/29 […] z dnia <DATE ISO="20180514">14 maja 2018 r.</DATE>, A8‑0168/2018, s. 15, pkt 13: <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0080" ID="QS0080"/>[Parlament Europejski] przypomina państwom członkowskim, że ofiary znajdujące się w nieuregulowanej [sytuacji] pobytowej również powinny bez obawy przed deportacją mieć dostęp do praw i usług, […] takich jak ochrona prawna oraz wsparcie psychospołeczne i finansowe ze strony państw członkowskich […]; zachęca państwa członkowskie do ustanowienia przepisów, które umożliwią ofiarom o zależnym statusie pobytu wyjście z sytuacji, w których padają ofiarami nadużyć, poprzez umożliwienie im uzyskania niezależnego statusu pobytu […]<QUOT.END REF.START="QS0080" CODE="201D" ID="QE0080"/>. Dostępne pod adresem: https://www.europarl.europa.eu/doceo/document/A‑8‑2018‑0168_PL.pdf.</P></NOTE>. I tak w motywie 18 rzeczonej dyrektywy stwierdzono między innymi, że przemoc domowa jest poważnym i często ukrywanym problemem społecznym, a ofiary przemocy domowej mogą w konsekwencji potrzebować szczególnych środków ochrony<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0086"><P>Zgodnie z motywem 18 dyrektywy 2012/29 <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0081" ID="QS0081"/>[w] przypadku gdy do przemocy dochodzi w bliskich związkach, sprawcą przemocy jest osoba, która jest aktualnym lub byłym małżonkiem, partnerem lub innym członkiem rodziny ofiary, niezależnie od tego, czy dzieli lub dzieliła z ofiarą gospodarstwo domowe. Taka przemoc może obejmować przemoc fizyczną, seksualną, psychologiczną lub ekonomiczną i może powodować uraz fizyczny lub psychiczny, cierpienie moralne bądź emocjonalne lub straty majątkowe. Przemoc w bliskich związkach jest poważnym i często ukrywanym problemem społecznym, który może skutkować systematycznymi urazami psychicznymi i fizycznymi o poważnych konsekwencjach, gdyż sprawcą jest osoba, której ofiara powinna móc ufać […]<QUOT.END REF.START="QS0081" CODE="201D" ID="QE0081"/>. Chociaż ten rodzaj przemocy <HT TYPE="ITALIC">dotyczy zarówno mężczyzn, jak i kobiet</HT>, motyw 18 wskazuje, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0082" ID="QS0082"/>[o]fiarami tego rodzaju przemocy są w przeważającej mierze kobiety, a ich sytuacja może być tym poważniejsza, im bardziej są uzależnione od sprawcy z powodów ekonomicznych, społecznych lub przez wzgląd na <HT TYPE="ITALIC">prawo pobytu</HT><QUOT.END REF.START="QS0082" CODE="201D" ID="QE0082"/>. Podkreślenie moje.</P></NOTE>. W szczególności art. 1 ust. 1 akapity pierwszy i drugi dyrektywy 2012/29 stanowi, odpowiednio, że dyrektywa ta <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0083" ID="QS0083"/>ma na celu zapewnienie, by ofiary przestępstwa otrzymały odpowiednie informacje, wsparcie i ochronę oraz by mogły uczestniczyć w postępowaniu karnym<QUOT.END REF.START="QS0083" CODE="201D" ID="QE0083"/> i że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0084" ID="QS0084"/>[p]rawa określone w [tej] dyrektywie stosuje się do ofiar w sposób niedyskryminacyjny, również niezależnie od ich prawa do pobytu<QUOT.END REF.START="QS0084" CODE="201D" ID="QE0084"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0097"><NO.P>97.</NO.P><TXT>Motyw 10 dyrektywy 2012/29 stanowi wprawdzie, iż dyrektywa ta <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0085" ID="QS0085"/>nie dotyczy warunków pobytu ofiar przestępstw na terytorium państw członkowskich<QUOT.END REF.START="QS0085" CODE="201D" ID="QE0085"/>, a <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0086" ID="QS0086"/>zgłoszenie przestępstwa oraz udział w postępowaniu karnym nie oddziałują na prawo do pobytu ofiary<QUOT.END REF.START="QS0086" CODE="201D" ID="QE0086"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0087"><P>Natomiast dyrektywa Rady 2004/81/WE z dnia <DATE ISO="20040429">29 kwietnia 2004 r.</DATE> w sprawie dokumentu pobytowego wydawanego obywatelom krajów trzecich, którzy są ofiarami handlu ludźmi lub wcześniej byli przedmiotem działań ułatwiających nielegalną imigrację, którzy współpracują z właściwymi organami (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="261" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2004">Dz.U. 2004, L 261, s. 1</REF.DOC.OJ>) <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0087" ID="QS0087"/>wprowadza dokument pobytowy przeznaczony dla ofiar handlu ludźmi lub, jeżeli państwo członkowskie podejmie decyzję o rozszerzeniu zakresu niniejszej dyrektywy, dla obywateli państw trzecich będących wcześniej przedmiotem działań ułatwiających nielegalną imigrację, dla których dokument pobytowy stanowi wystarczający bodziec do współpracy z właściwymi organami, określając jednocześnie pewne warunki służące jako zabezpieczenie przed nadużyciami<QUOT.END REF.START="QS0087" CODE="201D" ID="QE0087"/>. Zobacz motyw 9 tej dyrektywy.</P></NOTE>. Jestem jednak zdania, że dyrektywy tej nie można całkowicie pominąć przy dokonywaniu wykładni art. 13 ust. 2 akapit pierwszy lit. c) dyrektywy 2004/38, w szczególności ze względu na ogólną spójność systemu prawnego Unii i na jej politykę w dziedzinie ochrony ofiar przemocy domowej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0098"><NO.P>98.</NO.P><TXT>Pozwolę sobie uściślić tę myśl.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="25"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0099"><NO.P>99.</NO.P><TXT>Motyw 57 dyrektywy 2012/29 stanowi, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0088" ID="QS0088"/>[w]śród ofiar […] przemocy w bliskich związkach […] występuje na ogół duża liczba przypadków wtórnej i ponownej wiktymizacji, zastraszania oraz odwetu<QUOT.END REF.START="QS0088" CODE="201D" ID="QE0088"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0100"><NO.P>100.</NO.P><TXT>Jak można w związku z tym przyjąć taką wykładnię art. 13 ust. 2 akapit pierwszy lit. c) dyrektywy 2004/38<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0088"><P>Wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20080725">25 lipca 2008 r.</DATE>, <NAME.CASE>Metock i in</NAME.CASE>. (<NO.CASE>C‑127/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:449">EU:C:2008:449</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0084">84</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); a także z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20141218">18 grudnia 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>McCarthy i in</NAME.CASE>. (<NO.CASE>C‑202/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2450">EU:C:2014:2450</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0032">32</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Zobacz też pkt 84 niniejszej opinii.</P></NOTE>, która uniemożliwiałaby – w sposób wyraźnie sprzeczny z celem tej dyrektywy<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0089"><P>Cel ten polega na zapewnieniu określonych gwarancji prawnych między innymi ofiarom przemocy domowej, których prawo pobytu uzależnione jest od stosunków rodzinnych wynikających z małżeństwa (lub związku partnerskiego) i które z tego względu mogą paść ofiarą szantażu groźbą rozwodu lub wyjazdu. Zobacz motyw 15 dyrektywy 2004/38 [COM(2001) 257 wersja ostateczna, s. 150], a także pkt 82–88 niniejszej opinii.</P></NOTE> – małżonkowi obywatela Unii będącemu obywatelem państwa trzeciego korzystanie z ochrony prawnej przewidzianej w tym przepisie, chociaż dyrektywa 2012/29 każe państwom członkowskim <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0089" ID="QS0089"/>szczególnie dokładnie ocenić, czy takie ofiary zagrożone są tego rodzaju wiktymizacją, zastraszeniem oraz odwetem<QUOT.END REF.START="QS0089" CODE="201D" ID="QE0089"/>, przy czym <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0090" ID="QS0090"/>w przypadku tych ofiar szczególne środki ochrony będą przydatne<QUOT.END REF.START="QS0090" CODE="201D" ID="QE0090"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0090"><P>Zobacz motyw 57 dyrektywy 2012/29.</P></NOTE>?</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0101"><NO.P>101.</NO.P><TXT>W drugiej kolejności, zgodnie z art. 1 karty, zatytułowanym <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0091" ID="QS0091"/>Godność człowieka<QUOT.END REF.START="QS0091" CODE="201D" ID="QE0091"/>, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0092" ID="QS0092"/>[g]odność człowieka jest nienaruszalna. Musi być szanowana i chroniona<QUOT.END REF.START="QS0092" CODE="201D" ID="QE0092"/>. Ponadto deklaracja odnosząca się do art. 8 traktatu FUE<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0091"><P>Nota wyjaśniająca nr 19 w przedmiocie aktu końcowego konferencji międzyrządowej, która przyjęła traktat z Lizbony, podpisany w dniu <DATE ISO="20071213">13 grudnia 2007 r.