<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-66/20</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62020CC0066</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:200">EU:C:2021:200</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>17</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>17</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P><HT TYPE="SC">Προτάσεις Campos Sánchez-Bordona – Υπόθεση C‑66/20</HT></P><P><HT TYPE="SC">Finanzamt für Steuerstrafsachen und Steuerfahndung Münster</HT></P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Προτάσεις του Γενικού Εισαγγελέα</HT></P><P><HT TYPE="UC">Manuel Campos Sánchez-Bordona</HT></P><P>της <DATE ISO="20210311">11ης Μαρτίου 2021</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Γλώσσα του πρωτοτύπου: η ισπανική.</P></NOTE></P></TI><STI><P>Υπόθεση C‑66/20</P><P>XK,</P><P>παρισταμένης της:</P><P>Finanzamt für Steuerstrafsachen und Steuerfahndung Münster</P><P><HT TYPE="NORMAL">[αίτηση της Procura Distrettuale della Repubblica presso il Tribunale ordinario di Trento (εισαγγελίας της περιφέρειας του πρωτοδικείου Trento, Ιταλία)<BR/>για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως]</HT></P></STI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="»" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN="«"><KEYWORD>Προδικαστική παραπομπή</KEYWORD><KEYWORD>Εξουσία υποβολής αιτήσεως προδικαστικής αποφάσεως βάσει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ</KEYWORD><KEYWORD>Δικαστική συνεργασία σε ποινικές υποθέσεις</KEYWORD><KEYWORD>Οδηγία 2014/41/ΕΕ</KEYWORD><KEYWORD>Ευρωπαϊκή εντολή έρευνας σε ποινικές υποθέσεις</KEYWORD><KEYWORD>Αρχή έκδοσης</KEYWORD><KEYWORD>Διοικητική αρχή ορισθείσα ως εισαγγελική αρχή σε ποινικές υποθέσεις αφορώσες φορολογικά αδικήματα</KEYWORD><KEYWORD>Απαίτηση δικαστικής επικύρωσης</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><CONTENTS.CONCLUSION><GR.SEQ LEVEL="1"><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>Μπορεί γερμανική διοικητική αρχή<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P>Πρόκειται, εν προκειμένω, για τη Finanzamt für Steuerstrafsachen und Steuerfahndung Münster (οικονομική υπηρεσία φορολογικής έρευνας και φορολογικών αδικημάτων Münster, Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, στο εξής: Finanzamt Münster).</P></NOTE>, εξουσιοδοτημένη από το εσωτερικό δίκαιο να ασκεί τα δικαιώματα και τις αρμοδιότητες της εισαγγελικής αρχής ως προς ορισμένα αδικήματα, να εκδίδει ευρωπαϊκή εντολή έρευνας (στο εξής: ΕΕΕ) χωρίς την απαιτούμενη από το άρθρο 2, στοιχείο γʹ, σημείο ii), της οδηγίας 2014/41/ΕΕ επικύρωση<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P>Οδηγία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20140403">3ης Απριλίου 2014</DATE>, περί της ευρωπαϊκής εντολής έρευνας σε ποινικές υποθέσεις (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="130" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2014">ΕΕ 2014, L 130, σ. 1</REF.DOC.OJ> και διορθωτικό <REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="143" PAGE.FIRST="16" DATE.PUB="2015">ΕΕ 2015, L 143, σ. 16</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>;</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>Αυτό είναι, κατ’ ουσίαν, το ερώτημα που υποβάλλει στο Δικαστήριο ιταλική εισαγγελική αρχή<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P>Η Procura Distrettuale della Repubblica presso il Tribunale Ordinario di Trento (εισαγγελία της περιφέρειας του πρωτοδικείου Trento, Ιταλία, στο εξής: εισαγγελία Trento).</P></NOTE> στην οποία περιήλθε ΕΕΕ εκδοθείσα από τέτοια γερμανική αρχή, επί της αναγνώρισης και της εκτέλεσης της οποίας πρέπει να αποφανθεί. Προτού δοθεί απάντηση στο ερώτημα αυτό, πρέπει να εξακριβωθεί αν η εισαγγελία Trento δικαιούται να κάνει χρήση του μηχανισμού δικαστικής συνεργασίας που θεσπίζεται με το άρθρο 267 ΣΛΕΕ.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="2"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>Επομένως, το Δικαστήριο καλείται να εξετάσει, εκ νέου, τον <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0001" ID="QS0001"/>δικαστικό<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="00BB" ID="QE0001"/> χαρακτήρα της εισαγγελικής αρχής<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P>Το Δικαστήριο αποφάνθηκε σχετικά με τη δυνατότητα της εισαγγελικής αρχής να εκδίδει, ως <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0002" ID="QS0002"/>δικαστική αρχή<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="00BB" ID="QE0002"/>, ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης (στο εξής: ΕΕΣ) στις αποφάσεις της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190527">27ης Μαΐου 2019</DATE>, <NAME.CASE>OG και PI (εισαγγελικές αρχές Lübeck και Zwickau)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑508/18 και C‑82/19 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:456">EU:C:2019:456</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, στο εξής: απόφαση OG και PI), και της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190527">27ης Μαΐου 2019</DATE>, <NAME.CASE>PF (Γενικός Εισαγγελέας της Λιθουανίας)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑509/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:457">EU:C:2019:457</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>). Αποφάνθηκε επίσης σχετικά με την αρμοδιότητα της εισαγγελικής αρχής να εκδίδει ΕΕΕ στην απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20201208">8ης Δεκεμβρίου 2020</DATE>, <NAME.CASE>Staatsanwaltschaft Wien (Πλαστές τραπεζικές εντολές μεταφοράς χρημάτων)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑584/19</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:1002">EU:C:2020:1002</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, στο εξής: απόφαση Staatsanwaltschaft Wien).</P></NOTE>, πλην όμως από νέα οπτική. Τα ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν είναι α) αν το όργανο αυτό δικαιούται να υποβάλει το προδικαστικό ερώτημα στο πλαίσιο της ΕΕΕ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P>Υπόθεση επί της οποίας αποφάνθηκε αρνητικά, στην απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19961212">12ης Δεκεμβρίου 1996</DATE>, <NAME.CASE>X</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑74/95 και C‑129/95</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1996:491">EU:C:1996:491</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, στο εξής: απόφαση X).</P></NOTE> και β) αν διοικητικό όργανο στο οποίο το εθνικό δίκαιο αναθέτει, για τη δίωξη ορισμένων αδικημάτων, εξουσίες που ανήκουν στην εισαγγελική αρχή μπορεί να εξομοιωθεί με αυτήν, εκ νέου στο πλαίσιο των ΕΕΕ.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">I.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Νομοθετικό πλαίσιο</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Α.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Το δίκαιο της Ένωσης. Η οδηγία 2014/41</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>Οι αιτιολογικές σκέψεις 12 και 15 της οδηγίας 2014/41 διαλαμβάνουν τα εξής:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><CONSID><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0003" ID="QS0003"/>(12)</NO.P><TXT>Όταν εκδίδει ΕΕΕ, η αρχή έκδοσης δίνει ιδιαίτερη σημασία στην εξασφάλιση του πλήρους σεβασμού των δικαιωμάτων κατά το άρθρο 48 του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης (<QUOT.START CODE="201C" REF.END="QE0004" ID="QS0004"/>Χάρτης<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>). Το τεκμήριο αθωότητας και το δικαίωμα της υπεράσπισης σε ποινική διαδικασία αποτελούν ακρογωνιαίο λίθο των θεμελιωδών δικαιωμάτων που αναγνωρίζονται στο[ν] Χάρτη όσον αφορά τον τομέα της ποινικής δικαιοσύνης. Οποιοσδήποτε περιορισμός των δικαιωμάτων αυτών από ερευνητικό μέτρο που διατάσσεται βάσει της παρούσας οδηγίας θα πρέπει να συμμορφώνεται πλήρως με τις απαιτήσεις του άρθρου 52 του Χάρτη σε ό,τι αφορά την αναγκαιότητα, την αναλογικότητα και τους στόχους γενικού συμφέροντος που θα πρέπει να επιδιώκει, ιδίως την προστασία των δικαιωμάτων των άλλων.</TXT></NP></ITEM></CONSID><P>[…]</P><CONSID><ITEM><NP><NO.P>(15)</NO.P><TXT>Η παρούσα οδηγία θα πρέπει να εφαρμόζεται [λαμβάνοντας] υπόψη τις οδηγίες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου 2010/64/ΕΕ [<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P>Οδηγία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20101020">20ής Οκτωβρίου 2010</DATE>, σχετικά με το δικαίωμα σε διερμηνεία και μετάφραση κατά την ποινική διαδικασία (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="280" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2010">ΕΕ 2010, L 280, σ. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE><HT TYPE="SUP">]</HT>, 2012/13/ΕΕ [<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>Οδηγία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20120522">22ας Μαΐου 2012</DATE>, σχετικά με το δικαίωμα ενημέρωσης στο πλαίσιο ποινικών διαδικασιών (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="142" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2012">ΕΕ 2012, L 142, σ. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE><HT TYPE="SUP">]</HT> και 2013/48/ΕΕ [<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>Οδηγία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20131022">22ας Οκτωβρίου 2013</DATE>, σχετικά με το δικαίωμα πρόσβασης σε δικηγόρο στο πλαίσιο ποινικής διαδικασίας και διαδικασίας εκτέλεσης του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης, καθώς και σχετικά με το δικαίωμα ενημέρωσης τρίτου προσώπου σε περίπτωση στέρησης της ελευθερίας του και με το δικαίωμα επικοινωνίας με τρίτα πρόσωπα και με προξενικές αρχές κατά τη διάρκεια της στέρησης της ελευθερίας (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="294" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2013">ΕΕ 2013, L 294, σ. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE><HT TYPE="SUP">]</HT> […] που αφορούν τα εκ της ποινικής δικονομίας δικαιώματα.<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="00BB" ID="QE0003"/></TXT></NP></ITEM></CONSID></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>Το άρθρο 1 (<QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0005" ID="QS0005"/>Η [ΕΕΕ] και η υποχρέωση εκτέλεσής της<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="00BB" ID="QE0005"/>) της οδηγίας 2014/41 έχει ως εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="001.