<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><CONCLUSION NNC="YES" xmlns:fmx="http://opoce" xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.58-20161101.xd"><BIB.CONCLUSION><REF.CASE FILE="n.a."><NO.CASE>C-696/15 P</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62015CC0696</NO.CELEX><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:997">EU:C:2016:997</NO.ECLI><NO.SEQ>0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>1</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>15</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>15</PAGE.TOTAL></BIB.CONCLUSION><CURR.TITLE><PAGE.HEADER><P>OPINIA H. SAUGMANDSGAARDA ØE – SPRAWA C-696/15 P</P><P>REPUBLIKA CZESKA/KOMISJA</P></PAGE.HEADER></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Opinia rzecznika generalnego</HT></P><P><HT TYPE="UC">Henrika Saugmandsgaarda Øe</HT></P><P>przedstawiona w dniu <DATE ISO="20161221">21 grudnia 2016 r.</DATE><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0001"><P>Język oryginału: francuski.</P></NOTE></P></TI><STI><P><HT TYPE="BOLD">Sprawa C‑696/15 P</HT></P><P>Republika Czeska</P><P>przeciwko</P><P>Komisji Europejskiej</P></STI></TITLE><INTERMEDIATE><INDEX IDX.CLOSE="" SEPARATOR=" – " IDX.OPEN=""><KEYWORD>Odwołanie</KEYWORD><KEYWORD>Transport</KEYWORD><KEYWORD>Dyrektywa 2010/40/UE</KEYWORD><KEYWORD>Wdrażanie inteligentnych systemów transportowych w obszarze transportu drogowego</KEYWORD><KEYWORD>Przekazanie uprawnień Komisji Europejskiej</KEYWORD><KEYWORD>Rozporządzenie delegowane (UE) nr 885/2013</KEYWORD><KEYWORD>Zapewnianie usług informacyjnych o bezpiecznych i chronionych parkingach dla samochodów ciężarowych i pojazdów użytkowych</KEYWORD><KEYWORD>Rozporządzenie delegowane (UE) nr 886/2013</KEYWORD><KEYWORD>Dane i procedury dotyczące dostarczania bezpłatnie użytkownikom minimalnych powszechnych informacji o ruchu związanych z bezpieczeństwem drogowym</KEYWORD><KEYWORD>Zarzucane przekroczenie przez Komisję granic delegowania uprawnień</KEYWORD></INDEX></INTERMEDIATE><CONTENTS.CONCLUSION><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">I –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Wprowadzenie</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0001"><NO.P>1.</NO.P><TXT>Republika Czeska wnosi w odwołaniu o uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia <DATE ISO="20151008">8 października 2015 r.</DATE>, Republika Czeska/Komisja<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0002"><P>T‑659/13 i T‑660/13, niepublikowany, zwany dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0001" REF.END="QE0001"/>zaskarżonym wyrokiem<QUOT.END REF.START="QS0001" CODE="201D" ID="QE0001"/> <REF.DOC.ECR><NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:T:2015:771">EU:T:2015:771</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>, którym Sąd oddalił jej dwie skargi o stwierdzenie nieważności rozporządzeń delegowanych (UE) nr 885/2013<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0003"><P>Rozporządzenie Komisji z dnia <DATE ISO="20130515">15 maja 2013 r.</DATE> uzupełniające dyrektywę w sprawie ITS w odniesieniu do zapewniania usług informacyjnych o bezpiecznych i chronionych parkingach dla samochodów ciężarowych i pojazdów użytkowych (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="247" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2013">Dz.U. 2013, L 247, s. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> i (UE) nr 886/2013<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0004"><P>Rozporządzenie Komisji z dnia <DATE ISO="20130515">15 maja 2013 r.</DATE> uzupełniające dyrektywę 2010/40 w odniesieniu do danych i procedur dotyczących dostarczania bezpłatnie użytkownikom, w miarę możliwości, minimalnych powszechnych informacji o ruchu związanych z bezpieczeństwem drogowym (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="247" PAGE.FIRST="6" DATE.PUB="2013">Dz.U. 2013, L 247, s. 6</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> (zwanych dalej łącznie <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0002" REF.END="QE0002"/>spornymi rozporządzeniami<QUOT.END REF.START="QS0002" CODE="201D" ID="QE0002"/>) przyjętych przez Komisję Europejską w celu uzupełnienia dyrektywy 2010/40/UE<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0005"><P>Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20100707">7 lipca 2010 r.</DATE> w sprawie ram wdrażania inteligentnych systemów transportowych w obszarze transportu drogowego oraz interfejsów z innymi rodzajami transportu (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="207" PAGE.FIRST="1" DATE.PUB="2010">Dz.U. 2010, L 207, s. 1</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> w sprawie inteligentnych systemów transportowych (zwanych dalej <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0003" REF.END="QE0003"/>ITS<QUOT.END REF.START="QS0003" CODE="201D" ID="QE0003"/>) w obszarze transportu drogowego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0002"><NO.P>2.</NO.P><TXT>Proponuję, aby Trybunał oddalił to odwołanie ze względów, które zostaną przedstawione poniżej.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><?PAGE NO="2"?><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">II –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Ramy prawne</HT></TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">A –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Dyrektywa 2010/40</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0003"><NO.P>3.</NO.P><TXT>Motywy 3, 7 i 18 dyrektywy 2010/40 stanowią:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><CONSID><NP><NO.P><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0004" REF.END="QE0004"/>(3)</NO.P><TXT>[ITS] to zaawansowane aplikacje, które – choć same w sobie są tylko nośnikami informacji – mają na celu świadczenie innowacyjnych usług związanych z różnymi rodzajami transportu i zarządzaniem ruchem oraz pozwalają na lepsze informowanie różnych użytkowników oraz zapewniają bezpieczniejsze, bardziej skoordynowane i <QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0005" REF.END="QE0005"/>inteligentniejsze<QUOT.END REF.START="QS0005" CODE="00AB" ID="QE0005"/> korzystanie z sieci transportowych.</TXT></NP></CONSID><P>[…]</P><CONSID><NP><NO.P>(7)</NO.P><TXT>Aby zapewnić skoordynowane i skuteczne wdrażanie ITS na terenie całej Unii, należy wprowadzić specyfikacje, w tym – w stosownych przypadkach – normy definiujące dalsze szczegółowe przepisy i procedury. Przed przyjęciem jakichkolwiek specyfikacji Komisja powinna ocenić ich zgodność z określonymi zasadami, o których mowa w załączniku II. Należy potraktować priorytetowo cztery główne obszary rozwoju i wdrażania ITS […].</TXT></NP></CONSID><P>[…]</P><CONSID><NP><NO.P>(18)</NO.P><TXT>Główne zainteresowane strony, takie jak dostawcy usług ITS, stowarzyszenia użytkowników ITS, przewoźnicy i operatorzy obiektów, przedstawiciele przemysłu wytwórczego, partnerzy społeczni, stowarzyszenia branżowe i władze lokalne, powinny mieć możliwość doradzania Komisji w zakresie gospodarczych i technicznych aspektów wdrażania ITS na terenie Unii. W tym celu Komisja, w ścisłej współpracy z zainteresowanymi stronami i państwami członkowskimi, powinna ustanowić grupę doradczą ds. ITS […]<QUOT.END REF.START="QS0004" CODE="201D" ID="QE0004"/>.</TXT></NP></CONSID></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0004"><NO.P>4.</NO.P><TXT>Artykuł 4 pkt 1 i 17 dyrektywy 2010/40 wprowadza następujące definicje:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="004.