</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="115" PAGE.FIRST="345" DATE.PUB="2008">Dz.U. 2008, C 115, s. 345</REF.DOC.OJ>; <REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="326" PAGE.FIRST="347" DATE.PUB="2012">Dz.U. 2012, C 326, s. 347</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, mimo że nie ma mocy prawnej, potwierdza wolę polityczną państw członkowskich, aby zwalczać wszelkiego rodzaju przemoc w rodzinie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0102"><NO.P>102.</NO.P><TXT>W trzeciej kolejności trzeba stwierdzić, że państwa członkowskie, zarówno na poziomie międzynarodowym<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0092"><P>Zobacz w szczególności art. 2, 3 i 14 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, podpisanej w Rzymie dnia <DATE ISO="19501104">4 listopada 1950 r.</DATE>, a także wyrok ETPC z dnia <DATE ISO="20090609">9 czerwca 2009 r.</DATE> w sprawie Opuz przeciwko Turcji (ECHR:2009:0609JUD003340102, § 132): <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0093" ID="QS0093"/>Przemoc domowa jest zjawiskiem, które może przybierać różną postać – agresji fizycznej, przemocy psychicznej, obrażania – […]. Jest to problem generalny, wspólny wszystkim państwom członkowskim, który nie zawsze jest widoczny, ponieważ często ma miejsce w stosunkach osobistych lub w zamkniętych środowiskach, i który nie dotyczy wyłącznie kobiet. <HT TYPE="ITALIC">Mężczyźni mogą również być ofiarami przemocy domowej</HT>, podobnie jak dzieci, które często bezpośrednio lub pośrednio stają się jej ofiarami […]<QUOT.END REF.START="QS0093" CODE="201D" ID="QE0093"/> (podkreślenie moje). Ponadto wszystkie państwa członkowskie ratyfikowały Konwencję w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet, przyjętą przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych w dniu <DATE ISO="19791218">18 grudnia 1979 r.</DATE>, która weszła w życie w dniu <DATE ISO="19810903">3 września 1981 r.</DATE> (<HT TYPE="ITALIC">Recueil des traités des Nations unies</HT>, vol. 1249, s. 13). Unia nie jest stroną tej konwencji.</P></NOTE>, jak i krajowym, coraz częściej uznają znaczenie działań prawodawczych w zakresie przemocy domowej i przemocy w rodzinie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0103"><NO.P>103.</NO.P><TXT>W tym względzie przypominam, że art. 59 ust. 1 konwencji stambulskiej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0093"><P>Konwencja Rady Europy o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej (konwencja stambulska) z dnia <DATE ISO="20110511">11 maja 2011 r.</DATE> (<HT TYPE="ITALIC">Série des Traités du Conseil de l’Europe</HT> nr 210). W przedmiocie możliwości przystąpienia Unii do tej konwencji zob. opinia 1/19 (Konwencja stambulska), której Trybunał jeszcze nie wydał.</P></NOTE> stanowi, iż jej <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0094" ID="QS0094"/>[s]trony przyjmą konieczne środki ustawodawcze lub inne środki zapewniające, by ofiarom, których prawo pobytu, zgodnie z prawem wewnętrznym, zależy od prawa pobytu małżonka lub partnera, przyznawane było, na ich wniosek, w razie rozwiązania małżeństwa lub związku, w szczególnie trudnych okolicznościach, odrębne zezwolenie na pobyt, <HT TYPE="ITALIC">bez względu na to, jak długo trwało małżeństwo lub związek</HT>. Warunki przyznawania odrębnego zezwolenia na pobyt i okres, na jaki jest ono przyznawane, reguluje prawo wewnętrzne<QUOT.END REF.START="QS0094" CODE="201D" ID="QE0094"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0094"><P>Zobacz także pkt 1 i nast. raportu wyjaśniającego do konwencji stambulskiej (<HT TYPE="ITALIC">Série des Traités du Conseil de l’Europe</HT> nr 210), dostępnego pod adresem https://rm.coe.int/16800d38c9: <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0095" ID="QS0095"/>Przemoc wobec kobiet, w tym przemoc domowa, stanowi w Europie jedno z najpoważniejszych naruszeń praw człowieka ze względu na płeć i pozostaje ukryta za zasłoną milczenia. <HT TYPE="ITALIC">Przemoc domowa – w stosunku do innych ofiar, takich jak dzieci, mężczyźni i osoby starsze</HT> – jest również zjawiskiem słabo nagłośnionym, które jednak wpływa na zbyt wiele rodzin, aby można było je ignorować<QUOT.END REF.START="QS0095" CODE="201D" ID="QE0095"/>. Podkreślenie moje.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="26"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0104"><NO.P>104.</NO.P><TXT>Niewątpliwie z postanowienia tego wynika, że wydanie zezwolenia na pobyt ofiarom przemocy domowej nie jest automatyczne i może być uzależnione od warunków określanych, w szczególności, przez ustawodawców państw członkowskich zgodnie z ich prawem krajowym<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0095"><P>Zgodnie z pkt 303 raportu wyjaśniającego do konwencji stambulskiej: <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0096" ID="QS0096"/>Autorzy uznali za pożądane, aby pozwolić stronom określić, zgodnie z ich prawem krajowym, na jakich warunkach i na jaki okres można przyznać ofiarom, na ich wniosek, samoistne pozwolenie na pobyt. Wymaga to wyznaczenia organów właściwych do określenia, czy rozwiązanie związku nastąpiło w następstwie przemocy doświadczanej przez ofiarę i jakie dowody należy przedstawić w tym względzie. Mogą to być, na przykład, protokoły policyjne, wyrok skazujący wydany przez sąd, postanowienie o zakazie lub ochronie, dowody medyczne, orzeczenie rozwodowe, sygnały od służb socjalnych lub sprawozdania organizacji pozarządowych […], aby wskazać chociaż kilka z nich<QUOT.END REF.START="QS0096" CODE="201D" ID="QE0096"/>.</P></NOTE> lub, gdyby Unia przystąpiła do tej konwencji, przez prawodawcę Unii. Jednakże wynika z niego również, że ustawodawcy krajowi nie mogą uzależnić przyznania takiego zezwolenia na pobyt od spełnienia warunku opartego na <HT TYPE="ITALIC">czasie trwania małżeństwa lub związku</HT>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0105"><NO.P>105.</NO.P><TXT>Artykuł 59 ust. 3 tej konwencji stanowi natomiast, że ofiarom wydawane są odnawialne zezwolenia na pobyt, gdy właściwy organ uzna, że ich pobyt jest niezbędny albo ze względu na ich sytuację osobistą, albo dla celów ich współpracy z właściwymi organami w zakresie postępowania przygotowawczego lub postępowania sądowego. Zgodnie z raportem wyjaśniającym do konwencji postanowienie to obejmuje w szczególności przypadki, w których sytuacja osobista ofiary nie pozwala na to, aby racjonalnie wymagać od niej opuszczenia terytorium państwa. Raport ten wyjaśnia, że kryterium sytuacji osobistej ofiary należy oceniać na podstawie różnych czynników, między innymi bezpieczeństwa ofiary, jej stanu zdrowia, sytuacji rodzinnej lub sytuacji w państwie pochodzenia<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0096"><P>Zobacz pkt 307 raportu wyjaśniającego do konwencji stambulskiej.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0106"><NO.P>106.</NO.P><TXT>Z tej krótkiej analizy art. 59 konwencji stambulskiej wynika, że na gruncie tej konwencji uprawnienie stron do określenia warunków wydania samoistnego zezwolenia na pobyt wiąże się z obowiązkiem uwzględnienia w praktyce przy stosowaniu tych warunków szczególnej sytuacji ofiary i z obowiązkiem wydania zezwolenia na pobyt, jeżeli owa sytuacja tego wymaga.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0107"><NO.P>107.</NO.P><TXT>Po tych wyjaśnieniach należy zauważyć, że o ile konwencja stambulska nie ma obecnie<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0097"><P>Sytuacja ta mogłaby ulec zmianie, gdyby Unia przystąpiła do tej konwencji.</P></NOTE> bezpośredniego wpływu na wykładnię art. 13 ust. 2 akapit pierwszy lit. c) dyrektywy 2004/38, o tyle inaczej jest już w odniesieniu do zmian prawa, które ona inspiruje, a które wzmacniają zmiany polityczne i społeczne związane z ochroną ofiar przemocy domowej. Zważywszy bowiem, że art. 59 ust. 1 tej konwencji pozwala ofiarom uzyskać od władz konieczną ochronę bez obawy, że sprawca w ramach odwetu pozbawi ofiarę statusu rezydenta, który kontroluje<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0098"><P>Zobacz pkt 304 raportu wyjaśniającego do konwencji stambulskiej.</P></NOTE>, lub będzie tym groził, wydaje mi się, że niezależnie od tego, czy Unia przystąpi do tej konwencji<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0099"><P>O ile prawdą jest, że konwencja ta nie ma zastosowania w niniejszej sprawie ze względu na to, że Unia do owej konwencji nie przystąpiła, o tyle może ona służyć za źródło inspiracji przy interpretowaniu art. 13 ust. 2 akapit pierwszy lit. c) dyrektywy 2004/38.</P></NOTE>, przy dokonywaniu wykładni art. 13 ust. 2 akapit pierwszy lit. c) dyrektywy 2004/38 nie można ignorować ryzyka <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0097" ID="QS0097"/>szantażu groźbą rozwodu<QUOT.END REF.START="QS0097" CODE="201D" ID="QE0097"/> lub <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0098" ID="QS0098"/>szantażu groźbą wyjazdu<QUOT.END REF.START="QS0098" CODE="201D" ID="QE0098"/>. Ponadto skutkowałoby to uniemożliwieniem korzystania przez ofiary z ochrony przewidzianej w tym przepisie, mimo że jego celem jest właśnie ochrona małżonka będącego obywatelem państwa trzeciego, który był w szczególności <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0099" ID="QS0099"/>ofiarą przemocy domowej w trakcie trwania małżeństwa lub zarejestrowanego związku partnerskiego<QUOT.END REF.START="QS0099" CODE="201D" ID="QE0099"/>, poprzez zachowanie przez niego prawa pobytu w przyjmującym państwie członkowskim.