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0006" ID="QS0006"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Η [ΕΕΕ] είναι δικαστική απόφαση την οποία εκδίδει ή επικυρώνει δικαστική αρχή κράτους μέλους (<QUOT.START CODE="201C" REF.END="QE0007" ID="QS0007"/>κράτος έκδοσης<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="201D" ID="QE0007"/>) με σκοπό την εκτέλεση ενός ή περισσότερων συγκεκριμένων<?PAGE NO="3"?> ερευνητικών μέτρων σε άλλο κράτος μέλος (<QUOT.START CODE="201C" REF.END="QE0008" ID="QS0008"/>κράτος εκτέλεσης<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>) για τη λήψη αποδεικτικών στοιχείων βάσει της παρούσας οδηγίας.</ALINEA><ALINEA>Η ΕΕΕ μπορεί επίσης να εκδίδεται για την λήψη αποδεικτικών στοιχείων ευρισκομένων ήδη στην κατοχή των αρμόδιων αρχών του κράτους εκτέλεσης.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="001.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Τα κράτη μέλη εκτελούν όλες τις ΕΕΕ με βάση την αρχή της αμοιβαίας αναγνώρισης και τηρουμένης της παρούσας οδηγίας.</ALINEA><ALINEA>[…]<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="00BB" ID="QE0006"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 2, στοιχείο γʹ, ως <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0009" ID="QS0009"/>αρχή έκδοσης<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="00BB" ID="QE0009"/> νοείται:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><LIST TYPE="OTHER"><ITEM><NP><NO.P><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0010" ID="QS0010"/>i)</NO.P><TXT>δικαστής, δικαστήριο, ανακριτής ή εισαγγελέας με αρμοδιότητα στη συγκεκριμένη υπόθεση, ή</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>ii)</NO.P><TXT>κάθε άλλη αρμόδια αρχή ορισθείσα από το κράτος έκδοσης η οποία κάθε άλλη αρμόδια αρχή ορισθείσα από το κράτος έκδοσης η οποία στη συγκεκριμένη περίπτωση ενεργεί ως ανακριτική αρχή σε ποινικές διαδικασίες, αρμοδία να διατάσσει τη συγκέντρωση αποδεικτικών στοιχείων σύμφωνα με το εθνικό δίκαιο. Επιπλέον, προτού διαβιβαστεί στην αρχή εκτέλεσης, η ΕΕΕ επικυρώνεται, αφού εξεταστεί αν τηρεί τις προϋποθέσεις της παρούσας οδηγίας για την έκδοση ΕΕΕ, ιδίως αυτές του άρθρου 6 παράγραφος 1 αυτής, από δικαστή, δικαστήριο, ανακριτή ή εισαγγελέα στο κράτος έκδοσης. Αν η ΕΕΕ έχει επικυρωθεί από δικαστική αρχή, η αρχή αυτή μπορεί επίσης να θεωρηθεί αρχή έκδοσης για τους σκοπούς της διαβίβασης της ΕΕΕ.<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="00BB" ID="QE0010"/></TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>Το άρθρο 6 (<QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0011" ID="QS0011"/>Προϋποθέσεις έκδοσης και διαβίβασης ΕΕΕ<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="00BB" ID="QE0011"/>) ορίζει τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="006.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0012" ID="QS0012"/>1.</NO.PARAG><ALINEA><P>Μια ΕΕΕ μπορεί να εκδίδεται μόνον όταν η αρχή έκδοσης κρίνει ότι πληρούνται οι εξής προϋποθέσεις:</P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>η έκδοση της ΕΕΕ είναι απαραίτητη και αναλογική για τους σκοπούς της διαδικασίας του άρθρου 4, λαμβανομένων υπόψη των δικαιωμάτων του υπόπτου ή κατηγορουμένου· και</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>το ή τα ερευνητικά μέτρα που προβλέπονται στην ΕΕΕ θα μπορούσαν να είχαν διαταχθεί υπό τις ίδιες προϋποθέσεις σε παρόμοια εγχώρια υπόθεση.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="006.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Οι προϋποθέσεις της παραγράφου 1 αξιολογούνται σε κάθε υπόθεση από την αρχή έκδοσης.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="006.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Όταν μια αρχή εκτέλεσης έχει λόγους να πιστεύει ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις της παραγράφου 1, μπορεί να συμβουλευθεί την αρχή έκδοσης σχετικά με τη σημασία της εκτέλεσης της ΕΕΕ. Μετά τη διαβούλευση αυτή η αρχή έκδοσης δύναται να ανακαλέσει την ΕΕΕ.<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="00BB" ID="QE0012"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>Το άρθρο 9 (<QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0013" ID="QS0013"/>Αναγνώριση και εκτέλεση<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="00BB" ID="QE0013"/>) ορίζει τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="009.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0014" ID="QS0014"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Η αρχή εκτέλεσης αναγνωρίζει άνευ ετέρου ΕΕΕ διαβιβασθείσα κατά την παρούσα οδηγία και μεριμνά για την εκτέλεσή της κατά τον ίδιο τρόπο και διαδικασία ως εάν επρόκειτο για ερευνητικό μέτρο διαταχθέν από αρχή του κράτους εκτέλεσης εκτός αν η αρχή αυτή αποφασίζει να επικαλεσθεί ένα[ν] εκ των λόγων μη αναγνώρισης ή μη εκτέλεσης ή ένα[ν] εκ των λόγων αναβολής κατά την παρούσα οδηγία.</ALINEA></PARAG><?PAGE NO="4"?><PARAG IDENTIFIER="009.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Η αρχή εκτέλεσης τηρεί τις διατυπώσεις και τις διαδικασίες που έχει ορίσει ρητώς η αρχή έκδοσης, εκτός εάν προβλέπεται άλλως στην παρούσα οδηγία και υπό την προϋπόθεση ότι οι εν λόγω διατυπώσεις και διαδικασίες δεν είναι αντίθετες προς τις θεμελιώδεις αρχές του δικαίου του κράτους εκτέλεσης.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="009.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Όταν ΕΕΕ παραλαμβάνεται από αρχή εκτέλεσης και δεν έχει εκδοθεί ή επικυρωθεί από δικαστική αρχή, κατά το άρθρο 2 στοιχείο γ) η αρχή εκτέλεσης επιστρέφει την ΕΕΕ στο κράτος έκδοσης.</ALINEA><ALINEA>[…]<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="00BB" ID="QE0014"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>Στο άρθρο 11 απαριθμούνται οι <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0015" ID="QS0015"/>λόγοι μη αναγνώρισης ή μη εκτέλεσης<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="00BB" ID="QE0015"/>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Β.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Το εθνικό δίκαιο</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">1.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Το γερμανικό δίκαιο. Abgabenordnung (φορολογικός κώδικας)</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>Το άρθρο 386 ορίζει τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="386.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0016" ID="QS0016"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Σε περίπτωση υπόνοιας φορολογικού αδικήματος, η ανάκριση διενεργείται από τη φορολογική αρχή. Για τους σκοπούς του παρόντος τμήματος, νοούνται ως αρχή η <QUOT.START CODE="201C" REF.END="QE0017" ID="QS0017"/>Hauptzollamt<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/> [Κύρια Τελωνειακή Υπηρεσία], η <QUOT.START CODE="201C" REF.END="QE0018" ID="QS0018"/>Finanzamt<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/>, η <QUOT.START CODE="201C" REF.END="QE0019" ID="QS0019"/>Bundeszentralamt für Steuern<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/> [Ομοσπονδιακή Φορολογική Υπηρεσία] και το <QUOT.START CODE="201C" REF.END="QE0020" ID="QS0020"/>Familienkasse<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/> [ταμείο οικογενειακών παροχών].</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="386.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Η φορολογική αρχή διεξάγει την ανάκριση κατά τρόπο ανεξάρτητο, τηρουμένων των ορίων του άρθρου 399, παράγραφος 1, και των άρθρων 400 και 401, όταν οι πράξεις</ALINEA><ALINEA><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>στοιχειοθετούν αποκλειστικά και μόνον φορολογικό αδίκημα ή</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>στοιχειοθετούν επίσης παράβαση άλλων ποινικών νόμων και το αδίκημα θίγει τους εκκλησιαστικούς φόρους ή άλλα έσοδα δημοσίου δικαίου σχετικά με τις φορολογητέες βάσεις, τα φορολογητέα ποσά ή το ποσό των φόρων.</TXT></NP></ITEM></LIST></ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="386.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Η παράγραφος 2 δεν εφαρμόζεται εάν έχει εκδοθεί ένταλμα σύλληψης ή κράτησης εις βάρος προσώπου το οποίο διώκεται για τις πράξεις.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="386.004"><NO.PARAG>4.</NO.PARAG><ALINEA>Η φορολογική αρχή δύναται ανά πάσα στιγμή να παραπέμψει την υπόθεση στην εισαγγελική αρχή. Η εισαγγελική αρχή δύναται να αναλάβει την υπόθεση οποτεδήποτε. Σε αμφότερες τις περιπτώσεις, η εισαγγελική αρχή δύναται, σε συμφωνία με τη φορολογική αρχή, να αναπέμψει την υπόθεση στη φορολογική αρχή.<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="00BB" ID="QE0016"/></ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>Το άρθρο 399, παράγραφος 1, διαλαμβάνει τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><ALINEA><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0021" ID="QS0021"/>Εάν ενεργεί κατά τρόπο ανεξάρτητο δυνάμει του άρθρου 386, παράγραφος 2, η φορολογική αρχή ασκεί τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις που έχει η εισαγγελική αρχή κατά το στάδιο της ανάκρισης.<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="00BB" ID="QE0021"/></ALINEA></QUOT.S></P></NP.ECR><?PAGE NO="5"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="20170314">14 Μαρτίου 2017</DATE>, η Μόνιμη Αντιπροσωπεία της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση προέβη στην ακόλουθη δήλωση σε σχέση με τις ΕΕΕ που εκδίδουν γερμανικές διοικητικές αρχές:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0022" ID="QS0022"/>Βάσει του άρθρου 2, στοιχείο γʹ, της οδηγίας [2014/41], οι αιτήσεις που εκδίδουν οι γερμανικές διοικητικές αρχές πρέπει να επικυρώνονται, γενικώς, από την εισαγγελική αρχή του περιφερειακού δικαστηρίου της περιφέρειας στην οποία βρίσκεται η οικεία διοικητική αρχή. Εντούτοις, τα ομόσπονδα κράτη μπορούν να αναθέτουν την αρμοδιότητα για την επικύρωση των αιτήσεων αυτών σε δικαστήριο ή να ρυθμίζουν άλλως, σε τοπικό επίπεδο, την αρμοδιότητα για την επικύρωση εκ μέρους της εισαγγελικής αρχής. Οι αιτήσεις που εκδίδουν οι γερμανικές διοικητικές αρχές οι οποίες είναι εξουσιοδοτημένες να διεξάγουν ανάκριση σε ποινική υπόθεση κατά τρόπο ανεξάρτητο δυνάμει του άρθρου 386, παράγραφος 2, του φορολογικού κώδικα δεν χρήζουν επικύρωσης από δικαστική αρχή ή δικαστήριο. Στην περίπτωση αυτή, οι φορολογικές αρχές ασκούν τα δικαιώματα και τις αρμοδιότητες της εισαγγελικής αρχής δυνάμει του άρθρου 399, παράγραφος 1, του φορολογικού κώδικα […] και ενεργούν ως δικαστική αρχή, κατά την έννοια του άρθρου 2, στοιχείο γʹ, της οδηγίας [2014/41]<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="00BB" ID="QE0022"/>.</P></QUOT.S></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="ITALIC">2.