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0006" REF.END="QE0006"/>1)</NO.PARAG><ALINEA>[ITS] oznaczają systemy, w których technologie informatyczne i komunikacyjne stosowane są w obszarze transportu drogowego, obejmującym infrastrukturę, pojazdy i użytkowników, oraz w zarządzaniu ruchem i zarządzaniu mobilnością, jak również do interfejsów z innymi rodzajami transportu;</ALINEA></PARAG><P>[…]</P><PARAG IDENTIFIER="004.017"><NO.PARAG>17)</NO.PARAG><ALINEA><QUOT.START CODE="00BB" ID="QS0007" REF.END="QE0007"/>specyfikacja<QUOT.END REF.START="QS0007" CODE="00AB" ID="QE0007"/> oznacza wiążący środek ustanawiający przepisy zawierające wymogi, procedury i wszelkie inne stosowne zasady<QUOT.END REF.START="QS0006" CODE="201D" ID="QE0006"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0005"><NO.P>5.</NO.P><TXT>Artykuł 5 tej dyrektywy, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0008" REF.END="QE0008"/>Wdrażanie ITS<QUOT.END REF.START="QS0008" CODE="201D" ID="QE0008"/>, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="005.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0009" REF.END="QE0009"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki, aby zapewnić stosowanie specyfikacji przyjętych przez Komisję zgodnie z art. 6 do wdrażanych aplikacji i usług ITS, zgodnie z zasadami określonymi w załączniku II. Nie narusza to prawa każdego z państw członkowskich do decyzji o wdrażaniu takich aplikacji i usług na jego terytorium. Prawo to pozostaje bez uszczerbku dla wszelkich aktów ustawodawczych przyjętych na mocy art. 6 ust. 2 akapit drugi.</ALINEA><ALINEA>[…]<QUOT.END REF.START="QS0009" CODE="201D" ID="QE0009"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><?PAGE NO="3"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0006"><NO.P>6.</NO.P><TXT>Artykuł 6 dyrektywy 2010/40, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0010" REF.END="QE0010"/>Specyfikacje<QUOT.END REF.START="QS0010" CODE="201D" ID="QE0010"/>, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="006.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0011" REF.END="QE0011"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Komisja przyjmuje najpierw specyfikacje niezbędne do zapewnienia zgodności, interoperacyjności i ciągłości w celu wdrożenia i operacyjnego stosowania ITS w odniesieniu do działań priorytetowych.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="006.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Komisja dąży do przyjęcia specyfikacji dotyczących jednego lub większej liczby działań priorytetowych do dnia <DATE ISO="20130227">27 lutego 2013 r.</DATE></ALINEA><ALINEA>Najpóźniej w terminie 12 miesięcy od przyjęcia niezbędnych specyfikacji dotyczących działania priorytetowego Komisja, w stosownych przypadkach, po przeprowadzeniu oceny skutków obejmującej analizę kosztów i korzyści, przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie wniosek w sprawie wdrożenia tego działania priorytetowego, zgodnie z art. 294 TFUE.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="006.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Po przyjęciu niezbędnych specyfikacji dotyczących działań priorytetowych Komisja przyjmuje specyfikacje zapewniające zgodność, interoperacyjność i ciągłość w celu wdrożenia i operacyjnego stosowania ITS w odniesieniu do innych działań w obszarach priorytetowych.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="006.004"><NO.PARAG>4.</NO.PARAG><ALINEA><P>W stosownych przypadkach oraz zależnie od dziedziny objętej specyfikacją, specyfikacja obejmuje jeden lub więcej następujących rodzajów przepisów:</P><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>a)</NO.P><TXT>przepisy funkcjonalne, które opisują role poszczególnych zainteresowanych stron oraz przepływy informacji między nimi;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>b)</NO.P><TXT>przepisy techniczne, które przewidują techniczne środki realizacji przepisów funkcjonalnych;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>c)</NO.P><TXT>przepisy organizacyjne, które opisują przewidziane procedurami obowiązki poszczególnych zainteresowanych stron;</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>d)</NO.P><TXT>przepisy dotyczące usług, które opisują różne poziomy usług i ich zakres w odniesieniu do aplikacji i usług ITS.</TXT></NP></ITEM></LIST></P></ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="006.005"><NO.PARAG>5.</NO.PARAG><ALINEA>Bez uszczerbku dla procedur przewidzianych w dyrektywie 98/34/WE, specyfikacje określają, w stosownych przypadkach, warunki, na jakich państwa członkowskie mogą, po powiadomieniu Komisji, wprowadzić dodatkowe przepisy dotyczące świadczenia usług ITS na całym ich terytorium lub jego części, pod warunkiem że przepisy te nie zmniejszają interoperacyjności.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="006.006"><NO.PARAG>6.</NO.PARAG><ALINEA>W stosownych przypadkach specyfikacje są oparte na normach, o których mowa w art. 8.</ALINEA><ALINEA>Specyfikacje przewidują, w stosownych przypadkach, ocenę zgodności zgodnie z decyzją [na podstawie decyzji] nr 768/2008/WE.</ALINEA><ALINEA>Specyfikacje są zgodne z zasadami określonymi w załączniku II.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="006.007"><NO.PARAG>7.</NO.PARAG><ALINEA>Przed przyjęciem specyfikacji Komisja przeprowadza ocenę skutków obejmującą analizę kosztów i korzyści<QUOT.END REF.START="QS0011" CODE="201D" ID="QE0011"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0007"><NO.P>7.</NO.P><TXT>Artykuł 7 dyrektywy 2010/40, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0012" REF.END="QE0012"/>Akty delegowane<QUOT.END REF.START="QS0012" CODE="201D" ID="QE0012"/>, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="007.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0013" REF.END="QE0013"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>W odniesieniu do specyfikacji Komisja może przyjmować akty delegowane zgodnie z art. 290 TFUE. Przyjmując takie akty delegowane, Komisja działa zgodnie z odnośnymi przepisami niniejszej dyrektywy, w szczególności z art. 6 oraz załącznikiem II.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="007.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>W odniesieniu do każdego z działań priorytetowych przyjmowany jest osobny akt delegowany.</ALINEA><?PAGE NO="4"?><ALINEA>[…]<QUOT.END REF.START="QS0013" CODE="201D" ID="QE0013"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P>B –</NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Rozporządzenie delegowane nr 885/2013</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0008"><NO.P>8.</NO.P><TXT>Rozporządzenie delegowane nr 885/2013, zgodnie z jego art. 1, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0014" REF.END="QE0014"/>ustanawia specyfikacje niezbędne do zapewnienia zgodności, interoperacyjności i ciągłości w odniesieniu do wdrażania i operacyjnego stosowania usług informacyjnych o bezpiecznych i chronionych parkingach dla samochodów ciężarowych i pojazdów użytkowych na szczeblu unijnym zgodnie z dyrektywą [2010/40]<QUOT.END REF.START="QS0014" CODE="201D" ID="QE0014"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0009"><NO.P>9.</NO.P><TXT>Artykuł 3 rozporządzenia delegowanego nr 885/2013, odnoszący się do wymogów dotyczących świadczenia usług informacyjnych, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="003.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0015" REF.END="QE0015"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Państwa członkowskie wyznaczają obszary, na których warunki w zakresie ruchu i bezpieczeństwa wymagają wdrożenia usług informacyjnych o bezpiecznych i chronionych parkingach.</ALINEA><ALINEA>Określają również strefy priorytetowe, w których dostarczane będą informacje dynamiczne.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="003.