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0108"><NO.P>108.</NO.P><TXT>Podsumowując, należy stwierdzić, że wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest dopuszczalny. Przystąpię zatem do zbadania zagadnienia ważności.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="27"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">C.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie pytania prejudycjalnego</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0109"><NO.P>109.</NO.P><TXT>Poprzez swoje pytanie sąd odsyłający zwraca się do Trybunału w istocie o rozstrzygnięcie w przedmiocie ważności art. 13 ust. 2 dyrektywy 2004/38 w świetle art. 20 i 21 karty.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0110"><NO.P>110.</NO.P><TXT>W szczególności, jak wynika z samego brzmienia pytania i odnośnych wyjaśnień zawartych we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, sąd odsyłający dąży do ustalenia, czy przepis ten nie jest nieważny ze względu na to, że w przypadku rozwodu, unieważnienia małżeństwa lub ustania zarejestrowanego związku partnerskiego zachowanie prawa pobytu obywatela państwa trzeciego będącego małżonkiem obywatela Unii, który padł ofiarą przemocy domowej za strony tego obywatela Unii, uzależnione jest od spełnienia warunku posiadania wystarczających środków, chociaż art. 15 ust. 3 dyrektywy 2003/86 w przypadku rozwodu lub separacji nie uzależnia zachowania prawa pobytu przez obywatela państwa trzeciego, który skorzystał z prawa do łączenia rodzin, od spełnienia tego warunku. Mogłoby to stanowić to naruszenie zasady równego traktowania wyrażonej w art. 20 i 21 karty.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie zasady niedyskryminacji i art. 21 karty</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0111"><NO.P>111.</NO.P><TXT>Mam wątpliwości co do adekwatności art. 21 karty przy badaniu, jak w niniejszej sprawie, czy system ustanowiony w art. 13 ust. 2 dyrektywy 2004/38 dla obywateli państw trzecich będących małżonkami obywatela Unii jest mniej korzystny niż system ustanowiony w art. 15 ust. 3 dyrektywy 2003/86 dla obywateli państw trzecich będących małżonkami innego obywatela państwa trzeciego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0112"><NO.P>112.</NO.P><TXT>Co się tyczy art. 21 ust. 1 karty pragnę zauważyć, że między sytuacją rozpatrywaną w niniejszej sprawie a otwartym wykazem podstaw dyskryminacji wymienionych w tym postanowieniu nie ma związku<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0100"><P>W braku takiego związku doktryna odwołuje się do <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0100" ID="QS0100"/>stosunku pomocniczości<QUOT.END REF.START="QS0100" CODE="201D" ID="QE0100"/> art. 20 i 21 karty; zob. E. Bribosia, I. Rorive i J. Hislaire, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0101" ID="QS0101"/>Article 20. – Égalité en droit<QUOT.END REF.START="QS0101" CODE="201D" ID="QE0101"/>, w: F. Picod, C. Rizcallah, S. Van Drooghenbroeck (éd.), <HT TYPE="ITALIC">Charte des droits fondamentaux de l’Union européenne. Commentaire article par article</HT> (2<HT TYPE="SUP">ème</HT> éd.), Bruxelles, Bruylant, 2019, s. 533: <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0102" ID="QS0102"/>[…] Artykuł 20 można wykorzystać do weryfikacji spójności i racjonalności względem realizowanego celu wszelkich przypadków odmiennego traktowania, niezależnie od jego podstaw<QUOT.END REF.START="QS0102" CODE="201D" ID="QE0102"/>. Zobacz również M. Bell, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0103" ID="QS0103"/>Article 20 – Equality before the Law<QUOT.END REF.START="QS0103" CODE="201D" ID="QE0103"/>, w: S. Peers, T. Hervey, J. Kenner i A. Ward (eds), <HT TYPE="ITALIC">The EU Charter of Fundamental Rights – A commentary</HT>, Oxford, Hart Publishing, 2014, s. 563, w szczególności s. 577.</P></NOTE>. Przypominam bowiem, jak słusznie podniosła Komisja, że art. 13 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2004/38 ma zastosowanie do wszystkich obywateli państw trzecich będących członkami rodziny obywatela Unii, bez jakiegokolwiek rozróżnienia opartego na podstawach wskazanych w art. 21 ust. 1 karty. Skoro zatem odmienne traktowanie, które ustanawia art. 13 ust. 2 dyrektywy 2004/38, opiera się na przynależności państwowej, z brzmienia art. 21 ust. 1 karty wynika, że postanowienie to jest pozbawione znaczenia w niniejszej sprawie.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0113"><NO.P>113.</NO.P><TXT>Co się tyczy art. 21 ust. 2 karty, odpowiada on, w myśl wyjaśnień dotyczących karty<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0101"><P><REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="303" PAGE.FIRST="17" DATE.PUB="2007">Dz.U. 2007, C 303, s. 17</REF.DOC.OJ>.</P></NOTE>, art. 18 akapit pierwszy TFUE i musi być stosowany w zgodzie z tym postanowieniem traktatu FUE<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0102"><P>Opinia 1/17 (Umowa CETA UE–Kanada) z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190430">30 kwietnia 2019 r.</DATE> (<NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:341">EU:C:2019:341</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0168">168</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Tymczasem, jak już wyjaśnił Trybunał, art. 18 akapit pierwszy TFUE nie ma zastosowania w przypadku ewentualnej różnicy w traktowaniu obywateli państw członkowskich i obywateli państw trzecich<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0103"><P>Opinia 1/17 (Umowa CETA UE–Kanada) z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190430">30 kwietnia 2019 r.</DATE> (<NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:341">EU:C:2019:341</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0169">169</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); a także wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20090604">4 czerwca 2009 r.</DATE>, <NAME.CASE>Vatsouras i Koupatantze</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑22/08 i C‑23/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:344">EU:C:2009:344</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0052">52</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. W związku z tym art. 21 ust. 2 karty jest również pozbawiony znaczenia przy badaniu zgodności z prawem – o które wnosi sąd odsyłający – odmiennego traktowania<?PAGE NO="28"?> obywateli państw trzecich będących małżonkami obywatela Unii w ramach dyrektywy 2004/38 i obywateli państw trzecich będących małżonkami innego obywatela państwa trzeciego, którzy skorzystali z prawo do łączenia rodzin na podstawie dyrektywy 2003/86.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0114"><NO.P>114.</NO.P><TXT>Należy natomiast stwierdzić, że zakres stosowania art. 20 karty jest szczególnie szeroki. Artykuł ów, który stanowi, że wszyscy są równi wobec prawa, nie zawiera wyraźnego ograniczenia swojego zakresu stosowania i w związku z tym ma zastosowanie we wszystkich sytuacjach regulowanych przez prawo Unii<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0104"><P>Opinia 1/17 (Umowa CETA UE–Kanada) z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190430">30 kwietnia 2019 r.</DATE> (<NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:341">EU:C:2019:341</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0171">171</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE>, w tym takich jak sytuacje wchodzące w zakres stosowania art. 13 ust. 2 dyrektywy 2004/38. W związku z tym uważam, że ważność art. 13 ust. 2 dyrektywy 2004/38 należy oceniać wyłącznie w świetle art. 20 karty.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie zasady równego traktowania i art. 20 karty</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0115"><NO.P>115.</NO.P><TXT>Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału równość wobec prawa, o której mowa w art. 20 karty, stanowi zasadę ogólną prawa Unii, która wymaga, by porównywalne sytuacje nie były traktowane w odmienny sposób, a sytuacje odmienne nie były traktowane jednakowo, chyba że takie traktowanie jest uzasadnione w sposób obiektywny<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0105"><P>Wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20060711">11 lipca 2006 r.</DATE>, <NAME.CASE>Franz Egenberger</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑313/04</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2006:454">EU:C:2006:454</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0033">33</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20131017">17 października 2013 r.