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="ITALIC">Το ιταλικό δίκαιο. Νομοθετικό διάταγμα 108/17<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Decreto legislativo n. 108/17. Norme di attuazione della direttiva 2014/41/UE del Parlamento europeo e del Consiglio, del <DATE ISO="20140403">3 aprile 2014</DATE>, relativa all’ordine europeo di indagine penale (Νομοθετικό διάταγμα 108/17. Κανόνες εφαρμογής της οδηγίας [2014/41]), της <DATE ISO="20170621">21ης Ιουνίου 2017</DATE> (GURI 162, της <DATE ISO="20170713">13ης Ιουλίου 2017</DATE>).</P></NOTE></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 4, παράγραφος 1, <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0023" ID="QS0023"/>η εισαγγελική αρχή του δικαστηρίου της πρωτεύουσας της δικαστικής περιφέρειας στην οποία πρέπει να λάβουν χώρα οι ζητούμενες πράξεις προβαίνει, με αιτιολογημένη διάταξη, στην αναγνώριση της εντολής έρευνας εντός προθεσμίας τριάντα ημερών από την παραλαβή της ή, εάν είναι διαφορετική, εντός της προθεσμίας που ορίζεται από την αρχή έκδοσης και, εν πάση περιπτώσει, εντός εξήντα ημερών το αργότερο<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="00BB" ID="QE0023"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>Επιπλέον, κατά το άρθρο 5, παράγραφος 1, <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0024" ID="QS0024"/>όταν η αρχή έκδοσης ζητεί την εκτέλεση της πράξης από δικαστή ή όταν η πράξη η οποία ζητείται πρέπει, σύμφωνα με το ιταλικό δίκαιο, να εκτελεστεί από δικαστή, η εισαγγελική αρχή αναγνωρίζει την εντολή έρευνας και ζητεί την εκτέλεση από τον αρμόδιο για την προκαταρκτική έρευνα δικαστή<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="00BB" ID="QE0024"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>Βάσει του άρθρου 10, παράγραφος 3, <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0025" ID="QS0025"/>η εντολή έρευνας που εκδίδεται από μη δικαστική αρχή ή η οποία δεν έχει επικυρωθεί από δικαστική αρχή επιστρέφεται στην αρχή έκδοσης<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="00BB" ID="QE0025"/>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">II.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Τα πραγματικά περιστατικά, η διαδικασία της κύριας δίκης και το προδικαστικό ερώτημα</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="20191114">14 Νοεμβρίου 2019</DATE>, περιήλθε στην εισαγγελία Trento μια ΕΕΕ εκδοθείσα την ίδια ημέρα από τη Finanzamt Münster, για τη διενέργεια έρευνας σε εμπορικά καταστήματα, στο πλαίσιο έρευνας για φοροδιαφυγή, βάσει των άρθρων 369 και 370 του γερμανικού φορολογικού κώδικα.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>Η ΕΕΕ είχε υπογραφεί από τον γενικό διευθυντή της Finanzamt Münster και δεν έφερε δικαστική επικύρωση.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="6"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="20191220">20 Δεκεμβρίου 2019</DATE>, η εισαγγελία Trento επιβεβαίωσε στη Finanzamt Münster την παραλαβή της ΕΕΕ και απέστειλε σε αυτήν έγγραφο με το οποίο ζητούσε αντίγραφο της εν λόγω ΕΕΕ επικυρωμένο από δικαστική αρχή. Κατ’ αυτήν, η επικύρωση ήταν αναγκαία διότι η αρχή έκδοσης ήταν διοικητική αρχή.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="20200108">8 Ιανουαρίου 2020</DATE>, η Finanzamt Münster γνωστοποίησε στην εισαγγελία Trento ότι η ΕΕΕ δεν έχρηζε επικύρωσης από δικαστική αρχή, διότι, βάσει του άρθρου 399, παράγραφος 1, του φορολογικού κώδικα, η Finanzamt ασκεί καθήκοντα εισαγγελέα στις διαδικασίες που αφορούν φορολογικά αδικήματα και πρέπει να θεωρηθεί δικαστική αρχή κατά την έννοια του άρθρου 2 της οδηγίας 2014/41.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>Στο πλαίσιο αυτό, η εισαγγελία Trento υπέβαλε στο Δικαστήριο το ακόλουθο προδικαστικό ερώτημα:</TXT><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0026" ID="QS0026"/>Έχει το άρθρο 2, παράγραφος 1, στοιχείο γʹ, σημείο ii) της οδηγίας 2014/41 […], καθόσον αυτό ορίζει ότι ως αρχή έκδοσης μπορεί να θεωρηθεί και <QUOT.START CODE="201C" REF.END="QE0027" ID="QS0027"/>κάθε άλλη αρμόδια αρχή ορισθείσα από το κράτος έκδοσης η οποία στη συγκεκριμένη περίπτωση ενεργεί ως ανακριτική αρχή σε ποινικές διαδικασίες, αρμοδία να διατάσσει τη συγκέντρωση αποδεικτικών στοιχείων σύμφωνα με το εθνικό δίκαιο<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/>, διευκρινίζοντας, ωστόσο, σε αυτήν την περίπτωση, ότι <QUOT.START CODE="201C" REF.END="QE0028" ID="QS0028"/>προτού διαβιβαστεί στην αρχή εκτέλεσης, η EEE επικυρώνεται, αφού εξεταστεί αν τηρεί τις προϋποθέσεις της παρούσας οδηγίας για την έκδοση ΕΕΕ, ιδίως αυτές του άρθρου 6 παράγραφος 1 αυτής, από δικαστή, δικαστήριο, ανακριτή ή εισαγγελέα στο κράτος έκδοσης<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="201D" ID="QE0028"/>, την έννοια ότι επιτρέπει σε κράτος μέλος να απαλλάσσει διοικητική αρχή από την υποχρέωση να ζητήσει την επικύρωση της ευρωπαϊκής εντολής έρευνας, χαρακτηρίζοντας την αρχή αυτή ως <QUOT.START CODE="201C" REF.END="QE0029" ID="QS0029"/>δικαστική αρχή κατά την έννοια του άρθρου 2 της οδηγίας<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="201D" ID="QE0029"/>;<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="00BB" ID="QE0026"/></P></QUOT.S></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>Η εισαγγελία Trento διατείνεται ότι, στο πλαίσιο της <HT TYPE="ITALIC">παθητικής</HT> διαδικασίας αναγνώρισης της ΕΕΕ, βάσει του άρθρου 9 της οδηγίας 2014/41 και των άρθρων 4 και 10 του νομοθετικού διατάγματος 108/17, έχει καθήκον να <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0030" ID="QS0030"/>επιλύει διαφορές με πλήρη ανεξαρτησία γνώμης<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="00BB" ID="QE0030"/>. Ως εκ τούτου, έχει εξουσία υποβολής αίτησης προδικαστικής αποφάσεως δυνάμει του άρθρου 267 ΣΛΕΕ.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>Επί της ουσίας, η εισαγγελία Trento επισημαίνει ότι η ΕΕΕ πρέπει υποχρεωτικά να εκδοθεί ή να επικυρωθεί από δικαστική αρχή. Αυτό προκύπτει, λόγω της αναλογίας μεταξύ ΕΕΕ και ΕΕΣ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Ρυθμίζονται από την απόφαση-πλαίσιο 2002/584/ΔΕΥ του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20020613">13ης Ιουνίου 2002</DATE>, για το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης και τις διαδικασίες παράδοσης μεταξύ των κρατών μελών (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="190" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2002">ΕΕ 2002, L 190, σ. 1</REF.DOC.OJ>), όπως τροποποιήθηκε με την απόφαση-πλαίσιο 2009/299/ΔΕΥ του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20090226">26ης Φεβρουαρίου 2009</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="081" PAGE.FIRST="24" DATE.PUB="2009">ΕΕ 2009, L 81, σ. 24</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE>, από την απόφαση της <DATE ISO="20161110">10ης Νοεμβρίου 2016</DATE>, Özçelik<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Υπόθεση <REF.DOC.ECR><NO.CASE>C‑453/16 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:860">EU:C:2016:860</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>Ως εκ τούτου, πρέπει να καθοριστεί αν διοικητική αρχή, όπως η Finanzamt, εξουσιοδοτημένη από το εσωτερικό δίκαιο να ασκεί, σε ορισμένες περιπτώσεις, καθήκοντα εισαγγελικής αρχής, μπορεί να εκδίδει ΕΕΕ χωρίς δικαστική επικύρωση.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>Κατά την εισαγγελία Trento, η απάντηση πρέπει να δοθεί εφαρμόζοντας στη συγκεκριμένη υπόθεση τη νομολογία του Δικαστηρίου σχετικά με τα ΕΕΣ, ήτοι, εκκινώντας από την παραδοχή ότι: α) η έννοια της <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0031" ID="QS0031"/>δικαστικής αρχής<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="00BB" ID="QE0031"/> είναι ομοιόμορφη και δεν μπορεί να εξαρτάται από την ερμηνεία που δίδουν σε αυτή τα επιμέρους κράτη μέλη· και β) η εν λόγω έννοια περιλαμβάνει μόνον όργανα τα οποία δεν υπόκεινται σε εντολές ή οδηγίες τρίτων, και ειδικότερα της εκτελεστικής εξουσίας.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="7"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">III.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Η διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>Η αίτηση προδικαστικής αποφάσεως περιήλθε στη Γραμματεία του Δικαστηρίου στις <DATE ISO="20200124">24 Ιανουαρίου 2020</DATE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>Γραπτές παρατηρήσεις κατέθεσαν η Γερμανική, η Ιταλική και η Πορτογαλική Κυβέρνηση καθώς και η Επιτροπή.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>Το Δικαστήριο θεώρησε ότι δεν ήταν απαραίτητη η διεξαγωγή επ’ ακροατηρίου συζητήσεως, κάλεσε όμως τους μετέχοντες στη διαδικασία να απαντήσουν σε δύο ερωτήσεις σχετικές με τον δικαστικό έλεγχο των ΕΕΕ<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Το Δικαστήριο έθεσε στους μετέχοντες στη διαδικασία την ερώτηση αν, βάσει του δικαίου της Ένωσης, στην περίπτωση που η απόφαση μη αναγνώρισης ΕΕΕ εκδίδεται από <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0032" ID="QS0032"/>αρχή εκτέλεσης<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="00BB" ID="QE0032"/>, κατά την έννοια του άρθρου 2, στοιχείο δʹ, της οδηγίας 2014/41, η οποία δεν είναι δικαστής ή δικαστήριο, η εν λόγω απόφαση πρέπει να υποβληθεί σε δικαστικό έλεγχο.</P></NOTE> και το εφαρμοστέο ιταλικό δίκαιο<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Το Δικαστήριο ζήτησε από την Ιταλική Κυβέρνηση να εκθέσει τη διαδικασία αναγνώρισης και εκτέλεσης της ΕΕΕ από την εισαγγελική αρχή, διευκρινίζοντας τις περιπτώσεις στις οποίες καλείται ενδεχομένως να παρέμβει σε αυτήν δικαστής ή δικαστήριο και τις περιπτώσεις στις οποίες παρεμβαίνει μόνον η εισαγγελική αρχή. Το Δικαστήριο ζήτησε επίσης από την Ιταλική Κυβέρνηση να εκθέσει τα ένδικα βοηθήματα που προβλέπονται στο εθνικό δίκαιο, σε περίπτωση άρνησης αναγνώρισης και εκτέλεσης της ΕΕΕ.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">IV.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Ανάλυση</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Α.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Επί του παραδεκτού της αιτήσεως προδικαστικής αποφάσεως</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 267 ΣΛΕΕ, μόνο <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0033" ID="QS0033"/>δικαστήριο<QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="00BB" ID="QE0033"/> δύναται –ή οφείλει– να υποβάλει στο Δικαστήριο, προκειμένου αυτό να αποφανθεί με <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0034" ID="QS0034"/>προδικαστικές αποφάσεις<QUOT.END REF.START="QS0034" CODE="00BB" ID="QE0034"/>, ερώτημα <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0035" ID="QS0035"/>επί της ερμηνείας των Συνθηκών<QUOT.END REF.START="QS0035" CODE="00BB" ID="QE0035"/> ή <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0036" ID="QS0036"/>επί του κύρους και της ερμηνείας<QUOT.END REF.START="QS0036" CODE="00BB" ID="QE0036"/> του παράγωγου δικαίου της Ένωσης.