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Świadczenie usług informacyjnych odbywa się zgodnie z wymogami określonymi w art. 4–7<QUOT.END REF.START="QS0015" CODE="201D" ID="QE0015"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0010"><NO.P>10.</NO.P><TXT>Artykuł 8 rozporządzenia delegowanego nr 885/2013, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0016" REF.END="QE0016"/>Ocena zgodności z wymogami<QUOT.END REF.START="QS0016" CODE="201D" ID="QE0016"/>, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="008.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0017" REF.END="QE0017"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Państwa członkowskie wyznaczają krajowy organ uprawniony do oceny, czy wymogi określone w art. 4–7 są spełnione przez dostawców usług, operatorów parkingów i zarządców dróg. Organ ten jest bezstronny i niezależny od tych ostatnich.</ALINEA><ALINEA>Co najmniej dwa państwa członkowskie mogą wyznaczyć wspólny organ regionalny uprawniony do oceny zgodności z przedmiotowymi wymogami na ich terytoriach.</ALINEA><ALINEA>Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o wyznaczonym organie.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="008.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Wszyscy dostawcy usług składają wyznaczonym organom deklarację dotyczącą spełnienia wymogów określonych w art. 4–7.</ALINEA><ALINEA>[…]</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="008.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Wyznaczone organy wyrywkowo sprawdzają prawidłowość deklaracji w odniesieniu do pewnej liczby publicznych i prywatnych dostawców usług i operatorów parkingów i żądają wykazania zgodności z wymogami określonymi w art. 4–7.</ALINEA><ALINEA>Jakość usługi może być również oceniana za pomocą komentarzy od użytkowników.</ALINEA><ALINEA>Każdego roku wyznaczone organy przedkładają odpowiednim organom krajowym sprawozdanie na temat złożonych deklaracji i wyników kontroli wyrywkowych<QUOT.END REF.START="QS0017" CODE="201D" ID="QE0017"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">C –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Rozporządzenie delegowane nr 886/2013</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0011"><NO.P>11.</NO.P><TXT>Rozporządzenie delegowane nr 886/2013, zgodnie z jego art. 1, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0018" REF.END="QE0018"/>ustanawia specyfikacje niezbędne do zapewnienia zgodności, interoperacyjności i ciągłości w odniesieniu do wdrażania i operacyjnego stosowania danych i procedur dotyczących dostarczania bezpłatnie użytkownikom, w miarę możliwości, minimalnych powszechnych informacji o ruchu związanych z bezpieczeństwem drogowym na szczeblu unijnym zgodnie z dyrektywą [2010/40]<QUOT.END REF.START="QS0018" CODE="201D" ID="QE0018"/>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="5"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0012"><NO.P>12.</NO.P><TXT>Artykuł 5 rozporządzenia delegowanego nr 886/2013, dotyczący dostarczania usługi informacyjnej, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="005.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0019" REF.END="QE0019"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Państwa członkowskie określają odcinki transeuropejskiej sieci drogowej, na których warunki ruchu i bezpieczeństwa wymagają wdrożenia usługi minimalnych powszechnych informacji o ruchu związanych z bezpieczeństwem drogowym.</ALINEA><ALINEA>Państwa członkowskie przekazują Komisji informacje na temat takich odcinków dróg.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="005.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Dostarczanie usługi informacyjnej musi spełniać wymogi określone w art. 6–8<QUOT.END REF.START="QS0019" CODE="201D" ID="QE0019"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0013"><NO.P>13.</NO.P><TXT>Artykuł 9 rozporządzenia delegowanego nr 886/2013, zatytułowany <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0020" REF.END="QE0020"/>Ocena zgodności z wymogami<QUOT.END REF.START="QS0020" CODE="201D" ID="QE0020"/>, stanowi:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><PARAG IDENTIFIER="009.001"><NO.PARAG><QUOT.START CODE="201E" ID="QS0021" REF.END="QE0021"/>1.</NO.PARAG><ALINEA>Państwa członkowskie wyznaczają bezstronny i niezależny organ krajowy uprawniony do oceny, czy wymogi określone w art. 3–8 są spełnione przez publicznych i prywatnych zarządców dróg, dostawców usług i nadawców specjalizujących się w informacji o ruchu. Co najmniej dwa państwa członkowskie mogą wyznaczyć wspólny organ uprawniony do oceny zgodności z tymi wymogami na swoich terytoriach.</ALINEA><ALINEA>Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o [wyznaczonych] organach krajowych.</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="009.002"><NO.PARAG>2.</NO.PARAG><ALINEA>Publiczni i prywatni zarządcy dróg, dostawcy usług i nadawcy specjalizujący się w informacji o ruchu przekazują wyznaczonym organom krajowym swoje dane identyfikacyjne i opis dostarczanej przez siebie usługi informacyjnej oraz przedkładają deklarację zgodności z wymogami określonymi w art. 3–8.</ALINEA><ALINEA>[…]</ALINEA></PARAG><PARAG IDENTIFIER="009.003"><NO.PARAG>3.</NO.PARAG><ALINEA>Wyznaczone organy krajowe wyrywkowo sprawdzają prawidłowość deklaracji w odniesieniu do pewnej liczby publicznych i prywatnych zarządców dróg, dostawców usług i nadawców specjalizujących się w informacji o ruchu i żądają dowodów zgodności z wymogami określonymi w art. 3–8.</ALINEA><ALINEA>Każdego roku wyznaczone organy krajowe przedkładają władzom krajowym sprawozdanie na temat przedłożonych deklaracji i wyników kontroli wyrywkowych<QUOT.END REF.START="QS0021" CODE="201D" ID="QE0021"/>.</ALINEA></PARAG></QUOT.S></P></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">III –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Zaskarżony wyrok</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0014"><NO.P>14.</NO.P><TXT>Pismami złożonymi w sekretariacie Sądu w dniu <DATE ISO="20131212">12 grudnia 2013 r.</DATE> Republika Czeska wniosła dwie skargi o stwierdzenie nieważności spornych rozporządzeń.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0015"><NO.P>15.</NO.P><TXT>Na poparcie tych skarg o stwierdzenie nieważności Republika Czeska podniosła trzy zarzuty. Zarzut pierwszy był oparty na naruszeniu art. 7 ust. 1 dyrektywy 2010/40 w związku z art. 5 ust. 1 i art. 6 tej dyrektywy, polegającym na tym, że Komisja, przyjmując sporne rozporządzenia, wykroczyła poza granice upoważnienia przewidzianego w tych przepisach. Zarzut drugi był oparty na naruszeniu art. 290 TFUE, polegającym na tym, że Komisja, przyjmując sporne rozporządzenia, wykroczyła poza granice swoich kompetencji przewidzianych w tym przepisie, odnoszących się do przyjmowania aktów delegowanych niemających charakteru prawodawczego. Trzeci zarzut dotyczył naruszenia art. 13 ust. 2 TUE, polegającego na tym, że Komisja, przyjmując sporne rozporządzenia, przekroczyła granice uprawnień przyznanych jej na mocy traktatów.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="6"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0016"><NO.P>16.</NO.P><TXT>W zaskarżonym wyroku Sąd oddalił wszystkie te zarzuty, a w konsekwencji oddalił obie skargi w całości.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">IV –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Żądania stron przed Trybunałem</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0017"><NO.P>17.