</DATE>, <NAME.CASE>Schaible</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑101/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2013:661">EU:C:2013:661</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0076">76</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); a także postanowienie z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20200326">26 marca 2020 r.</DATE>, <NAME.CASE>Luxaviation</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑113/19</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:228">EU:C:2020:228</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0036">36</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Z tego samego orzecznictwa wynika, że dla celów ustalenia, czy ma miejsce naruszenie zasady równego traktowania, wymagane jest występowanie sytuacji, które są porównywalne przy uwzględnieniu ich całościowej charakterystyki, w szczególności w świetle przedmiotu i celu aktu prawnego ustanawiającego dane rozróżnienie, mając na uwadze, że w tym celu należy uwzględnić zasady i cele obowiązujące w dziedzinie, do której należy dany akt prawny<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0106"><P>Zobacz w szczególności wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20081216">16 grudnia 2008 r.</DATE>, <NAME.CASE>Arcelor Atlantique et Lorraine i in</NAME.CASE>. (<NO.CASE>C‑127/07</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:728">EU:C:2008:728</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0026">26</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20170307">7 marca 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>RPO</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑390/15</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:174">EU:C:2017:174</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); a także z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190122">22 stycznia 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Cresco Investigation</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑193/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:43">EU:C:2019:43</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0042">42</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. W zakresie, w jakim wspomniane sytuacje nie są porównywalne, odmienne traktowanie rozważanych sytuacji nie narusza bowiem ustanowionej w art. 20 karty równości wobec prawa<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0107"><P>Zobacz w szczególności wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140522">22 maja 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>Glatzel</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑356/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:350">EU:C:2014:350</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0084">84</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0116"><NO.P>116.</NO.P><TXT>Zbadam teraz właśnie porównywalność sytuacji w niniejszej sprawie.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">a)</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">W przedmiocie kwestii tego, czy sytuacja obywatela państwa trzeciego będącego małżonkiem obywatela Unii na gruncie dyrektywy 2004/38 jest porównywalna z sytuacją obywatela państwa trzeciego będącego małżonkiem innego obywatela państwa trzeciego na gruncie dyrektywy 2003/86</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0117"><NO.P>117.</NO.P><TXT>W niniejszej sprawie powstaje pytanie, czy w odniesieniu do warunków zachowania pochodnego prawa pobytu obywatel państwa trzeciego, który padł ofiarą przemocy domowej w związku małżeńskim ze strony małżonka będącego obywatelem Unii i który jest objęty zakresem stosowania art. 13 ust. 2 akapit pierwszy lit. c) dyrektywy 2004/38, znajduje się w sytuacji porównywalnej z sytuacją obywatela państwa trzeciego, który padł ofiarą takiej przemocy w czasie trwania małżeństwa ze strony małżonka będącego obywatelem państwa trzeciego i który jest objęty zakresem stosowania art. 15 ust. 3 dyrektywy 2003/86.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="29"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0118"><NO.P>118.</NO.P><TXT>Skarżący w postępowaniu głównym podnosi w swoich uwagach, że ze względu na przedmiot i wspólny cel tych dwu przepisów sytuacje, których dotyczy niniejsza sprawa, są porównywalne. Rząd belgijski, Parlament, Rada i Komisja bronią poglądu przeciwnego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0119"><NO.P>119.</NO.P><TXT>Aby ocenić porównywalność tych dwóch sytuacji, należy zbadać zasady i cele dziedzin, do których należą dyrektywy 2004/38 i 2003/86.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Obywatelstwo Unii i wspólna polityka w dziedzinie prawa imigracyjnego: dwie różne dziedziny o odrębnych zasadach i celach</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0120"><NO.P>120.</NO.P><TXT>Przypomnę pokrótce różnice w podziale kompetencji między Unią i państwami członkowskimi, wynikające z podstaw prawnych, które w traktatach regulują przyjmowanie aktów ustawodawczych określających z jednej strony status obywateli państw trzecich, a z drugiej strony status obywateli Unii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0121"><NO.P>121.</NO.P><TXT>Przede wszystkim w dziedzinie przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0108"><P>W tym względzie Trybunał orzekł już, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0104" ID="QS0104"/>przepisy mające zastosowanie do strefy Schengen wyraźnie stanowią, że nie naruszają one zagwarantowanej w szczególności przez dyrektywę 2004/38 swobody przemieszczania się obywateli Unii i członków ich rodziny, którzy im towarzyszą lub do nich dołączają<QUOT.END REF.START="QS0104" CODE="201D" ID="QE0104"/> (wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20200618">18 czerwca 2020 r.</DATE>, <NAME.CASE>Ryanair Designated Activity Company,</NAME.CASE> <NO.CASE>C‑754/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:478">EU:C:2020:478</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0040">40</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> Unia Europejska posiada kompetencję dzieloną z państwami członkowskimi, ustanowioną w art. 4 ust. 2 lit. j) TFUE. Cele i warunki wykonywania tej kompetencji są określone w tytule V części trzeciej traktatu FUE. Artykuł 67 ust. 2 TFUE stanowi, że Unia zapewnia brak kontroli osób na granicach wewnętrznych i rozwija wspólną politykę w dziedzinie azylu, imigracji i kontroli granic zewnętrznych, opartą na solidarności między państwami członkowskimi i sprawiedliwą wobec obywateli państw trzecich. Ponadto art. 79 ust. 1 TFUE stanowi, że wspólna polityka imigracyjna ma na celu zapewnienie skutecznego zarządzania przepływami migracyjnymi, sprawiedliwego traktowania obywateli państw trzecich przebywających legalnie w państwach członkowskich, a także zapobieganie nielegalnej imigracji i handlowi ludźmi oraz wzmocnione ich zwalczanie. Tak więc przy przyjmowaniu wszelkich przepisów, o którym mowa w art. 79 ust. 2 TFUE, stosuje się zwykłą procedurę ustawodawczą.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0122"><NO.P>122.</NO.P><TXT>Następnie – kompetencja Unii w dziedzinie migracji ma charakter kompetencji harmonizacyjnej. W związku z tym skutek wyłączający lub skutek w postaci wykonywania jej z pierwszeństwem wobec kompetencji państw członkowskich różni się w zależności od zakresu i intensywności konkretnego działania Unii<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0109"><P>Protokół nr 25 w sprawie wykonywania kompetencji dzielonych (<REF.DOC.OJ COLL="C" NO.OJ="326" PAGE.FIRST="307" DATE.PUB="2012">Dz.U. 2012, C 326, s. 307</REF.DOC.OJ>), załączony do traktatów UE i FUE, stanowi, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0105" ID="QS0105"/>jeżeli Unia prowadzi działania w pewnej dziedzinie, zakres wykonywania tych kompetencji obejmuje wyłącznie elementy regulowane przedmiotowym aktem Unii, w związku z czym nie obejmuje całej dziedziny<QUOT.END REF.START="QS0105" CODE="201D" ID="QE0105"/>.</P></NOTE>. Wspólne reguły są zatem przyjmowane w drodze dyrektyw<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0110"><P>Jest tak między innymi w przypadku dyrektywy 2003/86.</P></NOTE>, które państwa członkowskie mają obowiązek transponować; państwa członkowskie mogą jednak stanowić prawo w zakresie zagadnień nieobjętych prawem Unii i mają również możliwość wprowadzania odstępstw od tych wspólnych reguł, o ile to prawo na to pozwala. Co do zasady państwa członkowskie zachowują wobec tego swoje kompetencje w dziedzinie prawa imigracyjnego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0123"><NO.P>123.