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>Η έννοια του <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0037" ID="QS0037"/>δικαστηρίου<QUOT.END REF.START="QS0037" CODE="00BB" ID="QE0037"/>, στο πλαίσιο αυτό, είναι ζήτημα το οποίο πρέπει να καθοριστεί αποκλειστικά και μόνον βάσει του δικαίου της Ένωσης: οι απαιτήσεις ενότητας και ομοιομορφίας της εφαρμογής του καθιστούν την έννοια αυτή αυτοτελή, ανεξάρτητη από τα επιμέρους εθνικά δίκαια<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20200121">21ης Ιανουαρίου 2020</DATE>, <NAME.CASE>Banco de Santander</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑274/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2020:17">EU:C:2020:17</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, στο εξής: απόφαση Banco de Santander).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>Κατά τον καθορισμό του πλαισίου εντός του οποίου εντάσσεται η έννοια, το Δικαστήριο έλαβε παραδοσιακά υπόψη πλείονες παράγοντες, οι οποίοι άρχισαν να αναδεικνύονται στην απόφαση Vaassen-Göbbels<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19960630">30ής Ιουνίου 1996</DATE> (<NO.CASE>C‑61/65</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1966:39">EU:C:1966:39</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, στο εξής: απόφαση Vaassen-Göbbels).</P></NOTE>. Την ιδιότητα του <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0038" ID="QS0038"/>δικαστηρίου<QUOT.END REF.START="QS0038" CODE="00BB" ID="QE0038"/> έχουν αποκλειστικά και μόνον τα όργανα που θεσπίστηκαν με μόνιμο χαρακτήρα δυνάμει νόμου, εφαρμόζουν κανόνες δικαίου στο πλαίσιο διαδικασίας εκατέρωθεν ακροάσεως, η δικαιοδοσία τους έχει δεσμευτικό χαρακτήρα και ενεργούν με πλήρη ανεξαρτησία<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P>Απόφαση Banco de Santander (σκέψη 51 και εκεί μνημονευόμενη νομολογία).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>Κατ’ αρχήν, οι ως άνω προϋποθέσεις συντρέχουν σωρευτικώς μόνον στην περίπτωση των δικαστών και των δικαστηρίων που εντάσσονται στη δικαστική εξουσία κάθε κράτους μέλους. Εντούτοις, το Δικαστήριο επέδειξε σχετική ευελιξία κατά την εκτίμηση της πλήρωσής τους, με<?PAGE NO="8"?> αποτέλεσμα να αναγνωρίσει την ιδιότητα <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0039" ID="QS0039"/>δικαστηρίου<QUOT.END REF.START="QS0039" CODE="00BB" ID="QE0039"/> σε όργανα εκτός της δικαστικής εξουσίας, όπως σε επιτροπή προσφυγών επαγγελματικού συλλόγου<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19811006">6ης Οκτωβρίου 1981</DATE>, <NAME.CASE>Broekmeulen</NAME.CASE> (<NO.CASE>246/80</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1981:218">EU:C:1981:218</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, στο εξής: απόφαση Broekmeulen).</P></NOTE> ή επιτροπή δημοτικών προσφυγών<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20011129">29ης Νοεμβρίου 2001</DATE>, <NAME.CASE>De Coster</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑17/00</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2001:651">EU:C:2001:651</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>Η μη αυστηρή τήρηση τυπικών προϋποθέσεων από το Δικαστήριο στον τομέα αυτό δέχθηκε επικρίσεις, υπό την έννοια ότι, τελικώς, οι απαιτήσεις που τέθηκαν στην απόφαση Vaassen-Göbbels <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0040" ID="QS0040"/>αλλοιώθηκαν<QUOT.END REF.START="QS0040" CODE="00BB" ID="QE0040"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>Αυτό επέκρινε ο γενικός εισαγγελέας D. Ruiz-Jarabo Colomer στις προτάσεις του στην υπόθεση <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>Umweltanwalt von Kärnten</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑205/08</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2009:397">EU:C:2009:397</NO.ECLI>, σημείο <REF.NP.ECR REF="NP0025">25</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, στο εξής: προτάσεις στην υπόθεση Umweltanwalt von Kärnten). Κατά την άποψή του, η εξέλιξη της νομολογίας είχε ως αποτέλεσμα να <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0041" ID="QS0041"/>γίνεται δεκτή η υποβολή προδικαστικού ερωτήματος από ένα ετερογενές αμάλγαμα οργάνων, πράγμα που δεν ανταποκρίνεται πάντοτε στην κατά το άρθρο [267 ΣΛΕΕ] έννοια του δικαιοδοτικού οργάνου<QUOT.END REF.START="QS0041" CODE="00BB" ID="QE0041"/>. Ακολούθησε, επομένως, τη γραμμή που ανέπτυξε στις προτάσεις του στην υπόθεση <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>De Coster</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑17/00</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2001:366">EU:C:2001:366</NO.ECLI>, σημείο <REF.NP.ECR REF="NP0014">14</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, στο εξής: προτάσεις De Coster).</P></NOTE>. Εντούτοις, το Δικαστήριο διόρθωσε πρόσφατα την προηγούμενη θέση του, η οποία ήταν υπερβολικά φιλελεύθερη<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P>Απόφαση Banco de Santander (σκέψη 55).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>Στην πραγματικότητα, η νομολογία του Δικαστηρίου ανταποκρίνεται στον λόγο ύπαρξης του μηχανισμού δικαστικής συνεργασίας του άρθρου 267 ΣΛΕΕ: <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0042" ID="QS0042"/>να εξασφαλιστεί η διαφύλαξη των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών και της αυτονομίας της […] έννομης τάξεως [της Ένωσης]<QUOT.END REF.START="QS0042" CODE="00BB" ID="QE0042"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P>Γνωμοδότηση 2/13 (Προσχώρηση της Ένωσης στην ΕΣΔΑ), της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20141218">18ης Δεκεμβρίου 2014</DATE> (<NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:2454">EU:C:2014:2454</NO.ECLI>, σημείο <REF.NP.ECR REF="NP0174">174</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, στο εξής: γνωμοδότηση 2/13).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>Στον σκοπό αυτό ανταποκρίνεται δικαιοδοτικό σύστημα το οποίο έχει ως <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0043" ID="QS0043"/>[α]κρογωνιαίο λίθο […] [τη] διαδικασία προδικαστικής παραπομπής του άρθρου 267 ΣΛΕΕ η οποία, καθιερώνοντας τον διάλογο σε επίπεδο δικαιοδοτικών οργάνων ακριβώς μεταξύ του Δικαστηρίου και των δικαστηρίων των κρατών μελών, αποσκοπεί στη <HT TYPE="ITALIC">διασφάλιση της ενότητας της ερμηνείας του δικαίου της Ένωσης</HT> […], καθιστώντας κατά τον τρόπο αυτό δυνατή τη διασφάλιση της συνοχής του, της πλήρους αποτελεσματικότητάς του και της αυτονομίας του καθώς και, εν τέλει, του ιδιάζοντος χαρακτήρα του δικαίου που θεσπίζουν οι Συνθήκες<QUOT.END REF.START="QS0043" CODE="00BB" ID="QE0043"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P>Γνωμοδότηση 2/13 (σκέψη 176). Η υπογράμμιση δική μου.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>Το γεγονός ότι η διαδικασία του άρθρου 267 ΣΛΕΕ έχει τη μορφή <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0044" ID="QS0044"/>διαλόγου σε επίπεδο δικαιοδοτικών οργάνων<QUOT.END REF.START="QS0044" CODE="00BB" ID="QE0044"/> οφείλεται στο ότι τα δικαστήρια είναι εκείνα που έχουν, <HT TYPE="ITALIC">συνήθως</HT>, τον <HT TYPE="ITALIC">τελευταίο</HT> λόγο σχετικά με τους κανόνες που απαρτίζουν την έννομη τάξη των κρατών μελών. Όταν οι κανόνες του δικαίου της Ένωσης έχουν συνέπειες στην έννομη τάξη των κρατών μελών –και στις συνακόλουθες ένδικες διαφορές–, σκοπός της παραπομπής στο Δικαστήριο είναι να αποφευχθεί η παγίωση τελικών λύσεων οι οποίες δεν συνάδουν προς το δίκαιο της Ένωσης<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0024"><P>Εν τέλει, τα δικαστήρια είναι εκείνα που, με την αμετάκλητη δικανική κρίση τους (jus dicere) σε συγκεκριμένη υπόθεση, διασφαλίζουν ότι οι νομοθετικές και δικαιοδοτικές διαδικασίες οι οποίες καταλήγουν στην τελική εφαρμογή των γενικών και αφηρημένων κανονιστικών διατάξεων της έννομης τάξης εφαρμόστηκαν όπως καθορίζεται στην εν λόγω έννομη τάξη. Υπ’ αυτή την έννοια, παραπέμπω στις προτάσεις μου στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>OG και PI</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑508/18 και C‑82/19 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:337">EU:C:2019:337</NO.ECLI>, σημείο <REF.NP.ECR REF="NP0066">66</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>). Στο ίδιο πνεύμα, στις προτάσεις μου στην υπόθεση <REF.DOC.ECR><NAME.CASE>PF</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑509/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:338">EU:C:2019:338</NO.ECLI>, σημείο <REF.NP.ECR REF="NP0027">27</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>), επισήμανα ότι καθήκον του δικαστή <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0045" ID="QS0045"/>είναι να έχει τον <HT TYPE="ITALIC">τελευταίο λόγο</HT> για την εφαρμογή του δικαίου, ώστε η διδόμενη [με τον τελευταίο αυτό λόγο] απάντηση, με την ιδιότητα του <HT TYPE="ITALIC">δεδικασμένου</HT>, να είναι σύμφωνη με το δίκαιο και, συνεπώς, έγκυρη<QUOT.END REF.START="QS0045" CODE="00BB" ID="QE0045"/>. Η εξουσία να διασφαλίζει την κανονικότητα του τελευταίου λόγου της έννομης τάξης είναι σε τέτοιο βαθμό καθοριστική της λειτουργίας του δικαστή ώστε <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0046" ID="QS0046"/>θα μπορούσε να ειπωθεί ότι [η έννομη τάξη] δεν είναι για τον δικαστή <HT TYPE="ITALIC">μέσο</HT>, αλλά <HT TYPE="ITALIC">σκοπός</HT> αφ’ εαυτού. Ακριβέστερα, <HT TYPE="ITALIC">ο μοναδικός σκοπός</HT> στον οποίον υπόκειται<QUOT.END REF.START="QS0046" CODE="00BB" ID="QE0046"/> (όπ.π., σημείο 28).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>Για τον λόγο αυτόν, τα εθνικά δικαστήρια απευθύνονται στο Δικαστήριο ζητώντας από αυτό να άρει τις αμφιβολίες που ανακύπτουν σχετικά με την ορθή έννοια των κανόνων της Ένωσης οι οποίοι έχουν συνέπειες στην ένδικη διαφορά.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="9"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>Με την άσκηση ενδίκων μέσων, οι πλείονες ερμηνείες του δικαίου από τα μη δικαιοδοτικά όργανα (περιλαμβανομένων των διοικητικών) τα οποία εφαρμόζουν το δίκαιο στην εθνική έννομη τάξη ανάγονται τελικώς σε μία, αυτήν που δίδουν τα εθνικά δικαστήρια. Τελικώς, έγκυρες θα είναι μόνον οι ερμηνείες τις οποίες επικυρώνουν τα δικαιοδοτικά όργανα και, επομένως, ευλόγως το άρθρο 267 ΣΛΕΕ καθιστά αυτά τους φυσικούς (και αποκλειστικούς) συνομιλητές του Δικαστηρίου.