</NO.P><TXT>W swoim odwołaniu Republika Czeska tytułem żądania głównego wnosi do Trybunału o:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>uchylenie zaskarżonego wyroku;</P></ITEM><ITEM><P>stwierdzenie nieważności spornych rozporządzeń w całości oraz</P></ITEM><ITEM><P>obciążenie Komisji kosztami postępowania.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0018"><NO.P>18.</NO.P><TXT>Tytułem żądania ewentualnego Republika Czeska wnosi do Trybunału o:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>uchylenie zaskarżonego wyroku;</P></ITEM><ITEM><P>stwierdzenie nieważności art. 3 ust. 1, art. 8 i art. 9 ust. 1 lit. a) rozporządzenia delegowanego nr 885/2013 oraz art. 5 ust. 1, art. 9 i art. 10 ust. 1 lit. a) rozporządzenia delegowanego nr 886/2013, oraz</P></ITEM><ITEM><P>obciążenie Komisji kosztami postępowania.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0019"><NO.P>19.</NO.P><TXT>Komisja wnosi do Trybunału o:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>oddalenie odwołania oraz</P></ITEM><ITEM><P>obciążenie Republiki Czeskiej kosztami postępowania.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">V –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Analiza</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0020"><NO.P>20.</NO.P><TXT>Na poparcie odwołania Republika Czeska podnosi trzy zarzuty, które przeanalizuję kolejno poniżej.</TXT></NP.ECR><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">A –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie zarzutu pierwszego, opartego na naruszeniu zasady pewności prawa</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0021"><NO.P>21.</NO.P><TXT>W ramach zarzutu pierwszego Republika Czeska podnosi, iż Sąd naruszył zasadę pewności prawa, orzekając w pkt 39–43 zaskarżonego wyroku, że sporne rozporządzenia nie nakładają na państwa członkowskie obowiązku wdrożenia na ich terytoriach aplikacji i usług ITS.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0022"><NO.P>22.</NO.P><TXT>Te punkty zaskarżonego wyroku dotyczą badania przez Sąd pierwszej części pierwszego zarzutu nieważności podniesionego przez Republikę Czeską. Państwo to utrzymywało, że Komisja wykroczyła poza granice upoważnienia udzielonego w dyrektywie 2010/40, nakładając w spornych rozporządzeniach obowiązek wdrożenia aplikacji i usług ITS, podczas gdy art. 5 ust. 1 tej dyrektywy przyznaje państwom członkowskim prawo do decydowania o takim wdrożeniu. Sąd oddalił tę część zarzutu z tego względu, że wbrew temu, co zarzucała Republika Czeska, sporne rozporządzenia nie nakładały takiego obowiązku wdrożenia.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="7"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0023"><NO.P>23.</NO.P><TXT>Republika Czeska przypomina orzecznictwo Trybunału, zgodnie z którym zasada pewności prawa wymaga, aby przepisy prawa Unii były jasne, precyzyjne i przewidywalne co do swych skutków, tak by zainteresowane podmioty były w stanie zorientować się w stanie prawnym i stosunkach prawnych wynikających z porządku prawnego Unii<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0006"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150212">12 lutego 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>Parlament/Rada</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑48/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:91">EU:C:2015:91</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0045">45</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0024"><NO.P>24.</NO.P><TXT>Państwo to wysuwa trzy argumenty zmierzające do wykazania naruszenia tej zasady w pkt 39–43 zaskarżonego wyroku.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0025"><NO.P>25.</NO.P><TXT>Po pierwsze, wbrew temu, co orzekł Sąd, ze spornych rozporządzeń wynika, że akty te należy stosować we wszystkich państwach członkowskich. W szczególności rozporządzenia te zawierają klasyczny przepis dotyczący obowiązkowego charakteru wszystkich ich elementów oraz bezpośredniego stosowania we wszystkich państwach członkowskich. Poza tym z uzasadnień Komisji odnoszących się do rzeczonych rozporządzeń<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0007"><P>Uzasadnienie Komisji z dnia <DATE ISO="20130515">15 maja 2013 r.</DATE> dotyczące rozporządzenia delegowanego nr 885/2013 [C(2013) 2549 final] oraz uzasadnienie Komisji z dnia <DATE ISO="20130515">15 maja 2013 r.</DATE> dotyczące rozporządzenia delegowanego nr 886/2013 [C(2013) 2550 final].</P></NOTE> wynika, że zamiarem Komisji było nałożenie obowiązku wdrożenia aplikacji i usług ITS we wszystkich państwach członkowskich. W konsekwencji wniosek Sądu odnośnie do braku stosowania spornych rozporządzeń w państwach członkowskich, które nie dokonały takiego wdrożenia, jest sprzeczny z ich brzmieniem oraz z intencją wyrażoną przez Komisję w trakcie ich przyjmowania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0026"><NO.P>26.</NO.P><TXT>Uważam, że argument ten należy oddalić jako bezzasadny. Z jednej strony, jak podkreśliła Komisja, sporne rozporządzenia nie zawierają żadnego przepisu ustanawiającego jednoznacznie taki obowiązek wdrożenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0027"><NO.P>27.</NO.P><TXT>Z drugiej strony z art. 1 każdego z tych rozporządzeń oraz z art. 5 ust. 1 dyrektywy 2010/40 można wywnioskować, że rozporządzenia mają zastosowanie w państwie członkowskim wyłącznie wówczas, gdy państwo to postanowiło dokonać wdrożenia aplikacji lub usług ITS.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0028"><NO.P>28.</NO.P><TXT>Każde z rzeczonych rozporządzeń precyzuje bowiem w art. 1, że ustanawia ono specyfikacje <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0022" REF.END="QE0022"/>zgodnie z dyrektywą [2010/40]<QUOT.END REF.START="QS0022" CODE="201D" ID="QE0022"/>. Tymczasem art. 5 ust. 1 tej dyrektywy stanowi, że ciążący na państwach członkowskich obowiązek podjęcia niezbędnych środków, aby zapewnić stosowanie specyfikacji przyjętych przez Komisję, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0023" REF.END="QE0023"/>[n]ie narusza […] prawa każdego z państw członkowskich do decyzji o wdrażaniu takich aplikacji i usług [ITS] na jego terytorium<QUOT.END REF.START="QS0023" CODE="201D" ID="QE0023"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0029"><NO.P>29.</NO.P><TXT>Z łącznej lektury tych przepisów wynika, że sporne rozporządzenia ustanawiają pewne specyfikacje, nie uchybiając jednak prawu każdego państwa członkowskiego do podjęcia decyzji o wdrożeniu aplikacji i usług ITS na jego terytorium. Wyjaśnię jeszcze, że rozporządzenia te, jak zauważył Sąd w pkt 40 zaskarżonego wyroku, uzupełniają dyrektywę 2010/40 i nie zawierają żadnego przepisu zmieniającego zakres art. 5 ust. 1 tej dyrektywy, co również słusznie podkreślił Sąd w pkt 41 tego wyroku.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0030"><NO.P>30.</NO.P><TXT>Nie uważam za konieczne badania uzasadnień spornych rozporządzeń, skoro znaczenie przytoczonych powyżej przepisów wynika jednoznacznie z ich brzmienia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0031"><NO.P>31.</NO.P><TXT>Tytułem uzupełnienia zauważę jednak, że uzasadnienia te zawierają porównanie kilku scenariuszy, które zakładają wdrożenie aplikacji i usług ITS w niektórych lub we wszystkich państwach członkowskich. Co prawda w każdym z tych uzasadnień Komisja, po przeprowadzeniu analizy porównawczej kosztów i korzyści tych scenariuszy, dochodzi do wniosku, że korzystniejsze byłoby wdrożenie we wszystkich państwach członkowskich, jednakże żaden element nie wskazuje na to, że to właśnie ten scenariusz jest rzeczywiście realizowany w przedstawionych przez Komisję projektach rozporządzeń. W tym względzie uzasadnienie dotyczące rozporządzenia delegowanego nr 886/2013<?PAGE NO="8"?