</NO.P><TXT>Inaczej jest jednak w dziedzinie obywatelstwa Unii i swobodnego przemieszczania się osób. W odniesieniu bowiem do prawa do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium wszystkich państw członkowskich, które obywatele Unii wywodzą bezpośrednio z art. 20 ust. 2 lit. a) TFUE i art. 21 ust. 1 TFUE, zakres uznania, jakim państwa członkowskie dysponują w dziedzinie imigracji, nie może naruszać stosowania przepisów dotyczących obywatelstwa Unii<?PAGE NO="30"?> lub swobody przemieszczania się, nawet jeśli przepisy te określają nie tylko sytuację obywatela Unii, lecz również obywatela państwa trzeciego będącego członkiem jego rodziny. Przeciwne rozwiązanie byłoby w sposób oczywisty nie do pogodzenia z ustanowieniem rynku wewnętrznego, które <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0106" ID="QS0106"/>zakłada, że warunki wjazdu i pobytu obywatela Unii w państwie członkowskim, którego obywatelstwa nie posiada, będą takie same we wszystkich państwach członkowskich<QUOT.END REF.START="QS0106" CODE="201D" ID="QE0106"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0111"><P>Zobacz podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20080725">25 lipca 2008 r.</DATE>, <NAME.CASE>Metock i in</NAME.CASE>. (<NO.CASE>C‑127/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2008:449">EU:C:2008:449</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0068">68</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0124"><NO.P>124.</NO.P><TXT>Należy wreszcie przypomnieć, że status prawny, który został przyznany obywatelom państw trzecich na gruncie dyrektyw w zakresie wspólnej polityki imigracyjnej, oraz status obywateli Unii i obywateli państw trzecich będących członkami ich rodzin <HT TYPE="ITALIC">są różne i opierają się na odmiennej logice prawnej</HT><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0112"><P>Zobacz moja opinia w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Ryanair Designated Activity Company</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑754/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:131">EU:C:2020:131</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0034">34</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Z uwagi bowiem na zasadę kompetencji powierzonych zakres gwarancji i ochrony zapewnianych przez wtórne prawo Unii nie jest taki sam w odniesieniu do tych dwu statusów: w dziedzinie prawa imigracyjnego Unii obywatelowi państwa trzeciego nie przysługują takie same prawa jak obywatelowi Unii<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0113"><P>Należy jednak przypomnieć, że obywatele państwa trzeciego mogą w dziedzinie prawa imigracyjnego, w szczególności, powoływać się na kartę, która obowiązuje w zakresie stosowania prawa Unii. Co się tyczy dyrektywy 2003/86 zob. w tym względzie w szczególności wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190314">14 marca 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Y.Z. i in. (Oszustwo przy łączeniu rodziny)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑557/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:203">EU:C:2019:203</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0053">53</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Rozróżnienie to ma również wpływ na status prawny członków rodziny tych dwóch kategorii podmiotów prawa, w szczególności na gruncie systemów ustanowionych w dyrektywach 2003/86 i 2004/38.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0125"><NO.P>125.</NO.P><TXT>W związku z tym w doktrynie przyjmuje się, że dokonane w traktatach rozróżnienie pomiędzy obywatelami Unii a obywatelami państw trzecich jest więcej niż semantyczne, ponieważ odzwierciedla <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0107" ID="QS0107"/>fundamentalne pęknięcie konstytucyjne leżące u podstaw projektu europejskiego<QUOT.END REF.START="QS0107" CODE="201D" ID="QE0107"/>, i wskazuje na fundamentalną różnicę między prawami do swobodnego przemieszczania się obywateli Unii i członków ich rodzin a brakiem równoważnych gwarancji na poziomie traktatów dla obywateli państw trzecich<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0114"><P>D. Thym, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0108" ID="QS0108"/>Legal Framework for EU Entry and Border Control Policies<QUOT.END REF.START="QS0108" CODE="201D" ID="QE0108"/>, w: K. Hailbronner i D. Thym (eds), <HT TYPE="ITALIC">EU Immigration and Asylum Law. Commentary</HT>, 2<HT TYPE="SUP">nd</HT> ed., München/Oxford/Baden‑Baden, C.H. Beck/Hart Publishing/Nomos, 2016, s. 272, w szczególności s. 285. W tym samym dziele zob. również K. Hailbronner i D. Thym, <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0109" ID="QS0109"/>Introduction EU Immigration and Asylum Law: Constitutional Framework and Principles for Interpretation<QUOT.END REF.START="QS0109" CODE="201D" ID="QE0109"/>, op.cit., w szczególności s. 4: <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0110" ID="QS0110"/>Autonomia koncepcyjna przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości potwierdza, że europejskie prawo imigracyjne i azylowe nie stanowi odzwierciedlenia systemu mobilności obywateli Unii. Przeciwnie, prawo imigracyjne i azylowe charakteryzuje się obecnie całym wachlarzem różnych celów określonych w traktatach Unii, które wprowadził traktat z Lizbony<QUOT.END REF.START="QS0110" CODE="201D" ID="QE0110"/>.</P></NOTE> w ramach wspólnej polityki imigracyjnej.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0126"><NO.P>126.</NO.P><TXT>Z tych różnic w zasadach i celach analizowanych dziedzin wynika, że rozpatrywane sytuacje nie są co do zasady porównywalne. Jednak w celu zapewnienia kompletności badania porównywalności tych sytuacji muszę przejść teraz do analizy przedmiotu i celów realizowanych, odpowiednio, przez dyrektywy 2003/86 i 2004/38.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Dyrektywy 2003/86 i 2004/38: dwa różne systemy oparte na odrębnych celach</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="6"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">i)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">System ustanowiony dyrektywą 2003/86</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0127"><NO.P>127.</NO.P><TXT>Dyrektywa 2003/86 jest elementem zadania powierzonego Unii na mocy art. 79 TFUE<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0115"><P>Zobacz pkt 121 niniejszej opinii.</P></NOTE>. Dokładniej rzecz ujmując, dyrektywa ta została przyjęta na podstawie art. 63 pkt 3 lit. a) traktatu WE, obecnie, po wejściu w życie traktatu z Lizbony, art. 79 ust. 2 lit. a) TFUE, który dotyczy wspólnej polityki imigracyjnej. Zgodnie z art. 1 dyrektywy 2003/86 ma ona na celu określenie warunków wykonania prawa do łączenia rodziny przez obywateli państwa trzeciego<?PAGE NO="31"?> zamieszkujących legalnie na terytorium państw członkowskich<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0116"><P>Zgodnie z art. 3 ust. 3 dyrektywy 2003/86 nie stosuje się jej względem członków rodzin obywatela Unii.</P></NOTE>. Ponadto z jej motywu 4 wynika, że celem ogólnym tejże dyrektywy jest ułatwienie integracji obywateli państw trzecich w państwach członkowskich poprzez ułatwienie życia rodzinnego dzięki łączeniu rodzin<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0117"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190314">14 marca 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Y.Z. i in. (Oszustwo przy łączeniu rodziny)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑557/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:203">EU:C:2019:203</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0047">47</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE></TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0128"><NO.P>128.</NO.P><TXT>W tym kontekście przypominam przede wszystkim, że prawo do łączenia rodzin w ramach dyrektywy 2003/86 jest uzależnione od spełnienia <HT TYPE="ITALIC">rygorystycznych warunków</HT> dotyczących zarówno członka rodziny rozdzielonej, jak i jego małżonka. Tak więc w systemie ustanowionym przez tę dyrektywę ma ono zastosowanie, zgodnie z jej art. 3 ust. 1, jeżeli członek rodziny rozdzielonej posiada dokument pobytowy wydany przez państwo członkowskie o okresie ważności wynoszącym przynajmniej jeden rok i istnieją uzasadnione przypuszczenia, że uzyska prawo stałego pobytu. W takim przypadku art. 4 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2003/86 stanowi, że państwa członkowskie zezwalają małżonkowi członka rodziny rozdzielonej na wjazd i pobyt zgodnie z tą dyrektywą oraz z zastrzeżeniem zgodności z warunkami określonymi w rozdziale IV i w art. 16 rzeczonej dyrektywy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0129"><NO.P>129.</NO.P><TXT>Następnie, co się tyczy <HT TYPE="ITALIC">wymogów stawianych członkowi rodziny rozdzielonej</HT>, należy przypomnieć, że w przypadku złożenia wniosku o łączenie rodziny dane państwo członkowskie może zażądać, aby małżonek, który złożył ów wniosek, dostarczył dowody, że członek rodziny rozdzielonej posiada zakwaterowanie, ubezpieczenie chorobowe oraz stałe i regularne dochody wystarczające do utrzymania danej osoby i członków jej rodziny, bez konieczności korzystania z systemu pomocy społecznej danego państwa członkowskiego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0118"><P>Zobacz art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/86.