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>Δεν είναι, όμως, μόνον αυτό. Όπως προεκτέθηκε, σκοπός της διαδικασίας του άρθρου 267 ΣΛΕΕ είναι η διασφάλιση <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0047" ID="QS0047"/>της ενότητας της ερμηνείας του δικαίου της Ένωσης<QUOT.END REF.START="QS0047" CODE="00BB" ID="QE0047"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0025"><P>Γνωμοδότηση 2/13 (σκέψη 176).</P></NOTE>. Επομένως, μέσω του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, το Δικαστήριο παρέχει στα εθνικά δικαστήρια την ερμηνεία των διατάξεων του δικαίου της Ένωσης τις οποίες πρέπει να εφαρμόσουν για την επίλυση των ενδίκων διαφορών που υποβάλλονται στην κρίση τους. Διασφαλίζεται επίσης ότι καμία διάταξη του δικαίου της Ένωσης δεν εκφεύγει της δεσμευτικής ερμηνείας του Δικαστηρίου.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>Σκοπός του άρθρου 267 ΣΛΕΕ είναι να αποφευχθεί η <HT TYPE="ITALIC">παγίωση</HT> στις εθνικές έννομες τάξεις ερμηνειών του δικαίου της Ένωσης οι οποίες δεν στάθηκε δυνατόν να τύχουν της επικύρωσης του Δικαστηρίου. Στην περίπτωση αυτή, στον κίνδυνο πεπλανημένης ερμηνείας θα πρέπει να προστεθεί η μάλλον αναπόφευκτη πληθώρα <HT TYPE="ITALIC">ερμηνειών</HT> των ευρωπαϊκών κανόνων στα επιμέρους κράτη μέλη, με τις επιζήμιες συνέπειες που αυτό θα έχει για την ενότητα του δικαίου της Ένωσης. Για τον λόγο αυτό, το άρθρο 267 ΣΛΕΕ όχι μόνον παρέχει τη δυνατότητα στα εθνικά δικαστήρια τελευταίου βαθμού δικαιοδοσίας να υποβάλλουν προδικαστικά ερωτήματα, αλλά επιπλέον τα υποχρεώνει να το πράττουν.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>Εκτιμώ ότι, για τον ίδιο ακριβώς λόγο, το Δικαστήριο εφάρμοσε, με τη νομολογία του, λειτουργική προσέγγιση, αποδεχόμενο προδικαστικές παραπομπές από όργανα τα οποία δεν ήταν δικαστικά υπό τη στενή του όρου έννοια. Όταν οι πράξεις των οργάνων αυτών δεν υπόκεινται στην άσκηση ενδίκων μέσων στην εσωτερική έννομη τάξη, υφίσταται κίνδυνος παγίωσης τελικών ερμηνειών του δικαίου της Ένωσης χωρίς την παρέμβαση του Δικαστηρίου.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>Πράγματι, όπως προεκτέθηκε, τα δικαστήρια είναι εκείνα τα οποία έχουν, <HT TYPE="ITALIC">συνήθως</HT>, τον τελευταίο λόγο στην έννομη τάξη των κρατών μελών<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0026"><P>Στις αρχές του κράτους δικαίου καταλέγεται η απαίτηση να έχουν τα δικαστήρια τον οριστικό τελευταίο λόγο, δεδομένου ότι η εγγύηση της υπαγωγής των δημόσιων αρχών στον νόμο συνίσταται στο ενδεχόμενο δικαστικού ελέγχου όλων, ανεξαιρέτως, των πράξεων των εν λόγω αρχών. Στην εγγύηση αυτή προστίθεται εκείνη που αναγνωρίζει τα φυσικά πρόσωπα ως δικαιούχους του δικαιώματος αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας, το οποίο κατοχυρώνεται στο άρθρο 47 του Χάρτη. Σε πρόσφατη διάταξη του δικαίου της Ένωσης, το <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0048" ID="QS0048"/>κράτος δικαίου<QUOT.END REF.START="QS0048" CODE="00BB" ID="QE0048"/> ορίζεται ως <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0049" ID="QS0049"/>η αξία της Ένωσης που κατοχυρώνεται στο άρθρο 2 ΣΕΕ<QUOT.END REF.START="QS0049" CODE="00BB" ID="QE0049"/>, η οποία περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων αρχών, την <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0050" ID="QS0050"/>αποτελεσματική δικαστική προστασία, από […] δικαστήρια […], και όσον αφορά τα θεμελιώδη δικαιώματα<QUOT.END REF.START="QS0050" CODE="00BB" ID="QE0050"/> [άρθρο 2, στοιχείο αʹ, του κανονισμού (ΕΕ, Ευρατόμ) 2020/2092 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20201216">16ης Δεκεμβρίου 2020</DATE>, περί γενικού καθεστώτος αιρεσιμότητος για την προστασία του προϋπολογισμού της Ένωσης (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="433" DATE.PUB="2020">ΕΕ 2020, L 433</REF.DOC.OJ>I, σ. 1)].</P></NOTE>. Κατά συνέπεια, το άρθρο 267 ΣΛΕΕ μνημονεύει τα δικαστήρια, ως –επαναλαμβάνω– τους <HT TYPE="ITALIC">φυσικούς</HT> συνομιλητές του Δικαστηρίου.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>Τούτου λεχθέντος, προς αποφυγή του κινδύνου πολλαπλών ερμηνειών του δικαίου της Ένωσης, ο κανόνας αυτός μπορεί να κάμπτεται, σε εξαιρετικές περιπτώσεις στις οποίες δεν είναι δυνατή η παρέμβαση αμιγώς δικαιοδοτικών οργάνων, λόγω των χαρακτηριστικών της εθνικής έννομης τάξης.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>Αυτό επισήμανε ο γενικός εισαγγελέας D. Ruiz-Jarabo Colomer: <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0051" ID="QS0051"/>[η] δικαστηριακή οργάνωση μιας Ευρώπης που αποτελείται από είκοσι επτά κράτη μέλη αντιστοιχεί σε πολύ ετερογενείς παραμέτρους και αντιλήψεις<QUOT.END REF.START="QS0051" CODE="00BB" ID="QE0051"/>, με αποτέλεσμα να <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0052" ID="QS0052"/>[ε]ίναι δυσχερές να υπάρξει κάποιο υπόδειγμα<?PAGE NO="10"?> το οποίο να περιγράφει κατά τρόπο ενιαίο τη δικαστική λειτουργία σε τόσες χώρες<QUOT.END REF.START="QS0052" CODE="00BB" ID="QE0052"/>. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο τα κριτήρια που διατυπώθηκαν στην απόφαση Vaassen-Göbbels ερμηνεύθηκαν <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0053" ID="QS0053"/>με τόσο γενικό και διασταλτικό τρόπο<QUOT.END REF.START="QS0053" CODE="00BB" ID="QE0053"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0027"><P>Προτάσεις Umweltanwalt von Kärnten (σημείο 35). Το Δικαστήριο ενήργησε τοιουτοτρόπως <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0054" ID="QS0054"/>προκειμένου να περιληφθούν στον ευρωπαϊκό προδικαστικό διάλογο οι κοινές συνταγματικές παραδόσεις<QUOT.END REF.START="QS0054" CODE="00BB" ID="QE0054"/> (όπ.π. σημείο 36).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>Επομένως, το Δικαστήριο ενήργησε βάσει ενός ιδανικού προτύπου καθορισμένου με γνώμονα τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν συνήθως τα δικαιοδοτικά όργανα (εν ολίγοις, τα μνημονευόμενα στην απόφαση Vaassen‑Göbbels)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0028"><P>Στα οποία, παραδόξως, δεν περιλαμβανόταν το κριτήριο της δικαστικής ανεξαρτησίας. Ο γενικός εισαγγελέας D. Ruiz-Jarabo Colomer επισήμανε στις προτάσεις του στην υπόθεση De Coster (σημείο 17), ότι η απαίτηση της ανεξαρτησίας μνημονεύεται για πρώτη φορά στην απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19870611">11ης Ιουνίου 1987</DATE>, <NAME.CASE>X</NAME.CASE> (<NO.CASE>14/86</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1987:275">EU:C:1987:275</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), και δεν επαναλήφθηκε άνευ όρων πριν από την απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19930330">30ής Μαρτίου 1993</DATE>, <NAME.CASE>Corbiau</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑24/92</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1993:118">EU:C:1993:118</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>. Εντούτοις, με την πάροδο του χρόνου, υποβλήθηκαν στην κρίση του Δικαστηρίου υποθέσεις οι οποίες το οδήγησαν να σχετικοποιήσει τη σημασία των κριτηρίων που διατυπώθηκαν στην απόφαση αυτή, όταν αυτό ήταν αναγκαίο προκειμένου να υπαχθούν στην έννοια του <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0055" ID="QS0055"/>δικαστηρίου<QUOT.END REF.START="QS0055" CODE="00BB" ID="QE0055"/> όργανα τα οποία, καίτοι λειτουργούν εκτός της δικαστικής εξουσίας, ασκούν καθήκοντα δικαιοδοτικής φύσεως<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0029"><P>Παρά το γεγονός ότι στο εσωτερικό δίκαιο χαρακτηρίζονται ρητώς διοικητικά όργανα. Αυτό συνέβη, για παράδειγμα, στην περίπτωση του Tribunal Català de Contractes del Sector Públic, διοικητικού οργάνου κατά το ισπανικό δίκαιο, το οποίο το Δικαστήριο θεώρησε, στην απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20151006">6ης Οκτωβρίου 2015</DATE>, <NAME.CASE>Consorci Sanitari del Maresme</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑203/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:664">EU:C:2015:664</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>), <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0056" ID="QS0056"/>δικαστήριο<QUOT.END REF.START="QS0056" CODE="00BB" ID="QE0056"/> κατά την έννοια του άρθρου 267 ΣΛΕΕ.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>Πάντως, το Δικαστήριο υπήρξε αδιάλλακτο όσον αφορά την απαίτηση να ασκεί το όργανο που υποβάλλει προδικαστικό ερώτημα <HT TYPE="ITALIC">ουσιαστικά</HT> καθήκοντα δικαιοδοτικής φύσεως, ήτοι να εκφέρει αμετάκλητη δικανική κρίση σε συγκεκριμένη ένδικη διαφορά.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>Όπως προεκτέθηκε, το Δικαστήριο δεν δίστασε να χαρακτηρίσει <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0057" ID="QS0057"/>δικαστήριο<QUOT.END REF.START="QS0057" CODE="00BB" ID="QE0057"/> επιτροπή προσφυγών επαγγελματικού συλλόγου, παρά το γεγονός ότι οι αποφάσεις της μπορούσαν να προσβληθούν ενώπιον των δικαστηρίων. Το γεγονός αυτό θα έπρεπε να ήταν επαρκές για να οδηγήσει το Δικαστήριο στο συμπέρασμα ότι θα απέκειτο στα δικαστήρια αυτά, εφόσον συνέτρεχε περίπτωση, να υποβάλουν ενδεχόμενο προδικαστικό ερώτημα. Εντούτοις, η περίσταση ότι, στην πράξη, δεν ασκούνταν ένδικα μέσα κατά των αποφάσεων της επιτροπής αυτής ήταν επαρκής προκειμένου το Δικαστήριο να αποφανθεί ότι οι εν λόγω αποφάσεις ήταν, εν τοις πράγμασι, δικαιοδοτικής φύσεως<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0030"><P>Απόφαση Broekmeulen (σκέψη 17): <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0058" ID="QS0058"/>λόγω της ελλείψεως, <HT TYPE="ITALIC">στην πράξη</HT>, αποτελεσματικού ενδίκου μέσου ενώπιον των τακτικών δικαστηρίων, επί θεμάτων που αφορούν την εφαρμογή του [ενωσιακού] δικαίου, η επιτροπή προσφυγών<QUOT.END REF.START="QS0058" CODE="00BB" ID="QE0058"/>, της οποίας οι αποφάσεις <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0059" ID="QS0059"/><HT TYPE="ITALIC">στην πραγματικότητα αναγνωρίζονται ως οριστικές</HT>, πρέπει να θεωρηθεί ως δικαστήριο ενός [κ]ράτους μέλους, κατά την έννοια τού άρθρου [267 ΣΛΕΕ]<QUOT.END REF.START="QS0059" CODE="00BB" ID="QE0059"/> (η υπογράμμιση δική μου).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>Επομένως, αυτό που έχει σημασία, στο πλαίσιο του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, είναι να μπορούν να έχουν πρόσβαση στο Δικαστήριο τα όργανα τα οποία έχουν τον τελευταίο λόγο στο εθνικό δίκαιο όταν τίθεται ζήτημα ερμηνείας κανόνων του δικαίου της Ένωσης. Τούτο δε ισχύει τόσο για τα δικαστικά όργανα, υπό τη στενή του όρου έννοια, όσο και για άλλα όργανα τα οποία, χωρίς να έχουν την ιδιότητα αυτή, ασκούν κατ’ εξαίρεση εν τοις πράγμασι δικαιοδοτικής φύσεως καθήκοντα σε τελικό βαθμό σε μια διαφορά. Πρέπει να παρέχεται και στα μεν και στα δε η δυνατότητα να δίνουν τον λόγο στο Δικαστήριο ώστε αυτό να <HT TYPE="ITALIC">εκφέρει</HT> με την κρίση του τη δεσμευτική ερμηνεία του δικαίου της Ένωσης.