> precyzuje, że <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0024" REF.END="QE0024"/>dyrektywa [2010/40] przewiduje sześć działań priorytetowych zmierzających do przyjęcia specyfikacji oraz, <HT TYPE="ITALIC">stosownie do okoliczności</HT>, ich obowiązkowe wdrożenie<QUOT.END REF.START="QS0024" CODE="201D" ID="QE0024"/><NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0008"><P>Uzasadnienie Komisji z dnia <DATE ISO="20130515">15 maja 2013 r.</DATE> dotyczące rozporządzenia delegowanego nr 886/2013 [C(2013) 2550 final, s. 3] (wyróżnienie moje).</P></NOTE>. To uściślenie wskazuje moim zdaniem, że Komisja, przyjmując to rozporządzenie, nie miała zamiaru nakładać obowiązku wdrożenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0032"><NO.P>32.</NO.P><TXT>Z tego względu uważam, że z uzasadnień dotyczących spornych rozporządzeń nie można wywnioskować, iż Komisja poprzez przyjęcie tych rozporządzeń miała zamiar nałożyć na państwa członkowskie obowiązek wdrożenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0033"><NO.P>33.</NO.P><TXT>Z powyższego wynika, że Sąd w żaden sposób nie naruszył prawa, orzekając w pkt 39–43 zaskarżonego wyroku, iż sporne rozporządzenia nie nakładają na państwa członkowskie obowiązku wdrożenia aplikacji lub usług ITS.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0034"><NO.P>34.</NO.P><TXT>Po drugie, Republika Czeska poddaje krytyce pkt 40 zaskarżonego wyroku z tego względu, że Sąd jej zdaniem błędnie orzekł, iż brak stosowania spornych rozporządzeń w niektórych państwach członkowskich nie musi być wyraźnie wskazany w tych rozporządzeniach, ponieważ ów brak stosowania wynika jednoznacznie z dyrektywy 2010/40. Tym samym Sąd orzekł, że o stosowaniu aktów delegowanych należy wnioskować nie z ich brzmienia, lecz z wykładni podstawowego aktu ustawodawczego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0035"><NO.P>35.</NO.P><TXT>Republika Czeska dodaje, że jasne znaczenie aktu delegowanego, które jest sprzeczne z podstawowym aktem ustawodawczym, nie może być korygowane poprzez wykładnię aktu delegowanego zgodną z podstawowym aktem ustawodawczym. Taka zgodna wykładnia jest dopuszczalna wyłącznie wówczas, jeżeli nie jest ona wykładnią contra legem, to znaczy gdy akt prawny niższego rzędu umożliwia taką wykładnię.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0036"><NO.P>36.</NO.P><TXT>Uważam, że Sąd w pkt 40 zaskarżonego wyroku nie naruszył prawa, orzekając, iż sporne rozporządzenia należy interpretować w świetle aktu podstawowego, jakim jest dyrektywa 2010/40. Ten sposób wykładni wynika według mnie z relacji pomiędzy podstawowym aktem ustawodawczym, który w szczególności ustanawia istotne elementy ram prawnych, a aktem delegowanym, poprzez który Komisja może, zgodnie z art. 290 TFUE, uzupełnić lub zmienić niektóre, inne niż istotne, elementy tego aktu ustawodawczego. Trybunał miał już sposobność wyjaśnić w tym względzie, że celem powierzenia uprawnienia delegowanego jest przyjęcie przepisów, które wpisują się w ramy prawne określone w podstawowym akcie prawodawczym<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0009"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160317">17 marca 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Parlament/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑286/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:183">EU:C:2016:183</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo.</P></NOTE>. Tytułem przykładu, w ramach niniejszej sprawy oczywiste jest, że wykładni pojęcia <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0025" REF.END="QE0025"/>specyfikacji<QUOT.END REF.START="QS0025" CODE="201D" ID="QE0025"/> użytego w spornych rozporządzeniach należy dokonywać w świetle definicji tego pojęcia zawartej w art. 4 pkt 17 dyrektywy 2010/40<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0010"><P>Przykładowo, Trybunał dokonał takiej wykładni w świetle aktu podstawowego w wyroku z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20140403">3 kwietnia 2014 r.</DATE>, <NAME.CASE>Rätzke</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑319/13</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2014:210">EU:C:2014:210</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0033">33</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0034">34</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0037"><NO.P>37.</NO.P><TXT>Poza tym Sąd nie dokonał wykładni contra legem spornych rozporządzeń, ponieważ z żadnego z ich przepisów nie można wywieść, że rozporządzenia te nakładają na państwa członkowskie obowiązek wdrożenia aplikacji lub usług ITS<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0011"><P>Zobacz pkt 26–29 niniejszej opinii.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0038"><NO.P>38.</NO.P><TXT>Po trzecie, Republika Czeska twierdzi, że zaskarżony wyrok stawia państwa członkowskie w niepewnej sytuacji prawnej, gdy stosują one akt delegowany, skoro nie mogą one polegać na jednoznacznych przepisach tego aktu, aby określić przepisy, które mają zastosowanie do tych państw, oraz obowiązki, które z nich wynikają. W praktyce państwa członkowskie są w ten sposób zmuszone do wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności w terminie określonym w art. 263 TFUE, jeżeli z przepisów aktu delegowanego wynika, że zakres jego stosowania wykracza poza to, co przewiduje<?PAGE NO="9"?> podstawowy akt ustawodawczy. W przypadku niewniesienia takiej skargi o stwierdzenie nieważności państwa członkowskie utraciłyby bowiem możliwość powołania się na niezgodność z prawem aktu delegowanego w przypadku wszczęcia przez Komisję postępowania dotyczącego uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego na podstawie art. 258 TFUE<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0012"><P>Wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20121018">18 października 2012 r.</DATE>, <NAME.CASE>Komisja/Republika Czeska</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑37/11</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2012:640">EU:C:2012:640</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0046">46</REF.NP.ECR>–<REF.NP.ECR REF="NP0048">48</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0039"><NO.P>39.</NO.P><TXT>Argument ten zasługuje na oddalenie, ponieważ także opiera się na błędnej przesłance, jakoby przepisy spornych rozporządzeń, wbrew art. 5 ust. 1 dyrektywy 2010/40<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0013"><P>Zobacz pkt 26–29 niniejszej opinii.</P></NOTE>, nakładały na państwa członkowskie obowiązek wdrożenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0040"><NO.P>40.</NO.P><TXT>Dodam, że do państw członkowskich należy ocena, czy zakres stosowania aktu delegowanego wykracza poza to, co przewiduje podstawowy akt ustawodawczy, oraz, w stosownym przypadku, wniesienie skargi o stwierdzenie nieważności w terminie określonym w art. 263 TFUE. Tego ograniczenia, wynikającego z organizacji środków zaskarżenia przed sądami Unii, nie można uznać za naruszenie zasady pewności prawa, tak jak interpretuje ją Trybunał<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0014"><P>Zobacz pkt 23 niniejszej opinii.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0041"><NO.P>41.</NO.P><TXT>Ponieważ Republika Czeska nie przedstawiła żadnego innego argumentu, aby wykazać naruszenie zasady pewności prawa, zarzut pierwszy należy oddalić jako bezzasadny.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">B –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie zarzutu drugiego, opartego na naruszeniu art. 13 ust. 2 TUE w związku z art. 290 TFUE</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0042"><NO.P>42.