</P></NOTE>. W tym względzie właściwy organ danego państwa członkowskiego może zatem, między innymi, cofnąć zezwolenie na łączenie rodziny, jeżeli członek rodziny rozdzielonej nie posiada dłużej stabilnych, regularnych i wystarczających środków w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2003/86<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0119"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160421">21 kwietnia 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Khachab</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑558/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:285">EU:C:2016:285</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0038">38</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE>. Ponadto państwo członkowskie może żądać, aby członek rodziny rozdzielonej przebywał na jego terytorium zgodnie z prawem przez okres nieprzekraczający dwóch lat przed połączeniem z członkami jego rodziny<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0120"><P>Zobacz art. 8 akapit pierwszy dyrektywy 2003/86.</P></NOTE> oraz posiadał środki, które wystarczają do utrzymania jego oraz członków jego rodziny przez cały okres ich pobytu na terytorium danego państwa członkowskiego, a więc do chwili uzyskania przez członków rodziny dokumentu pobytowego niezależnego od dokumentu pobytowego członka rodziny rozdzielonej<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0121"><P>Zobacz art. 16 ust. 1 dyrektywy 2003/86. Zobacz także opinia rzecznika generalnego P. Mengozziego w sprawie <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Khachab</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑558/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:852">EU:C:2015:852</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0130"><NO.P>130.</NO.P><TXT>Wreszcie, co się tyczy <HT TYPE="ITALIC">wymogów stawianych członkom rodziny</HT> objętym wnioskiem o łączenie rodziny, państwo członkowskie może na podstawie art. 7 ust. 2 dyrektywy 2003/86 wymagać od obywateli państw trzecich, by przestrzegali środków integracji<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0122"><P>W przedmiocie obowiązku złożenia egzaminu z integracji obywatelskiej zob. wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150709">9 lipca 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>K i A</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑153/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:453">EU:C:2015:453</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE> zgodnie z prawodawstwem krajowym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0131"><NO.P>131.</NO.P><TXT>Dokładniej rzecz ujmując, jeśli chodzi o art. 15 dyrektywy 2003/86, pragnę zauważyć, że z motywu 15 tej dyrektywy wynika, iż artykuł ten ma na celu wspieranie integracji obywateli państw trzecich będących małżonkami innego obywatela państwa trzeciego w przypadku rozpadu małżeństwa. W tym kontekście art. 15 ust. 3 wspomnianej dyrektywy przewiduje, że w szczególności w przypadku rozwodu lub separacji samoistny dokument pobytowy <HT TYPE="ITALIC">może</HT> zostać<?PAGE NO="32"?> wydany w stosownym przypadku, po złożeniu wniosku, osobom, które przybyły na mocy łączenia rodziny. Przepis ten przewiduje również, że państwa członkowskie ustanawiają przepisy zapewniające przyznanie samoistnego dokumentu pobytowego w przypadku szczególnie trudnych warunków. W tym względzie należy uściślić, że zgodnie z art. 15 ust. 4 tej samej dyrektywy warunki odnoszące się do przyznawania i okresu ważności samoistnego dokumentu pobytowego <HT TYPE="ITALIC">ustanawiane są przez prawo krajowe</HT>. Trybunał orzekł już bowiem, że wprowadzając w art. 15 ust. 4 dyrektywy 2003/86 odesłanie do prawa krajowego, prawodawca Unii wskazał, iż pozostawia uznaniu każdego z państw członkowskich kwestię określenia warunków wydania samoistnego dokumentu pobytowego obywatelowi państwa trzeciego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0123"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20181107">7 listopada 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>C i A</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑257/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:876">EU:C:2018:876</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0049">49</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Moim zdaniem uznanie to dotyczy przyznania samoistnego prawa pobytu w sytuacjach przewidzianych w art. 15 ust. 3 tej dyrektywy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0132"><NO.P>132.</NO.P><TXT>Ponadto należy zauważyć, że art. 16 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2003/86 uprawnia państwa członkowskie do odrzucenia wniosku o wjazd lub pobyt w celu łączenia rodziny bądź, w odpowiednim przypadku, do cofnięcia dokumentu pobytowego członkowi rodziny lub odmowy przedłużenia jego ważności <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0111" ID="QS0111"/><HT TYPE="ITALIC">jeżeli między członkiem rodziny rozdzielonej a członkiem (członkami) jego rodziny nie istnieją już faktyczne małżeńskie lub rodzinne więzi</HT><QUOT.END REF.START="QS0111" CODE="201D" ID="QE0111"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0124"><P>Podkreślenie moje. Inaczej jest natomiast w przypadku obywatela państwa trzeciego będącego małżonkiem obywatela Unii. Zobacz w tym względzie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19850213">13 lutego 1985 r.</DATE>, <NAME.CASE>Diatta</NAME.CASE> (<NO.CASE>267/83</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1985:67">EU:C:1985:67</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0020">20</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140710">10 lipca 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>Ogieriakhi</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑244/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2068">EU:C:2014:2068</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0037">37</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Zobacz też pkt 71 niniejszej opinii.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0133"><NO.P>133.</NO.P><TXT>Jednakże cofnięcie lub odmowa przedłużenia nie mogą nastąpić automatycznie. Jak bowiem orzekł Trybunał, z użycia zwrotu <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0112" ID="QS0112"/>mogą […] cofnąć<QUOT.END REF.START="QS0112" CODE="201D" ID="QE0112"/> widniejącego w tym przepisie wynika, że państwom członkowskim przysługuje zakres uznania w odniesieniu do tego cofnięcia. Ponadto zgodnie z art. 17 dyrektywy 2003/86 zainteresowane państwo członkowskie <HT TYPE="ITALIC">musi</HT> dokonać uprzednio zindywidualizowanego badania sytuacji zainteresowanego członka rodziny, przeprowadzając zrównoważoną i racjonalną ocenę wszystkich wchodzących w grę interesów<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0125"><P>Zobacz podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190314">14 marca 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Y.Z. i in. (Oszustwo przy łączeniu rodziny)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑557/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:203">EU:C:2019:203</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0051">51</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE>. Ponadto środek w postaci cofnięcia dokumentu pobytowego powinien zostać przyjęty zgodnie z prawami podstawowymi, w szczególności z prawem do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego, zagwarantowanym w art. 7 karty<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0126"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190314">14 marca 2019 r.</DATE>, <NAME.CASE>Y.Z. i in. (Oszustwo przy łączeniu rodziny)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑557/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:203">EU:C:2019:203</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0053">53</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Zobacz także motyw 2 dyrektywy 2003/86.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0134"><NO.P>134.