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48.</NO.P><TXT>Ευλόγως, επομένως, ερμηνεύθηκε ευρέως η φράση <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0060" ID="QS0060"/>για την έκδοση της δικής του απόφασης<QUOT.END REF.START="QS0060" CODE="00BB" ID="QE0060"/> στο άρθρο 267 ΣΛΕΕ, προκειμένου να αποφευχθεί <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0061" ID="QS0061"/>το ενδεχόμενο να κρίνεται απαράδεκτο πλήθος διαδικαστικών αιτημάτων και <HT TYPE="ITALIC">να μην μπορούν να εξεταστούν από το Δικαστήριο, καθώς<?PAGE NO="11"?> και να στερείται το Δικαστήριο της δυνατότητας να αποφανθεί επί της ερμηνείας του συνόλου των διατάξεων του δικαίου της Ένωσης</HT> τις οποίες υποχρεούται να εφαρμόσει το αιτούν δικαστήριο<QUOT.END REF.START="QS0061" CODE="00BB" ID="QE0061"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0031"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20190228">28ης Φεβρουαρίου 2019</DATE>, <NAME.CASE>Gradbeništvo Korana</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑579/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2019:162">EU:C:2019:162</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0035">35</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>, στο εξής: απόφαση Gradbeništvo Korana). H υπογράμμιση δική μου.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49.</NO.P><TXT>Επομένως, η επίγνωση του Δικαστηρίου ότι έχει τον τελευταίο λόγο όσον αφορά την ερμηνεία του συνόλου του δικαίου της Ένωσης οδήγησε στη διατύπωση δύο εξαιρέσεων, τις οποίες επισήμανε ο γενικός εισαγγελέας D. Ruiz‑Jarabo Colomer: i) αδυναμία προσφυγής ενώπιον των δικαστηρίων και ii) ανάθεση της άσκησης δικαστικών καθηκόντων σε παραδικαστικά όργανα δυνάμει συνταγματικού κανόνα<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0032"><P>Προτάσεις Umweltanwalt von Kärnten (σημεία 40 έως 49).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50.</NO.P><TXT>Οι αντιρρήσεις όσον αφορά το παραδεκτό της αιτήσεως προδικαστικής αποφάσεως που υπέβαλε η εισαγγελία Trento πρέπει να εξεταστούν υπό το πρίσμα των προεκτεθέντων. Το όργανο αυτό πληροί τα κριτήρια της ίδρυσης με νόμο, της μονιμότητας, του δεσμευτικού χαρακτήρα της δικαιοδοσίας του και της εφαρμογής κανόνων δικαίου.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51.</NO.P><TXT>Ακόμη και αν η διαδικασία αναγνώρισης και εκτέλεσης της ΕΕΕ δεν προβλέπει εκατέρωθεν ακρόαση, πράγμα αμφίβολο, το Δικαστήριο έχει υποβαθμίσει τη σημασία του στοιχείου αυτού με την παρατήρηση ότι δεν συνιστά <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0062" ID="QS0062"/>απόλυτο κριτήριο<QUOT.END REF.START="QS0062" CODE="00BB" ID="QE0062"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0033"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="19970917">17ης Σεπτεμβρίου 1997</DATE>, <NAME.CASE>Dorsch Consult</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑54/96</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:1997:413">EU:C:1997:413</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52.</NO.P><TXT>Επομένως, όλα τα στοιχεία φαίνεται να υποδεικνύουν ότι συντρέχει η πρώτη από τις προμνησθείσες εξαιρέσεις, δεδομένου ότι, βάσει των πληροφοριών που προσκόμισαν η εισαγγελία Trento και η Ιταλική Κυβέρνηση<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0034"><P>Αυτό είναι το σαφές νόημα της γραπτής απάντησης (σημείο 8) της Ιταλικής Κυβέρνησης στην ερώτηση που έθεσε το Δικαστήριο, η οποία μνημονεύεται στην υποσημείωση 14 των παρουσών προτάσεων.</P></NOTE>, καίτοι η απόφαση της εισαγγελίας να <HT TYPE="ITALIC">αναγνωρίσει</HT> την ΕΕΕ μπορεί να υποβληθεί σε δικαστικό έλεγχο, δεν είναι δυνατή η άσκηση ενδίκου μέσου ενώπιον των δικαστηρίων κατά της απόφασης <HT TYPE="ITALIC">άρνησης</HT> της αναγνώρισης της ΕΕΕ, η οποία είναι αναγκαία για την εκτέλεσή της.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53.</NO.P><TXT>Υπό τις συνθήκες αυτές, φρονώ ότι πρέπει να αναγνωριστεί στην εισαγγελία Trento η δυνατότητα υποβολής του προδικαστικού ερωτήματος.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54.</NO.P><TXT>Θα μπορούσε, εντούτοις, να προβληθεί η αντίρρηση ότι, εάν η εισαγγελική αρχή αναγνωρίσει το κύρος της ΕΕΕ, η απόφασή της θα μπορεί να προσβληθεί ενώπιον δικαστηρίου και αυτό θα έχει τον τελευταίο λόγο και, επομένως, την εξουσία να υποβάλει προδικαστικό ερώτημα.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55.</NO.P><TXT>Στο στάδιο της διαδικασίας στο οποίο ανέκυψε η προδικαστική παραπομπή, η εισαγγελία Trento δεν έχει αποφασίσει ακόμη σχετικά με τη συνέχεια που πρέπει να δώσει στην ΕΕΕ, επί της αναγνώρισης της οποίας θα πρέπει να αποφανθεί. Και τούτο διότι, ακριβώς, τρέφει αμφιβολίες για το αν συντρέχουν, βάσει της οδηγίας 2014/41, οι προϋποθέσεις για την αναγνώριση της επίμαχης ΕΕΕ.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56.</NO.P><TXT>Επομένως, η εισαγγελία Trento θα μπορούσε να προκαλέσει την παρέμβαση δικαστηρίου μόνον εάν αναγνώριζε την ΕΕΕ, <HT TYPE="ITALIC">παρά το γεγονός ότι, κατά την άποψή της, πρόκειται για ΕΕΕ εκδοθείσα από αναρμόδιο όργανο</HT> (τη Finanzamt Münster). Εν ολίγοις, θα αναγκαζόταν να εκδώσει απόφαση έχοντας επίγνωση του ενδεχομένου να μην είναι αυτή ορθή και ευελπιστώντας ότι θα υπάρξει δικαστική παρέμβαση η οποία, εξάλλου, δεν μπορεί να θεωρείται βέβαιη.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="12"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57.</NO.P><TXT>Η εισαγγελία Trento θα μπορούσε να αποφανθεί βάσει των στοιχείων που έχει στη διάθεσή της μόνον εάν ήταν βέβαιη ότι η απόφασή της να αρνηθεί να αναγνωρίσει την ΕΕΕ μπορεί επίσης να αποτελέσει αντικείμενο δικαστικού ελέγχου. Δεν θα ασκούσε επιρροή, για τους σκοπούς του άρθρου 267 ΣΛΕΕ, το γεγονός ότι ο έλεγχος αυτός θα διενεργούνταν από δικαστήριο του κράτους μέλους έκδοσης της ΕΕΕ (Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας), το οποίο θα είχε πάντοτε τη δυνατότητα να υποβάλει προδικαστικό ερώτημα στο Δικαστήριο<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0035"><P>Το Δικαστήριο δέχθηκε ότι δικαστήριο του κράτους έκδοσης μπορεί να κάνει χρήση του άρθρου 267 ΣΛΕΕ επ’ ευκαιρία της ερμηνείας του δικαίου της Ένωσης από τις αρχές του κράτους μέλους εκτέλεσης στην απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20180725">25ης Ιουλίου 2018</DATE>, <NAME.CASE>AY (Ένταλμα σύλληψης – Μάρτυρας)</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑268/17</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2018:602">EU:C:2018:602</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>). Στην υπόθεση αυτή, το γεγονός ότι η ερμηνεία του δικαίου της Ένωσης σε ένα κράτος μέλος μπορούσε να έχει ως αποτέλεσμα το δικαστήριο άλλου κράτους μέλους να ανακαλέσει ΕΕΣ, απευθυνόμενο στο πρώτο κράτος μέλος, οδήγησε το Δικαστήριο στο συμπέρασμα ότι <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0063" ID="QS0063"/>δεν μπορεί να υποστηριχθεί ότι τα υποβληθέντα ερωτήματα ουδεμία σχέση έχουν με το υποστατό ή το αντικείμενο της δίκης η οποία εκκρεμεί ενώπιον του αιτούντος δικαστηρίου ούτε ότι το πρόβλημα είναι υποθετικής φύσεως<QUOT.END REF.START="QS0063" CODE="00BB" ID="QE0063"/> (όπ.π., σκέψη 27).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58.</NO.P><TXT>Εντούτοις, η επίμαχη ΕΕΕ δεν εκδόθηκε από δικαστήριο, αλλά από διοικητικό όργανο, το οποίο επίσης δεν έχει πρόσβαση στο Δικαστήριο μέσω του άρθρου 267 ΣΛΕΕ.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59.</NO.P><TXT>Στο πλαίσιο στο οποίο υποβάλλεται το προδικαστικό ερώτημα, η εισαγγελία Trento τείνει να θεωρεί ότι η ΕΕΕ της Finanzamt Münster πρέπει να φέρει την επίμαχη επικύρωση. Βάσει της παραδοχής αυτής, ζητεί από το Δικαστήριο να επιβεβαιώσει την ερμηνεία που δίδει στην οδηγία 2014/41.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60.</NO.P><TXT>Εάν το προδικαστικό ερώτημα δεν γίνει δεκτό, η εισαγγελία Trento θα μπορεί να ενεργήσει σύμφωνα με την ερμηνεία που δίδει στην οδηγία 2014/41 και να αρνηθεί την αναγνώριση που ζητεί η Finanzamt Münster. Δεδομένου ότι, όπως προεκτέθηκε, η Finanzamt Münster θα αδυνατεί επίσης να υποβάλει προδικαστικό ερώτημα και δεν είναι βέβαιο ότι η έκδοση της ΕΕΕ αποφασίστηκε στο πλαίσιο δικαστικής διαδικασίας<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0036"><P>Η Γερμανική Κυβέρνηση διευκρινίζει στις γραπτές παρατηρήσεις της (σημείο 54) ότι της ΕΕΕ που εξέδωσε η Finanzamt Münster προηγήθηκε εντολή έρευνας εκδοθείσα από το Amtsgericht Münster (ειρηνοδικείο αστικών και ποινικών υποθέσεων Münster, Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας). Εντούτοις, δεν διευκρινίζεται αν στην ΕΕΕ καταγράφεται μόνον το περιεχόμενο της δικαστικής αυτής εντολής –οπότε η ΕΕΕ θα μπορούσε να αποδοθεί στο Amtsgericht– ή αν η δικαστική εντολή χρησιμεύει ως γενική βάση για την έκδοση απόφασης της οποίας το συγκεκριμένο περιεχόμενο καθορίζει αποκλειστικά η Finanzamt. Εν πάση περιπτώσει, δεν θα μπορούσαν να απορριφθούν ΕΕΕ εκδοθείσες από διοικητικά όργανα, πριν από την επίσημη κίνηση δικαστικής διαδικασίας.</P></NOTE>, το αποτέλεσμα θα είναι ότι κανένα δικαστήριο δεν θα μπορεί να απευθυνθεί στο Δικαστήριο προκειμένου αυτό να αποφανθεί επί της ερμηνείας της οδηγίας αυτής.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61.</NO.P><TXT>Εάν η λύση αυτή γενικευθεί και διαπιστωθεί ότι η εισαγγελία του Trento δεν μπορεί να υποβάλει προδικαστικό ερώτημα υπό τις περιστάσεις της υπό κρίση υπόθεσης, θα δημιουργηθεί ένα <HT TYPE="ITALIC">τυφλό σημείο</HT> στην ερμηνεία διάταξης του δικαίου της Ένωσης. Αυτό ακριβώς είναι που πρέπει να αποφευχθεί, χάριν της ενότητας της έννομης τάξης της Ένωσης, όπως τονίστηκε στην απόφαση Gradbeništvo Korana.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62.</NO.P><TXT>Κατά τα λοιπά, το γεγονός ότι το Δικαστήριο αρνήθηκε, στο παρελθόν, να αναγνωρίσει στην εισαγγελία Τορίνου την ιδιότητα οργάνου που δικαιούται να υποβάλει το προδικαστικό ερώτημα (απόφαση X) δεν είναι καθεαυτό καθοριστικό για τη λύση που πρέπει να δοθεί επί του παρόντος.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63.</NO.P><TXT>Ασφαλώς, η νομολογία της απόφασης X εξακολουθεί να ισχύει πλήρως. Πρέπει, όμως, να εφαρμοστεί λαμβάνοντας υπόψη ότι το μόνο στοιχείο που έχει σημασία δεν είναι η οργανική ή θεσμική ιδιότητα της εισαγγελίας, αλλά η λειτουργία που αυτή ασκεί, ως εκτελεστική αρχή, στη διαδικασία της οδηγίας 2014/41.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="13"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64.