</NO.P><TXT>W ramach zarzutu drugiego Republika Czeska twierdzi, że Sąd naruszył art. 13 ust. 2 TUE i art. 290 TFUE, orzekając w pkt 63 zaskarżonego wyroku, iż Komisja, gdy przyjmuje akty delegowane, nie jest ograniczona przez wyraźne upoważnienie ustanowione w podstawowym akcie ustawodawczym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0043"><NO.P>43.</NO.P><TXT>To zarzucane naruszenie prawa miałoby jakoby przesądzić o wadliwości analizy drugiej części pierwszego zarzutu nieważności zawartej w pkt 45–63 zaskarżonego wyroku, w wyniku której Sąd orzekł, że Komisja nie przekroczyła uprawnień nadanych jej dyrektywą 2010/40, zobowiązując państwa członkowskie do wyznaczenia bezstronnego i niezależnego organu kontroli, którego zadaniem jest czuwanie nad przestrzeganiem wymogów nałożonych przez sporne rozporządzenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0044"><NO.P>44.</NO.P><TXT>Zdaniem Republiki Czeskiej przyznane Komisji w art. 290 TFUE upoważnienie do przyjmowania aktów o charakterze nieustawodawczym o zasięgu ogólnym jest wyjątkiem od ogólnej zasady ustanowionej w art. 13 ust. 2 TUE, który to wyjątek w konsekwencji należałoby poddawać wykładni ścisłej. Komisja twierdzi natomiast, że możliwość udzielenia jej uprawnienia delegowanego nie stanowi wyjątku, który należy poddawać wykładni ścisłej, lecz uprawnienie rangi konstytucyjnej udzielone prawodawcy na mocy art. 290 TFUE.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0045"><NO.P>45.</NO.P><TXT>Nie ma jednakże potrzeby rozstrzygania tej teoretycznej kwestii, aby oddalić pięć argumentów przedstawionych przez Republikę Czeską na poparcie tego zarzutu drugiego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0046"><NO.P>46.</NO.P><TXT>Po pierwsze, Sąd jakoby błędnie orzekł w pkt 58 zaskarżonego wyroku, że udzielone Komisji upoważnienie do przyjmowania aktów delegowanych nie ogranicza się do aspektów wyraźnie określonych w art. 6 dyrektywy 2010/40, lecz może także dotyczyć wykonania każdego innego przepisu tej dyrektywy. Zdaniem Republiki Czeskiej przewidziane w art. 6 ust. 1 dyrektywy 2010/40 upoważnienie powinno podlegać wykładni ścisłej, w tym znaczeniu, że ograniczałoby się ono do rodzajów przepisów, które zostały wyszczególnione w art. 6 ust. 4 rzeczonej dyrektywy.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="10"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0047"><NO.P>47.</NO.P><TXT>Podkreślę w tym względzie, że udzielone Komisji upoważnienie znajduje umocowanie nie w art. 6 dyrektywy 2010/40, lecz w jej art. 7. Zgodnie z tym ostatnim przepisem Komisja przyjmuje akty delegowane <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0026" REF.END="QE0026"/>zgodnie z odnośnymi przepisami [tej] dyrektywy, w szczególności z art. 6 oraz załącznikiem II<QUOT.END REF.START="QS0026" CODE="201D" ID="QE0026"/>. Zatem Sąd słusznie orzekł, że udzielone Komisji upoważnienie nie jest ograniczone do aspektów wyraźnie określonych w art. 6 rzeczonej dyrektywy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0048"><NO.P>48.</NO.P><TXT>Dodam w każdym razie, że z przyczyn wskazanych w pkt 58–65 niniejszej opinii art. 6 ust. 4 lit. c) dyrektywy 2010/40 stanowi dla Komisji wystarczającą podstawę prawną, aby ustanowić obowiązek wyznaczenia przez państwa członkowskie organów kontroli. Zatem zarzut dotyczący hipotetycznego naruszenia prawa popełnionego w tym względzie przez Sąd jest nieistotny dla sprawy, ponieważ Komisja ma uprawnienie, aby ustanowić obowiązek wyznaczenia krajowych organów kontroli nawet przy założeniu, że upoważnienie powinno ograniczać się do aspektów wyraźnie wskazanych w art. 6 ust. 4 dyrektywy 2010/40<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0015"><P>Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem zarzut naruszenia prawa jest nieistotny dla sprawy, gdy dotyczy motywów uzasadnienia wyroku, których podważenie nie może prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Zobacz podobnie wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20021024">24 października 2002 r.</DATE>, <NAME.CASE>Aéroports de Paris/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑82/01 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2002:617">EU:C:2002:617</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0041">41</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0067">67</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo; z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20050628">28 czerwca 2005 r.</DATE>, <NAME.CASE>Dansk Rørindustri i in./Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑189/02 P, C‑202/02 P, od C‑205/02 P do C‑208/02 P i C‑213/02 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2005:408">EU:C:2005:408</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0148">148</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo; a także z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20150709">9 lipca 2015 r.</DATE>, <NAME.CASE>InnoLux/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑231/14 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:451">EU:C:2015:451</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0083">83</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0049"><NO.P>49.</NO.P><TXT>Po drugie, Republika Czeska podnosi, że Sąd błędnie orzekł w pkt 63 zaskarżonego wyroku, iż Komisja może, jeżeli uzna to za konieczne, przyjmować zasady wykraczające poza ramy upoważnienia. Zdaniem Republiki Czeskiej przyznane Komisji uprawnienie powinno ograniczać się do tego, co prawodawca Unii uznał za konieczne, gdy formułował upoważnienie dla Komisji w podstawowym akcie ustawodawczym.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0050"><NO.P>50.</NO.P><TXT>Strony wypowiedziały się również podczas rozprawy w przedmiocie ewentualności, że Sąd błędnie orzekł w pkt 63 zaskarżonego wyroku, iż konieczność wyznaczenia krajowych organów kontroli należy do zakresu swobodnego uznania Komisji określanego jako <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0027" REF.END="QE0027"/>subiektywny<QUOT.END REF.START="QS0027" CODE="201D" ID="QE0027"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0051"><NO.P>51.</NO.P><TXT>W konsekwencji uważam za stosowne rozdzielenie analizy tego drugiego argumentu na dwie części, dotyczące, odpowiednio, ewentualnego przyznania Komisji subiektywnego zakresu swobodnego uznania oraz ewentualnego przekroczenia przez Komisję granic delegacji udzielonej dyrektywą 2010/40.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0052"><NO.P>52.</NO.P><TXT>Z jednej strony nie mogę zgodzić się ze stanowiskiem, jakoby Sąd w pkt 63 zaskarżonego wyroku uznał, że Komisji przysługuje subiektywny zakres swobodnego uznania.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0053"><NO.P>53.</NO.P><TXT>Według mnie nie ulega wątpliwości, że ewentualne przekroczenie przez Komisję jej uprawnień delegowanych powinno być oceniane obiektywnie na podstawie przepisów regulujących delegację uprawnień zawartych w podstawowym akcie ustawodawczym. Artykuł 290 ust. 1 zdanie drugie TFUE stanowi bowiem, że akty ustawodawcze wyraźnie określają cele, treść, zakres oraz czas obowiązywania przekazanych uprawnień. Poza tym art. 290 ust. 2 zdanie pierwsze TFUE uściśla, że warunki, którym podlega rzeczone przekazanie uprawnień, są wyraźnie określone w aktach ustawodawczych<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0016"><P>Zobacz w tym względzie wyrok z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160317">17 marca 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Parlament/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑286/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:183">EU:C:2016:183</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0030">30</REF.NP.ECR>, <REF.NP.ECR REF="NP0031">31</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0054"><NO.P>54.