</NO.P><TXT>Państwa członkowskie są zatem zobowiązane do przestrzegania zasady proporcjonalności i celów realizowanych przez prawodawcę Unii<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0127"><P>Zobacz podobnie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20181107">7 listopada 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>C i A</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑257/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:876">EU:C:2018:876</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0051">51</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Oznacza to, jak słusznie podkreśliła Komisja, że nawet jeśli władze krajowe uzależniają przyznanie samoistnego prawa pobytu – w przypadkach, o których mowa w art. 15 ust. 3 dyrektywy 2003/86 – od spełnienia istotnych warunków, powinny one złagodzić te warunki, a nawet ich nie stosować, jeżeli w konkretnych okolicznościach danej sprawy wymaga tego poszanowanie zasady proporcjonalności lub wymóg nienaruszania celów art. 15 tej dyrektywy<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0128"><P>Zobacz motyw 15 dyrektywy 2003/86. Zobacz także pkt 131 niniejszej opinii.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0135"><NO.P>135.</NO.P><TXT>Z powyższych rozważań wynika, że wolą prawodawcy Unii nie było zagwarantowanie obywatelom państw trzecich pochodnego prawa pobytu, lecz zagwarantowanie im możliwości ubiegania się o dokument pobytowy, którego wydanie i zachowanie są uregulowane w przepisach<?PAGE NO="33"?> określających wspólne zasady wykonywania prawa do łączenia rodzin. W ten sposób prawodawca Unii zapewnił zbliżenie ustawodawstw krajowych w dziedzinie migracji, opierając się na kompetencji przyznanej w art. 79 TFUE.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="6"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">ii)</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">System ustanowiony dyrektywą 2004/38</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0136"><NO.P>136.</NO.P><TXT>Dyrektywa 2004/38 została przyjęta na podstawie art. 12, 18, 40, 44 i 52 traktatu WE (obecnie, odpowiednio, art. 18, 21, 46, 50 i 59 TFUE) i ma na celu ułatwienie wykonywania podstawowego i indywidualnego prawa – przyznanego obywatelom Unii bezpośrednio przez art. 21 ust. 1 TFUE – do swobodnego przemieszczania się i przebywania na terytorium państw członkowskich, a także wzmocnienie wspomnianego prawa. W motywie 5 dyrektywy 2004/38 podkreślono, że prawo to powinno być zagwarantowane również członkom rodziny tych obywateli, bez względu na ich obywatelstwo, tak aby korzystanie z niego mogło odbywać się z zachowaniem obiektywnych warunków godności<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0129"><P>Wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20171114">14 listopada 2017 r.</DATE>, <NAME.CASE>Lounes</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑165/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2017:862">EU:C:2017:862</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20141218">18 grudnia 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>McCarthy i in</NAME.CASE>. (<NO.CASE>C‑202/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2450">EU:C:2014:2450</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0032">32</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. W szczególności pochodne prawo pobytu małżonka będącego obywatelem państwa trzeciego może wynikać z samego faktu zawarcia związku małżeńskiego z obywatelem Unii, który skorzystał z przysługującego mu prawa do swobodnego przemieszczania się<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0130"><P>Zobacz art. 2 pkt 2 i art. 3 ust. 1 dyrektywy 2004/38.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0137"><NO.P>137.</NO.P><TXT>W tym kontekście system przewidziany w dyrektywie 2004/38 reguluje korzystanie ze swobody przemieszczania się obywatela Unii i członków jego rodziny od momentu przybycia do przyjmującego państwa członkowskiego aż do chwili ewentualnego wyjazdu z niego. Prawo pobytu w przyjmującym państwie członkowskim jest zatem regulowane przez system, który stopniowo prowadzi do prawa stałego pobytu<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0131"><P>Zobacz w tym względzie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20111221">21 grudnia 2011 r.</DATE>, <NAME.CASE>Ziółkowski i Szeja</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑424/10 i C‑425/10</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:866">EU:C:2011:866</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0038">38</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140116">16 stycznia 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>Onuekwere</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑378/12</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:13">EU:C:2014:13</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>); a także z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180417">17 kwietnia 2018 r.</DATE>, <NAME.CASE>B i Vomero</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑316/16 i C‑424/16</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:256">EU:C:2018:256</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0051">51</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. I tak najpierw przewidziane w art. 6 dyrektywy 2004/38 prawo pobytu przez okres nieprzekraczający trzech miesięcy nie podlega żadnemu warunkowi ani formalnościom poza wymogiem posiadania ważnego dowodu tożsamości lub paszportu<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0132"><P>Zgodnie z art. 14 ust. 1 tej dyrektywy prawo to istnieje tak długo, jak długo obywatele Unii lub członkowie ich rodziny nie są nieracjonalnym obciążeniem dla systemu pomocy społecznej w przyjmującym państwie członkowskim.</P></NOTE>. Następnie prawo pobytu przez okres przekraczający trzy miesiące jest uzależnione od spełnienia warunków określonych w art. 7 ust. 1 tej dyrektywy<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0133"><P>Zgodnie bowiem z art. 14 ust. 2 dyrektywy 2004/38 obywatele Unii i członkowie ich rodzin posiadają rzeczone prawo pobytu, o ile spełniają warunki określone w art. 7 tej dyrektywy, zgodnie z którymi powinni oni nie stanowić nieracjonalnego obciążenia dla systemu pomocy społecznej w przyjmującym państwie członkowskim.</P></NOTE>. Wreszcie prawo stałego pobytu<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0134"><P>Z art. 16 ust. 1 dyrektywy 2004/38 wynika mianowicie, że prawo stałego pobytu nie podlega warunkom przewidzianym w rozdziale III tej dyrektywy.</P></NOTE> zostało przewidziane w art. 16 rzeczonej dyrektywy dla obywateli Unii i członków ich rodzin, którzy legalnie zamieszkują w sposób nieprzerwany przez okres pięciu lat na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0135"><P>Jednak w drodze odstępstwa od art. 16 dyrektywy 2004/38 prawo stałego pobytu w przyjmującym państwie członkowskim jest przewidziane, przed upływem nieprzerwanego okresu pięciu lat pobytu, dla osób, które zakończyły pracę w przyjmującym państwie członkowskim, i członków ich rodziny, spełniających warunki ustanowione w art. 17 tej dyrektywy.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0138"><NO.P>138.</NO.P><TXT>W tym względzie należy zauważyć, że art. 21 ust. 1 TFUE i przepisy dyrektywy 2004/38 nie przyznają obywatelom państw trzecich żadnego prawa samoistnego. Ewentualne prawa przyznane takim obywatelom przez przepisy prawa Unii dotyczące obywatelstwa Unii są prawami pochodnymi wynikającymi ze skorzystania ze swobody przemieszczania się przez<?PAGE NO="34"?> obywatela Unii<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0136"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20141218">18 grudnia 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>McCarthy i in</NAME.CASE>. (<NO.CASE>C‑202/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2450">EU:C:2014:2450</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0034">34</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo).</P></NOTE>. Jednakże prawodawca Unii przewidział w art. 12 i 13 tej dyrektywy zachowanie prawa pobytu przez członków rodziny obywatela Unii w dwóch różnych rodzajach sytuacji<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0137"><P>Zobacz pkt 54–58 niniejszej opinii.</P></NOTE>, a mianowicie, odpowiednio, w przypadku śmierci lub wyjazdu obywatela Unii oraz w przypadku rozwodu, unieważnienia małżeństwa lub ustania zarejestrowanego związku partnerskiego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0138"><P>Zgodnie z art. 18 dyrektywy 2004/38 członkowie rodziny obywatela Unii, do których zastosowanie mają art. 12 ust. 2 i art. 13 ust. 2 tej dyrektywy i którzy spełniają warunki w nich ustanowione, nabywają prawo stałego pobytu po legalnym zamieszkiwaniu w przyjmującym państwie członkowskim przez nieprzerwany okres pięciu lat. W przedmiocie art. 12 i 13 rzeczonej dyrektywy zob. moja analiza dotycząca możliwości stosowania art. 13 ust. 2 akapit pierwszy lit. c) tej dyrektywy w pkt 53–58 niniejszej opinii.