</NO.P><TXT>Εν αντιθέσει προς την υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η απόφαση X, στην οποία η εισαγγελία Τορίνου ενεργούσε ως <HT TYPE="ITALIC">διάδικος</HT> σε ποινική διαδικασία ενώπιον δικαστηρίου, εν προκειμένω η εισαγγελία Trento παρεμβαίνει ως όργανο το οποίο εφαρμόζει <HT TYPE="ITALIC">οριστικά</HT> σε εθνικό επίπεδο κανόνα του δικαίου της Ένωσης. Από λειτουργικής απόψεως, συμπεριφέρεται ως δικαιοδοτικό όργανο και δεν χωρεί ένδικο μέσο κατά της απόφασης με την οποία μπορεί ενδεχομένως να αρνηθεί να αναγνωρίσει την ΕΕΕ. Δεδομένου ότι ενεργεί υπό την ιδιότητα αυτή, δεν υφίστανται, κατά την άποψή μου, εμπόδια στην αναγνώριση της ιδιότητάς της ως <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0064" ID="QS0064"/>δικαστηρίου<QUOT.END REF.START="QS0064" CODE="00BB" ID="QE0064"/> κατά την έννοια του άρθρου 267 ΣΛΕΕ.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65.</NO.P><TXT>Αξίζει να επισημανθεί ένα τελευταίο στοιχείο.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66.</NO.P><TXT>Το γεγονός ότι η εισαγγελία Trento ενεργεί <HT TYPE="ITALIC">ουσιαστικά ή λειτουργικά</HT> ως δικαστήριο ενδέχεται να αναδεικνύει κάποια δυσλειτουργία του εσωτερικού δικαίου, δεδομένου ότι, κατ’ αρχήν, όλες οι δημόσιες ενέργειες πρέπει να υπόκεινται σε δικαστικό έλεγχο<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0037"><P>Επ’ αυτού ειδικότερα, βλ. σημείο 41 των παρουσών προτάσεων.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67.</NO.P><TXT>Εντούτοις, το Δικαστήριο δεν καλείται να αποφανθεί επί του ζητήματος αυτού στην υπό κρίση υπόθεση, καθότι δεν αφορά το αντικείμενο της προδικαστικής παραπομπής. Ακόμη και αν το εσωτερικό δίκαιο προέβλεπε ένδικο μέσο κατά της απόφασης της εισαγγελίας Trento περί αρνήσεως της αναγνώρισης ΕΕΕ (ζήτημα το οποίο, επαναλαμβάνω, δεν αφορά την υπό κρίση υπόθεση <HT TYPE="BOLD">και</HT> υποθετικό ερώτημα στο οποίο, επιπλέον, θα έπρεπε, κατά την Επιτροπή και την Ιταλική Κυβέρνηση, να δοθεί αρνητική απάντηση)<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0038"><P>Αυτή ήταν η απάντηση που έδωσε γραπτώς η Επιτροπή στην ερώτηση του Δικαστηρίου, η οποία μνημονεύεται στην υποσημείωση 13 των παρουσών προτάσεων. Αυτή είναι επίσης η άποψη της Ιταλικής Κυβέρνησης (σημεία 22 έως 30 της απάντησής της).</P></NOTE>, η δυσχέρεια που συνεπάγεται η έλλειψη δυνατότητας πρόσβασης στο Δικαστήριο <HT TYPE="ITALIC">στη συγκεκριμένη υπόθεση στην οποία ανέκυψε το υπό κρίση προδικαστικό ερώτημα</HT> δεν θα αντιμετωπιζόταν.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68.</NO.P><TXT>Συμπερασματικά, δεδομένου ότι καθίσταται <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0065" ID="QS0065"/>δικαστήριο<QUOT.END REF.START="QS0065" CODE="00BB" ID="QE0065"/> προκειμένου να αποφασίσει σχετικά με την άρνηση αναγνώρισης της ΕΕΕ, χωρίς να υφίσταται δυνατότητα άσκησης ενδίκου μέσου κατά της απόφασής της, όπως προεκτέθηκε, η εισαγγελία Trento έχει την εξουσία να υποβάλει το υπό κρίση προδικαστικό ερώτημα στο Δικαστήριο.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Β.</HT></HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD"><HT TYPE="ITALIC">Επί της ουσίας</HT></HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69.</NO.P><TXT>Σύμφωνα με το άρθρο 1, παράγραφος 1, της οδηγίας 2014/41, η ΕΕΕ είναι <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0066" ID="QS0066"/>δικαστική απόφαση<QUOT.END REF.START="QS0066" CODE="00BB" ID="QE0066"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0039"><P>Η Γερμανική Κυβέρνηση επισήμανε (σημεία 38 έως 43 των γραπτών παρατηρήσεών της) ότι, εν αντιθέσει προς άλλες γλωσσικές αποδόσεις, η απόδοση της διάταξης στη γερμανική γλώσσα δεν χρησιμοποιεί το επίθετο <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0067" ID="QS0067"/>δικαστικός<QUOT.END REF.START="QS0067" CODE="00BB" ID="QE0067"/> (<QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0068" ID="QS0068"/>justizielle<QUOT.END REF.START="QS0068" CODE="00BB" ID="QE0068"/>), αλλά τον όρο <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0069" ID="QS0069"/>δικαιοδοτικός<QUOT.END REF.START="QS0069" CODE="00BB" ID="QE0069"/> (<QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0070" ID="QS0070"/>gerichtliche<QUOT.END REF.START="QS0070" CODE="00BB" ID="QE0070"/>). Εκτιμώ ότι η διαφορά στερείται σημασίας, δεδομένου ότι η ρητή μνεία στους εισαγγελείς στο άρθρο 2, στοιχείο γʹ, της οδηγίας 2014/41 καθιστά σαφές ότι η ΕΕΕ δεν γίνεται αντιληπτή ως απόφαση που λαμβάνεται, σε κάθε περίπτωση, από ασκούντα δικαιοδοσία υπό τη στενή του όρου έννοια.</P></NOTE>. Κατά το άρθρο 2, στοιχείο γʹ, της ίδιας οδηγίας, η απόφαση αυτή μπορεί να ληφθεί και να εκδοθεί από δικαστή ή εισαγγελέα<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0040"><P>Συγκεκριμένα, κατά το σημείο i), από <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0071" ID="QS0071"/>δικαστή, δικαστήριο, ανακριτή ή εισαγγελέα με αρμοδιότητα στη συγκεκριμένη υπόθεση<QUOT.END REF.START="QS0071" CODE="00BB" ID="QE0071"/>.</P></NOTE> και, επιπλέον, από όποιον <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0072" ID="QS0072"/>ενεργεί ως ανακριτική αρχή σε ποινικές διαδικασίες, αρμοδία να διατάσσει τη συγκέντρωση αποδεικτικών στοιχείων<QUOT.END REF.START="QS0072" CODE="00BB" ID="QE0072"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0041"><P>Άρθρο 2, στοιχείο γʹ, σημείο ii), της οδηγίας 2014/41.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70.</NO.P><TXT>Στην τελευταία αυτή περίπτωση, η ΕΕΕ που εκδίδεται από την <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0073" ID="QS0073"/>ανακριτική αρχή<QUOT.END REF.START="QS0073" CODE="00BB" ID="QE0073"/> πρέπει να <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0074" ID="QS0074"/>εξεταστεί […] από δικαστή, δικαστήριο, ανακριτή ή εισαγγελέα<QUOT.END REF.START="QS0074" CODE="00BB" ID="QE0074"/>,<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0042"><P>Όπ.π.</P></NOTE> ήτοι, από τα όργανα που μπορούν να εκδίδουν τα ίδια ΕΕΕ.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="14"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71.</NO.P><TXT>Το γράμμα του άρθρου 2, στοιχείο γʹ, σημείο ii), της οδηγίας 2014/41 με πείθει ότι πρέπει να δοθεί αρνητική απάντηση στο υποβληθέν προδικαστικό ερώτημα. Επομένως, συντάσσομαι με την άποψη της Ιταλικής και της Πορτογαλικής Κυβέρνησης, καθώς και της Επιτροπής.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72.</NO.P><TXT>Φρονώ ότι οι λόγοι που προέβαλε η Γερμανική Κυβέρνηση για να δικαιολογήσει την ανάθεση στη Finanzamt των εξουσιών ανάκρισης που αυτή διαθέτει στον φορολογικό τομέα, βάσει του εσωτερικού δικαίου, δεν είναι ασυμβίβαστοι με το δίκαιο της Ένωσης.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0073"><NO.P>73.</NO.P><TXT>Ειδικότερα, αυτή η ανάθεση εξουσιών είναι σύμφωνη προς τη διάταξη του άρθρου 2, στοιχείο γʹ, σημείο ii), της οδηγίας 2014/41, στην οποία γίνεται μνεία σε <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0075" ID="QS0075"/>κάθε άλλη αρμόδια αρχή <HT TYPE="ITALIC">ορισθείσα από το κράτος έκδοσης</HT><QUOT.END REF.START="QS0075" CODE="00BB" ID="QE0075"/> η οποία <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0076" ID="QS0076"/>ενεργεί ως ανακριτική αρχή σε ποινικές διαδικασίες, αρμοδία να διατάσσει τη συγκέντρωση αποδεικτικών στοιχείων <HT TYPE="ITALIC">σύμφωνα με το εθνικό δίκαιο</HT><QUOT.END REF.START="QS0076" CODE="00BB" ID="QE0076"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0043"><P>Η υπογράμμιση δική μου.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0074"><NO.P>74.</NO.P><TXT>Δεν είναι, όμως, αυτό το ζήτημα.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0075"><NO.P>75.</NO.P><TXT>Το ζήτημα είναι ότι, καίτοι αναγνωρίζει στα κράτη μέλη τη δυνατότητα να ορίσουν τις αρχές που είναι αρμόδιες να διεξάγουν ανακρίσεις σε ποινικές υποθέσεις και να διατάσσουν τη συγκέντρωση αποδεικτικών στοιχείων, το άρθρο 2, στοιχείο γʹ, σημείο ii), της οδηγίας 2014/41 δεν παρέχει στις ούτως ορισθείσες αρχές άλλο καθήκον πλην εκείνου που περιορίζεται στην απόφαση έκδοσης ΕΕΕ η οποία, <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0077" ID="QS0077"/>προτού διαβιβαστεί στην αρχή εκτέλεσης, […] επικυρώνεται<QUOT.END REF.START="QS0077" CODE="00BB" ID="QE0077"/>. Συγκεκριμένα, επικυρώνεται από δικαστήριο, δικαστή ή εισαγγελέα.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0076"><NO.P>76.</NO.P><TXT>Η Finanzamt Münster είναι αναμφισβήτητα διοικητικό όργανο και, επομένως, κατά την οδηγία 2014/41, δεν δικαιούται να εκδώσει ΕΕΕ αφ’ εαυτής. Ειδικότερα, δεν δικαιούται να <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0078" ID="QS0078"/>διαβιβάσει<QUOT.END REF.START="QS0078" CODE="00BB" ID="QE0078"/> την ΕΕΕ στην αρχή εκτέλεσης χωρίς την προηγούμενη επικύρωση δικαστικής αρχής, νοουμένης ως τέτοιας δικαστηρίου, δικαστή ή εισαγγελέα, κατά το άρθρο 2, στοιχείο γʹ, σημείο ii), της οδηγίας 2014/41.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0077"><NO.P>77.</NO.P><TXT>Η Γερμανική Κυβέρνηση υποστηρίζει ότι, κάνοντας χρήση της δικονομικής αυτοτέλειάς της, ανέθεσε στη Finanzamt, στον φορολογικό τομέα, την άσκηση καθηκόντων που ανήκουν στην εισαγγελική αρχή, μαζί με τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις που αυτή έχει. Πρόκειται, κατά τη Γερμανική Κυβέρνηση, για εξαίρεση προβλεπόμενη από τον νόμο, η οποία συνιστά παρέκκλιση από την αποκλειστική εξουσία της εισαγγελικής αρχής στην ποινική ανάκριση.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0078"><NO.P>78.</NO.P><TXT>Καθιστά η ανάθεση αυτή τη Finanzamt <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0079" ID="QS0079"/>εισαγγελέα<QUOT.END REF.START="QS0079" CODE="00BB" ID="QE0079"/> κατά την έννοια της οδηγίας 2014/41; Δεν το νομίζω.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0079"><NO.P>79.</NO.P><TXT>Η ανάθεση από το εσωτερικό δίκαιο στη Finanzamt, στον τομέα της δίωξης φορολογικών αδικημάτων, εξουσιών ανάκρισης ισοδύναμων με εκείνες της εισαγγελικής αρχής δεν αρκεί για την εξομοίωση των δύο αυτών οργάνων στο σύστημα της οδηγίας 2014/41.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0080"><NO.P>80.</NO.P><TXT>Όπως επισημαίνει η Επιτροπή, η Finanzamt είναι διοικητική αρχή, αρμόδια για τη διαχείριση των φορολογικών υποθέσεων, η οποία εντάσσεται στην εκτελεστική εξουσία. Ακόμη και αν η γερμανική νομοθεσία της αναθέτει περιορισμένες εξουσίες ανάκρισης σχετικά με συγκεκριμένα αδικήματα, υφίσταται σαφής διάκριση μεταξύ της φορολογικής αρχής και της εισαγγελικής αρχής. Η Finanzamt δεν διαθέτει το σύνολο των εξουσιών της εισαγγελικής αρχής και, ως εκ τούτου, δεν μπορεί να εξομοιωθεί με αυτήν ως αρχή έκδοσης ΕΕΕ.