</NO.P><TXT>Komisja słusznie zwróciła uwagę, że dysponuje ona, w zakresie wykonywania uprawnień delegowanych, mniejszym lub większym zakresem swobodnego uznania, w zależności od tego, jaka była w tym względzie decyzja prawodawcy w takim akcie, przy założeniu, że delegacja może dotyczyć wyłącznie innych niż istotne elementów podstawowego aktu ustawodawczego. Odnajduję potwierdzenie takiej wykładni art. 290 TFUE w pkt 32 wyroku z dnia <DATE ISO="20150716">16 lipca 2015 r.</DATE>, Komisja/Parlament i Rada, w którym Trybunał orzekł, że zgodność z prawem decyzji prawodawcy Unii<?PAGE NO="11"?> o przyznaniu Komisji uprawnienia delegowanego nie zależy od istnienia lub od zakresu przyznanego jej swobodnego uznania, lecz wyłącznie od kwestii, czy akty, jakie instytucja ta ma przyjąć, mają ogólny zasięg i czy uzupełniają one lub zmieniają niektóre, inne niż istotne, elementy aktu ustawodawczego<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0017"><P><REF.DOC.ECR><NO.CASE>C‑88/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:499">EU:C:2015:499</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0055"><NO.P>55.</NO.P><TXT>Otóż właśnie takiej obiektywnej oceny dokonał Sąd w pkt 50–60 zaskarżonego wyroku. Sąd w pkt 62 tego wyroku stwierdził bowiem, na podstawie analizy właściwych przepisów dyrektywy 2010/40, w szczególności art. 4 pkt 17, art. 5–7, jak również załącznika II do tego aktu, że Komisja była uprawniona do ustanowienia w spornych rozporządzeniach procedury oceny zgodności, nakazując państwom członkowskim, które odpowiadają za zapewnienie stosowania specyfikacji, wyznaczenie organu odpowiedzialnego za kontrolę ich przestrzegania przez operatorów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0056"><NO.P>56.</NO.P><TXT>Sąd nie naruszył także prawa, orzekając w pkt 63 zaskarżonego wyroku, że wyraźne upoważnienie nie było konieczne i że wystarczyło, aby Komisja stwierdziła, dysponując zakresem swobodnego uznania <HT TYPE="ITALIC">wynikającym obiektywnie z przytoczonych przepisów dyrektywy 2010/40</HT>, że wyznaczenie takiego organu było niezbędne do zapewnienia zgodności, interoperacyjności i ciągłości. Innymi słowy Komisja – jak sama zauważyła podczas rozprawy – dokonała wyboru spośród kilku możliwości, przysługujących jej w ramach wyznaczonych przez dyrektywę 2010/40, w szczególności przez zasady ustanowione w załączniku II do tej dyrektywy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0057"><NO.P>57.</NO.P><TXT>Innymi słowy, nie można interpretować pkt 63 zaskarżonego wyroku w oderwaniu od kontekstu, w ten sposób, że Sąd uznał, iż Komisji przysługuje subiektywny zakres swobodnego uznania. Zakres swobodnego uznania Komisji, o którym wspomina Sąd, ma charakter obiektywny, ponieważ wynika z przepisów dyrektywy 2010/40, które określają delegację uprawnień i których zakres został przeanalizowany w pkt 50–62 tego wyroku.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0058"><NO.P>58.</NO.P><TXT>Z drugiej strony uważam, że Sąd w pkt 45–67 zaskarżonego wyroku słusznie orzekł, iż Komisja nie przekroczyła granic delegacji udzielonej dyrektywą 2010/40, przyjmując art. 8 ust. 1 rozporządzenia delegowanego nr 885/2013 i art. 9 ust. 1 rozporządzenia delegowanego nr 886/2013, które przewidują wyznaczenie bezstronnego i niezależnego organu kontroli.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0059"><NO.P>59.</NO.P><TXT>Uważam bowiem, że art. 6 ust. 4 lit. c) tej dyrektywy w związku z upoważnieniem przewidzianym w art. 7 ust. 1 rzeczonej dyrektywy daje Komisji dostateczną podstawę prawną, aby przyjąć te dwa przepisy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0060"><NO.P>60.</NO.P><TXT>W myśl art. 6 ust. 4 lit. c) dyrektywy 2010/40 specyfikacja obejmuje, w stosownych przypadkach oraz zależnie od dziedziny objętej specyfikacją, <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0028" REF.END="QE0028"/>przepisy organizacyjne, które opisują przewidziane procedurami obowiązki poszczególnych zainteresowanych stron<QUOT.END REF.START="QS0028" CODE="201D" ID="QE0028"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0061"><NO.P>61.</NO.P><TXT>Należy więc sprawdzić, czy, po pierwsze, art. 8 ust. 1 rozporządzenia delegowanego nr 885/2013 i art. 9 ust. 1 rozporządzenia delegowanego nr 886/2013 są <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0029" REF.END="QE0029"/>przepisami organizacyjnymi<QUOT.END REF.START="QS0029" CODE="201D" ID="QE0029"/>, i po drugie, czy <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0030" REF.END="QE0030"/>opisują przewidziane procedurami obowiązki poszczególnych zainteresowanych stron<QUOT.END REF.START="QS0030" CODE="201D" ID="QE0030"/>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0062"><NO.P>62.</NO.P><TXT>Wydaje mi się, że trudno jest kwestionować z jednej strony, iż przepisy zawarte w tych dwóch artykułach mają charakter <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0031" REF.END="QE0031"/>organizacyjny<QUOT.END REF.START="QS0031" CODE="201D" ID="QE0031"/>, skoro organizują one procedurę, której celem jest ocena zgodności z wymogami przewidzianymi w spornych rozporządzeniach.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0063"><NO.P>63.</NO.P><TXT>Podobnie trudno jest kwestionować z drugiej strony, że przepisy te ustanawiają obowiązki dla zainteresowanych stron<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0018"><P>Pojęcie zainteresowanej strony nie zostało zdefiniowane w dyrektywie 2010/40. Jednakże motyw 18 wymienia wśród głównych zainteresowanych stron w szczególności dostawców usług ITS, przewoźników, jak również operatorów obiektów.</P></NOTE> w zakresie procedur. I tak, art. 8 ust. 2 rozporządzenia delegowanego nr 885/2013 nakłada na dostawców usług obowiązek składania wyznaczonym organom deklaracji dotyczącej spełnienia wymogów określonych w art. 4–7 tego rozporządzenia. Artykuł 9 ust. 2<?PAGE NO="12"?> rozporządzenia delegowanego nr 886/2013 nakłada na publicznych i prywatnych zarządców dróg, dostawców usług i nadawców specjalizujących się w informacji o ruchu obowiązek przekazywania wyznaczonym organom krajowym ich danych identyfikacyjnych i opisu dostarczanej przez nich usługi informacyjnej. Powyższe zainteresowane strony są również obowiązane do przedkładania deklaracji zgodności z wymogami określonymi w art. 3–8 tego rozporządzenia.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0064"><NO.P>64.</NO.P><TXT>Właśnie w tym kontekście należy rozpatrywać obowiązek wyznaczenia bezstronnego i niezależnego organu kontroli. Wyznaczenie takiego organu jest bowiem elementem organizacyjnym nieodłącznie związanym z należytym funkcjonowaniem procedur oceny ustanowionych przez przytoczone wyżej przepisy. Zadaniem tych organów jest w szczególności wyrywkowe sprawdzanie prawidłowości deklaracji składanych przez zainteresowane strony oraz żądanie dowodów zgodności z wymogami określonymi w spornych rozporządzeniach, jak również przedkładanie władzom krajowym sprawozdania na temat przedłożonych deklaracji i wyników kontroli wyrywkowych<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0019"><P>Zobacz art. 8 ust. 3 rozporządzenia delegowanego nr 885/2013 i art. 9 ust. 3 rozporządzenia delegowanego nr 886/2013.</P></NOTE>. Dla pełności wywodu dodam, że wyznaczenie takiego organu wydaje się zgodne z zasadami ustanowionymi w załączniku II do dyrektywy 2010/40, w szczególności z zasadami skuteczności i proporcjonalności.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0065"><NO.P>65.