</P></NOTE>. O ile sytuacje te nie mają wpływu na prawo pobytu członków rodziny obywatela Unii, którzy mają obywatelstwo państwa członkowskiego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0139"><P>Bez uszczerbku dla art. 12 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2004/38, który stanowi, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0113" ID="QS0113"/>[p]rzed nabyciem prawa stałego pobytu osoby zainteresowane muszą spełnić warunki ustanowione w art. 7 ust. 1 lit. a), b), c) lub d)<QUOT.END REF.START="QS0113" CODE="201D" ID="QE0113"/>, oraz art. 13 ust. 1 akapit drugi tej dyrektywy, który przewiduje, że <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0114" ID="QS0114"/>[p]rzed nabyciem prawa stałego pobytu zainteresowane osoby muszą spełniać warunki ustanowione w art. 7 ust. 1 lit. a), b), c) lub d)<QUOT.END REF.START="QS0114" CODE="201D" ID="QE0114"/>.</P></NOTE>, o tyle nie można powiedzieć tego samego w odniesieniu do członków rodziny obywatela Unii będących obywatelami państwa trzeciego, którzy muszą spełnić pewne warunki w celu zachowania pochodnego prawa pobytu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0139"><NO.P>139.</NO.P><TXT>Jak wynika z art. 13 ust. 2 dyrektywy 2004/38, szczególne warunki mają zastosowanie do obywatela państwa trzeciego będącego małżonkiem obywatela Unii, w szczególności w przypadku rozwodu. Jak już bowiem wyjaśniłem, aby zachować prawo pobytu, musi on znajdować się w jednej z alternatywnych sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 akapit pierwszy tej dyrektywy<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0140"><P>Pragnę przypomnieć, że z mojej analizy dotyczącej stosowania art. 13 ust. 2 akapit pierwszy lit. a) dyrektywy 2004/38 wynika, iż osoba znajdująca się w sytuacji takiej jak skarżący w postępowaniu głównym jest objęta zakresem stosowania tej dyrektywy. Zobacz pkt 36–93 niniejszej opinii.</P></NOTE>. W przypadku gdy obywatel ów nie nabył jeszcze prawa stałego pobytu, prawodawca Unii przewidział w akapicie drugim tego przepisu zachowanie prawa pobytu o charakterze wyłącznie osobistym, jedynie jeżeli obywatel ten spełnia warunki w nim wymienione, w szczególności jeżeli posiada wystarczające środki utrzymania. Warunki te są bowiem równoważne z tymi, które – zgodnie z art. 13 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2004/38 – musi przed nabyciem prawa stałego pobytu spełnić małżonek obywatela Unii mający obywatelstwo państwa członkowskiego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0141"><P>Niemniej na wszelki wypadek podkreślam, że sytuacja obywatela państwa trzeciego będącego małżonkiem obywatela Unii, który był ofiarą przemocy domowej ze strony tego obywatela Unii i który – wobec braku wystarczających środków i ubezpieczenia zdrowotnego – musi opuścić przyjmujące państwo członkowskie i wrócić do państwa trzeciego, nie jest co do zasady porównywalna z sytuacją obywatela Unii będącego małżonkiem obywatela Unii, który był ofiarą przemocy domowej ze strony tego ostatniego i który w takich samych okolicznościach musi opuścić przyjmujące państwo członkowskie i wrócić do pastwa członkowskiego, którego jest obywatelem. Jest bowiem bezdyskusyjne, że wyjazd obywatela państwa trzeciego będącego ofiarą przemocy domowej do państwa trzeciego niesie za sobą bardziej doniosłe konsekwencje jeśli chodzi o zerwanie więzów z przyjmującym państwem członkowskim niż wyjazd obywatela Unii będącego ofiarą przemocy domowej do państwa członkowskiego, którego jest on obywatelem lub do innego państwa członkowskiego.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0140"><NO.P>140.</NO.P><TXT>Co się tyczy warunków przewidzianych w art. 13 ust. 2 dyrektywy 2004/38, możliwe jest jednak, jak słusznie podkreśliła Komisja w swoich uwagach, że w szczególnych przypadkach – w szczególności gdy z powodu przemocy domowej ze strony obywatela Unii wobec jego małżonka będącego obywatelem państwa trzeciego stosowanie tych warunków nie pozwoliłoby zrealizować celów objętych owym przepisem lub byłoby sprzeczne z zasadą proporcjonalności – organy krajowe będą zobowiązane do złagodzenia, a nawet ewentualnie do odstąpienia od stosowania warunków z tego przepisu. Dopuszczalna jest zatem pewna elastyczność, pozwalająca sprostać sytuacjom, w których małżonek będący obywatelem państwa trzeciego, ofiara przemocy domowej, musi uzyskać kwalifikacje niezbędne do znalezienia zatrudnienia.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="35"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0141"><NO.P>141.</NO.P><TXT>Przypominam w tym względzie, że zgodnie z art. 37 dyrektywy 2004/38 państwa członkowskie mogą stosować przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, które byłyby mniej restrykcyjne wobec osób objętych tą dyrektywą. Jak również wyjaśniła Komisja, krajowego przepisu lub praktyki administracyjnej pozwalających złagodzić lub nie stosować w konkretnym przypadku, w którym wymagają tego okoliczności, warunków przewidzianych w art. 13 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2004/38, w szczególności warunku posiadania wystarczających środków, nie można uznać za sprzeczne z celem tej dyrektywy. Należy również przypomnieć, że motyw 15 precyzuje, iż przepis ten ma na celu zapewnienie ochrony prawnej obywatelom państw trzecich będącym małżonkami obywatela Unii, którzy padli ofiarą przemocy domowej, w szczególności w przypadku rozwodu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0142"><NO.P>142.</NO.P><TXT>Z powyższych rozważań wynika, że z uwagi na konstytucyjny charakter prawa obywateli Unii do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich przyznanego bezpośrednio przez traktaty – przy czym prawo to objęte jest wzmocnionymi gwarancjami i w ramach systemu ustanowionego przez dyrektywę 2004/38 może nabrać stałego charakteru – nie tylko spójne, lecz również uzasadnione jest, aby w przypadku rozwodu małżonek obywatela Unii będący obywatelem państwa trzeciego podlegał w celu zachowania pochodnego prawa pobytu zgodnie z art. 13 ust. 2 akapit drugi tej dyrektywy warunkom przynajmniej równoważnym warunkom stosowanym wobec małżonka obywatela Unii, który ma obywatelstwo innego państwa członkowskiego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0143"><NO.P>143.</NO.P><TXT>W związku z tym, w świetle różnic stwierdzonych, po pierwsze, pomiędzy systemami ustanowionymi w dyrektywach 2003/86 i 2004/38 – które mają odmienne podstawy prawne i odmienne cele, uzasadniające odmienny status prawny obywateli państw trzecich będących małżonkami obywateli Unii i obywateli państw trzecich będących małżonkami innych obywateli państw trzecich, a po drugie, pomiędzy celami realizowanymi przez art. 13 ust. 2 dyrektywy 2004/38 a celami art. 15 ust. 3 dyrektywy 2003/86, należy uznać, że rozpatrywane sytuacje nie są porównywalne.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">b)</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Wniosek częściowy</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0144"><NO.P>144.</NO.P><TXT>Z analizy porównywalności sytuacji rozpatrywanych w niniejszej sprawie wynika, że ich odmienność jest oczywista. Status prawny obywateli państw trzecich będących małżonkami obywateli Unii wywodzi się bowiem z prawa gwarantowanego na szczeblu konstytucyjnym przez traktaty i podlega warunkom ustanowionym przez dyrektywę 2004/38, której państwa członkowskie są zobowiązane przestrzegać. Natomiast status obywateli państw trzecich będących małżonkami innych obywateli państw trzecich opiera się na kompetencji harmonizacyjnej, co oznacza, że państwa członkowskie dysponują marginesem swobody w odniesieniu do warunków ustanowionych w dyrektywie 2003/86. W konsekwencji prawa wynikające z systemów ustanowionych przez te dwie dyrektywy są różne.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0145"><NO.P>145.</NO.P><TXT>Ustalenia te pozwalają stwierdzić brak porównywalności dwóch rozpatrywanych sytuacji. Zatem odmienne traktowanie obywateli państw trzecich będących ofiarami przemocy domowej ze strony ich współmałżonka w zależności od tego, czy skorzystali oni z łączenia rodzin z obywatelem Unii, czy z obywatelem państwa trzeciego, nie narusza ustanowionego w art. 20 karty prawa do <QUOT.START CODE="201E" REF.END="QE0115" ID="QS0115"/>równości wobec prawa<QUOT.END REF.START="QS0115" CODE="201D" ID="QE0115"/> obywateli państw trzecich objętych jedną i drugą sytuacją.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="36"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">V.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Wnioski</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0146"><NO.P>146.</NO.P><TXT>Mając na względzie całość powyższych rozważań, proponuję, aby na pytanie prejudycjalne zadane przez Conseil du contentieux des étrangers (sąd do spraw cudzoziemców, Belgia) Trybunał udzielił następującej odpowiedzi:</TXT><P>Analiza pytania prejudycjalnego nie wykazała niczego, co mogłoby naruszać ważność art. 13 ust. 2 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20040429">29 kwietnia 2004 r.</DATE> w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="158" PAGE.FIRST="77" DATE.PUB="2004">Dz.U. 2004, L 158, s. 77</REF.DOC.OJ>) w świetle postanowień art. 20 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.</P></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>