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="15"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0081"><NO.P>81.</NO.P><TXT>Η ratio του άρθρου 2 της οδηγίας 2014/41 είναι ότι οι διοικητικές αρχές, ανεξαρτήτως των εξουσιών που τους ανατίθενται βάσει του εσωτερικού δικαίου, θα χρειάζονται την επικύρωση των δικαστικών αρχών (περιλαμβανομένου του εισαγγελέα) για την έκδοση ΕΕΕ.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0082"><NO.P>82.</NO.P><TXT>Η ratio αυτή θα έπαυε να υφίσταται αν τα κράτη μέλη μπορούσαν, άνευ ετέρου, να επιτρέπουν στις αρχές που υπάγονται στην εκτελεστική εξουσία να διαβιβάζουν ΕΕΕ μη επικυρωμένες από τις δικαστικές αρχές (περιλαμβανομένου του εισαγγελέα), μέσω του μηχανισμού που εξομοιώνει, προς τον σκοπό αυτό, τις πρώτες με τις δεύτερες.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0083"><NO.P>83.</NO.P><TXT>Στο επιχείρημα αυτό πρέπει να προστεθεί εκείνο που αφορά τον ρόλο που διαδραματίζουν οι αμιγώς δικαστικές αρχές (περιλαμβανομένου του εισαγγελέα) όσον αφορά τις ΕΕΕ.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0084"><NO.P>84.</NO.P><TXT>Κατά την αιτιολογική σκέψη 12 της οδηγίας 2014/41, η αρχή έκδοσης πρέπει να αποδίδει ιδιαίτερη σημασία στον σεβασμό των θεμελιωδών δικαιωμάτων, δεδομένου ότι <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0080" ID="QS0080"/>[τ]ο τεκμήριο αθωότητας και το δικαίωμα της υπεράσπισης σε ποινική διαδικασία αποτελούν ακρογωνιαίο λίθο των θεμελιωδών δικαιωμάτων που αναγνωρίζονται στο Χάρτη όσον αφορά τον τομέα της ποινικής δικαιοσύνης<QUOT.END REF.START="QS0080" CODE="00BB" ID="QE0080"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0085"><NO.P>85.</NO.P><TXT>Για τον λόγο αυτόν, ο νομοθέτης της Ένωσης υπογράμμισε ότι <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0081" ID="QS0081"/>[ο]ποιοσδήποτε περιορισμός των δικαιωμάτων αυτών από ερευνητικό μέτρο που διατάσσεται βάσει της παρούσας οδηγίας θα πρέπει να συμμορφώνεται πλήρως με τις απαιτήσεις του άρθρου 52 του Χάρτη σε ό,τι αφορά <HT TYPE="ITALIC">την αναγκαιότητα, την αναλογικότητα και τους στόχους γενικού συμφέροντος</HT> που θα πρέπει να επιδιώκει, ιδίως την <HT TYPE="ITALIC">προστασία των δικαιωμάτων</HT> των άλλων<QUOT.END REF.START="QS0081" CODE="00BB" ID="QE0081"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0044"><P>Η υπογράμμιση δική μου.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0086"><NO.P>86.</NO.P><TXT>Στο πνεύμα αυτό, το άρθρο 6, παράγραφος 1, της οδηγίας 2014/41 επιτρέπει την έκδοση ΕΕΕ μόνον εάν είναι <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0082" ID="QS0082"/>απαραίτητη και αναλογική […] λαμβανομένων υπόψη των δικαιωμάτων του υπόπτου ή κατηγορουμένου<QUOT.END REF.START="QS0082" CODE="00BB" ID="QE0082"/>. Επιπλέον, η αρχή έκδοσης πρέπει να λαμβάνει υπόψη, κατά το άρθρο 6, παράγραφος 2, πλείονες οδηγίες σχετικές με τα δικονομικά δικαιώματα στις ποινικές διαδικασίες<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0045"><P>Οδηγίες 2010/64, 2012/13 και 2013/48. Βλ. σημείο 4 και υποσημειώσεις 7, 8 και 9 των παρουσών προτάσεων.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0087"><NO.P>87.</NO.P><TXT>Επομένως, η αρχή έκδοσης ΕΕΕ υποχρεούται, χάριν της δέουσας στάθμισης του γενικού συμφέροντος και των θεμελιωδών δικαιωμάτων που ενδεχομένως προσβάλλονται, να εκτιμήσει τον αναγκαίο και αναλογικό χαρακτήρα της ΕΕΕ, εκτίμηση για την οποία απαιτείται θεσμική ιδιότητα η οποία δεν χαρακτηρίζει τα διοικητικά όργανα.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0088"><NO.P>88.</NO.P><TXT>Ακόμη και αν έχουν ανατεθεί σε διοικητικό όργανο όπως η Finanzamt εξουσίες χαρακτηριστικές της εισαγγελικής αρχής, η ανάθεση αυτή δεν την καθιστά <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0083" ID="QS0083"/>δικαστική αρχή<QUOT.END REF.START="QS0083" CODE="00BB" ID="QE0083"/>, κατά την έννοια της οδηγίας 2014/41, η οποία μπορεί να προβεί σε αυτήν την εκτίμηση του αναγκαίου και αναλογικού χαρακτήρα της ΕΕΕ.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0089"><NO.P>89.</NO.P><TXT>Τα ειδικά ουσιαστικά προσόντα που οδήγησαν τον Γερμανό νομοθέτη να αναθέσει στη Finanzamt εξουσίες στον τομέα της ανάκρισης φορολογικών αδικημάτων δείχνουν ότι πρόκειται για εξαιρετικά εξειδικευμένο όργανο στον συγκεκριμένο τομέα. Η εξειδίκευση αυτή, όμως, δεν αρκεί, στο σύστημα της οδηγίας 2014/41, προκειμένου να αναγνωριστούν στο όργανο αυτό η ικανότητα ολιστικής θεώρησης και τα προσόντα, γενικότερα, που απαιτεί η στάθμιση δικαιωμάτων και συμφερόντων πριν από την απόφαση έκδοσης ΕΕΕ.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="16"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0090"><NO.P>90.</NO.P><TXT>Το Δικαστήριο έχει αποφανθεί ότι στην έννοια του όρου <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0084" ID="QS0084"/>δικαστική αρχή<QUOT.END REF.START="QS0084" CODE="00BB" ID="QE0084"/> <QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0085" ID="QS0085"/>εμπίπτουν όχι μόνον οι δικαστές ή τα δικαιοδοτικά όργανα κράτους μέλους, αλλά, ευρύτερα, οι αρχές που καλούνται να μετάσχουν στην απονομή της ποινικής δικαιοσύνης<QUOT.END REF.START="QS0085" CODE="00BB" ID="QE0085"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0046"><P>Απόφαση OG και PI (σκέψη 50).</P></NOTE>, εξαιρουμένων πάντοτε των διοικητικών αρχών, οι οποίες μετέχουν της εκτελεστικής εξουσίας<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0047"><P>Απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20161110">10ης Νοεμβρίου 2016</DATE>, <NAME.CASE>Poltorak</NAME.CASE> (<NO.CASE>C‑452/16 PPU</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:858">EU:C:2016:858</NO.ECLI>, σκέψη <REF.NP.ECR REF="NP0035">35</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0091"><NO.P>91.</NO.P><TXT>Καίτοι δεν διαθέτει οπωσδήποτε την ανεξαρτησία που χαρακτηρίζει τα δικαστήρια, η εισαγγελική αρχή δεν είναι όργανο το οποίο υπόκειται στην εκτελεστική εξουσία, κατά την έννοια της υπαγωγής και της εξάρτησης που χαρακτηρίζουν τις διοικητικές αρχές. Είναι αληθές ότι, σε ορισμένα νομικά συστήματα, οι εισαγγελικοί λειτουργοί μπορούν να λαμβάνουν επιμέρους οδηγίες από την εκτελεστική εξουσία, όμως, ακόμη και στην περίπτωση αυτή, απολαύουν ενός καθεστώτος αυτονομίας που τους διακρίνει από τα όργανα της εκτελεστικής εξουσίας<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0048"><P>Το γεγονός ότι η εισαγγελική αρχή λαμβάνει επιμέρους οδηγίες από την εκτελεστική εξουσία συνεπάγεται ότι δεν μπορεί να εκδίδει ΕΕΣ (απόφαση OG και PI), αλλά δεν την εμποδίζει να εκδίδει ΕΕΕ (απόφαση Staatsanwaltschaft Wien).</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0092"><NO.P>92.</NO.P><TXT>Η θεσμική θέση της εισαγγελικής αρχής ως εγγυητή της νομιμότητας ενώπιον των δικαστηρίων την καθιστά πραγματικό εταίρο στην απονομή της δικαιοσύνης, διότι δεν μεριμνά αποκλειστικά ή κυρίως για το συμφέρον της δημόσιας διοίκησης, αλλά για το γενικό συμφέρον της τήρησης του νόμου. Εξ ου και το άρθρο 2 της οδηγίας 2014/41 αντιμετωπίζει με τον ίδιο τρόπο την εισαγγελική αρχή και τους δικαστές<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0049"><P>Στην απόφαση της <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20210302">2ας Μαρτίου 2021</DATE>, <NAME.CASE>Prokuratuur (Προϋποθέσεις πρόσβασης σε δεδομένα σχετιζόμενα με ηλεκτρονικές επικοινωνίες)</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑746/18</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2021:152">EU:C:2021:152</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>, όσον αφορά την ειδική περίπτωση της πρόσβασης σε δεδομένα κίνησης και σε δεδομένα θέσης για σκοπούς ποινικής έρευνας, το Δικαστήριο ερμήνευσε την οδηγία 2002/58/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20020712">12ης Ιουλίου 2002</DATE>, σχετικά με την επεξεργασία των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα και την προστασία της ιδιωτικής ζωής στον τομέα των ηλεκτρονικών επικοινωνιών (οδηγία για την προστασία ιδιωτικής ζωής στις ηλεκτρονικές επικοινωνίες) (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="201" PAGE.FIRST="37" DATE.PUB="2002">ΕΕ 2002, L 201, σ. 37</REF.DOC.OJ>), όπως τροποποιήθηκε με την οδηγία 2009/136/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20091125">25ης Νοεμβρίου 2009</DATE> (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="337" PAGE.FIRST="11" DATE.PUB="2009">ΕΕ 2009, L 337, σ. 11</REF.DOC.OJ>), υπό την έννοια ότι αντιτίθεται σε εθνική ρύθμιση η οποία απονέμει στην εισαγγελική αρχή αρμοδιότητα να επιτρέπει τέτοιου είδους πρόσβαση όταν η αρχή αυτή διευθύνει διαδικασία ανάκρισης ποινικών αδικημάτων και ενεργεί, ενδεχομένως, ως κατηγορούσα αρχή.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0093"><NO.P>93.</NO.P><TXT>Η κατά περίπτωση άσκηση ανακριτικών καθηκόντων, παρεμφερών εκείνων της εισαγγελικής αρχής, δεν συνεπάγεται ότι η Finanzamt παύει να είναι διοικητικό όργανο, το οποίο, ως τέτοιο, υπόκειται διαρθρωτικά και λειτουργικά στην ιεραρχία της διοίκησης και, ειδικότερα, δεν διαθέτει τα απαραίτητα προσόντα για να προβεί στην εκτίμηση της αναγκαιότητας και στη στάθμιση που απαιτεί η οδηγία 2014/41. Η εκτίμηση αυτή βαίνει πέραν της προστασίας του ιδιαίτερου συμφέροντος της φορολογικής αρχής και περιλαμβάνει το γενικό συμφέρον του συνόλου του κράτους και τη διασφάλιση των θεμελιωδών δικαιωμάτων των πολιτών.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">V.</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Πρόταση</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0094"><NO.P>94.</NO.P><TXT>Λαμβανομένων υπόψη των προεκτεθέντων, προτείνω στο Δικαστήριο να απαντήσει στην Procura Distrettuale della Repubblica presso il Tribunale ordinario di Trento (εισαγγελία της περιφέρειας του πρωτοδικείου Trento, Ιταλία) ως εξής:</TXT><P><QUOT.START CODE="00AB" REF.END="QE0086" ID="QS0086"/>Το άρθρο 2, στοιχείο γʹ, σημείο ii), της οδηγίας 2014/41/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της <DATE ISO="20140403">3ης Απριλίου 2014</DATE>, περί της ευρωπαϊκής εντολής έρευνας σε ποινικές υποθέσεις, έχει την έννοια ότι δεν επιτρέπει σε κράτος μέλος να απαλλάσσει εθνικές διοικητικές αρχές αρμόδιες στον φορολογικό τομέα, ακόμη και όταν έχουν εξουσία να διεξάγουν την<?PAGE NO="17"?> ανάκριση σε συγκεκριμένες ποινικές διαδικασίες, από την υποχρέωση να ζητούν, πριν από τη διαβίβαση ευρωπαϊκής εντολής έρευνας στην αρχή εκτέλεσης, την επικύρωση αυτής από δικαστή, δικαστήριο, ανακριτή ή εισαγγελέα στο κράτος έκδοσης<QUOT.END REF.START="QS0086" CODE="00BB" ID="QE0086"/>.</P></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>