</NO.P><TXT>W konsekwencji uważam, że art. 8 rozporządzenia delegowanego nr 885/2013 i art. 9 rozporządzenia delegowanego nr 886/2013 zawierają <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0032" REF.END="QE0032"/>przepisy organizacyjne, które opisują przewidziane procedurami obowiązki poszczególnych zainteresowanych stron<QUOT.END REF.START="QS0032" CODE="201D" ID="QE0032"/> w rozumieniu art. 6 ust. 4 lit. c) dyrektywy 2010/40, wliczając w to obowiązek wyznaczenia bezstronnego i niezależnego organu kontroli przewidziany w ust. 1 tychże artykułów.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0066"><NO.P>66.</NO.P><TXT>Posiłkowo, gdyby należało uznać, że art. 6 ust. 4 lit. c) dyrektywy 2010/40 nie daje Komisji dostatecznej podstawy prawnej, aby przyjąć przytoczone wyżej przepisy, uważam, że art. 4 pkt 17 i art. 6 ust. 1 tej dyrektywy w związku z upoważnieniem przewidzianym w art. 7 ust. 1 rzeczonej dyrektywy stanowią taką podstawę prawną.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0067"><NO.P>67.</NO.P><TXT>Artykuł 4 pkt 17 dyrektywy 2010/40 definiuje bowiem pojęcie specyfikacji w sposób szczególnie szeroki, jako oznaczające <QUOT.START CODE="201E" ID="QS0033" REF.END="QE0033"/>wiążący środek ustanawiający przepisy zawierające wymogi, procedury i <HT TYPE="ITALIC">wszelkie inne stosowne zasady</HT><QUOT.END REF.START="QS0033" CODE="201D" ID="QE0033"/> (wyróżnienie moje). Poza tym art. 6 ust. 1 tej dyrektywy stanowi, że Komisja przyjmuje specyfikacje niezbędne do zapewnienia zgodności, interoperacyjności i ciągłości w celu wdrożenia i operacyjnego stosowania ITS w odniesieniu do działań priorytetowych. Podkreślę jeszcze, że nie wydaje się, aby art. 6 ust. 4 tej dyrektywy zawierał wyczerpujące wyliczenie rodzajów specyfikacji, jakie może przyjmować Komisja.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0068"><NO.P>68.</NO.P><TXT>Moim zdaniem z lektury art. 4 pkt 17, art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 2010/40 wynika, że Komisja była uprawniona, aby przewidzieć możliwość ustanowienia obowiązek wyznaczenia bezstronnego i niezależnego organu kontroli a zatem przyjąć art. 8 ust. 1 rozporządzenia delegowanego nr 885/2013 i art. 9 ust. 1 rozporządzenia delegowanego nr 886/2013<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0020"><P>Zgodnie z art. 5 ust. 1 dyrektywy 2010/40 państwa członkowskie podejmują niezbędne środki, aby zapewnić stosowanie specyfikacji przyjętych przez Komisję zgodnie z art. 6 tej dyrektywy. Zobacz pkt 76 niniejszej opinii.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0069"><NO.P>69.</NO.P><TXT>Jak wynika z powyższego, drugi argument podniesiony przez Republikę Czeską należy oddalić jako bezzasadny.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0070"><NO.P>70.</NO.P><TXT>Po trzecie, Republika Czeska zarzuca, że ustalenia Sądu zawarte w pkt 47–49 zaskarżonego wyroku, dotyczące szerokiego zakresu swobodnego uznania, jakim dysponuje Komisja, na potrzeby uzupełnienia aktów prawnych na podstawie art. 290 TFUE, nie są zgodne z wyrokiem z dnia <DATE ISO="20150716">16 lipca 2015 r.</DATE>, Komisja/Parlament i Rada<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0021"><P><REF.DOC.ECR><NO.CASE>C‑88/14</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2015:499">EU:C:2015:499</NO.ECLI></REF.DOC.ECR>.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="13"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0071"><NO.P>71.</NO.P><TXT>Przypomnę, że w pkt 32 wspomnianego wyroku Trybunał orzekł, że ani istnienie, ani zakres swobodnego uznania przyznanego Komisji przez akt ustawodawczy nie są istotne w celu określenia, czy przyjmowany przez nią akt objęty jest zakresem art. 290 lub 291 TFUE<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0022"><P>Zobacz pkt 54 niniejszej opinii.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0072"><NO.P>72.</NO.P><TXT>W świetle tego orzecznictwa uważam, że Sąd naruszył prawo, sugerując w pkt 49 zaskarżonego wyroku, że Komisja dysponuje szerokim zakresem swobodnego uznania, gdy dokonuje uzupełnienia aktu prawnego na podstawie art. 290 TFUE.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0073"><NO.P>73.</NO.P><TXT>Jednakże to naruszenie prawa jest nieistotne, gdyż dotyczy motywów uzasadnienia wyroku, których podważenie nie może prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0023"><P>Zobacz orzecznictwo powołane w przypisie 15 niniejszej opinii.</P></NOTE>. Jak bowiem wyjaśniłem w pkt 52–69 niniejszej opinii, Sąd w ramach badania drugiej części pierwszego zarzutu nieważności dokonał obiektywnej oceny istnienia ewentualnego przekroczenia przez Komisję upoważnienia przewidzianego w dyrektywie 2010/40. Ta obiektywna ocena, która nie jest dotknięta naruszeniem prawa, wystarczyła, aby oddalić tę drugą część zarzutu.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0074"><NO.P>74.</NO.P><TXT>Po czwarte, Republika Czeska podnosi, że art. 5 ust. 1 dyrektywy 2010/40 pozostawia państwom członkowskim, a nie Komisji wybór środków, jakie należy podjąć, aby zapewnić stosowanie specyfikacji. Tym samym udzielonego Komisji upoważnienia do przyjmowania aktów delegowanych nie można interpretować w sposób, który zagroziłby temu uprawnieniu państw członkowskich. Państwo to dodaje, że prawodawca Unii uznał ów czynnik za istotny element, który w konsekwencji, zgodnie z art. 290 TFUE, nie może być przedmiotem aktu delegowanego.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0075"><NO.P>75.</NO.P><TXT>Mam wątpliwości co do dopuszczalności tego argumentu, ponieważ Republika Czeska nie wskazuje dokładnie kwestionowanych punktów uzasadnienia zaskarżonego wyroku, czego wymaga art. 169 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0076"><NO.P>76.</NO.P><TXT>W każdym razie argument ten jest bezzasadny. Artykuł 5 ust. 1 dyrektywy 2010/40 ogranicza się bowiem do nałożenia na państwa członkowskie obowiązku podjęcia niezbędnych środków, aby zapewnić stosowanie specyfikacji przyjętych przez Komisję zgodnie z art. 6 tej dyrektywy. Jak wyjaśniłem w pkt 58–69 niniejszej opinii, Komisja jest uprawniona do przyjmowania specyfikacji o charakterze proceduralnym, takich jak art. 8 rozporządzenia delegowanego nr 885/2013 i art. 9 rozporządzenia delegowanego nr 886/2013, wliczając w to obowiązek wyznaczenia bezstronnego i niezależnego organu kontroli. W konsekwencji państwa członkowskie, w myśl art. 5 ust. 1 dyrektywy 2010/40, są obowiązane do podjęcia niezbędnych środków, aby zapewnić przestrzeganie tej specyfikacji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0077"><NO.P>77.</NO.P><TXT>Po piąte, Republika Czeska zarzuca, że Sąd błędnie orzekł w pkt 60 i 61 zaskarżonego wyroku, iż art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 6 dyrektywy 2010/40 uzasadniają tezę, zgodnie z którą Komisja była uprawniona, aby ustanowić obowiązek wyznaczenia krajowego organu kontroli.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0078"><NO.P>78.</NO.P><TXT>Jeżeli chodzi o argument dotyczący naruszenia art. 5 ust. 1 dyrektywy 2010/40, uważam, że jest on bezzasadny z powodu wskazanego w pkt 76 niniejszej opinii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0079"><NO.P>79.</NO.P><TXT>Republika Czeska twierdzi ponadto, że art. 6 ust. 6 tej dyrektywy dotyczy wyłącznie oceny zgodności z decyzją nr 768/2008/WE<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0024"><P>Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia <DATE ISO="20080709">9 lipca 2008 r.</DATE> w sprawie wspólnych ram dotyczących wprowadzania produktów do obrotu, uchylająca decyzję Rady 93/465/EWG (<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="218" PAGE.FIRST="82" DATE.PUB="2008">Dz.U. 2008, L 218, s. 82</REF.DOC.OJ>).</P></NOTE> oraz że żaden przepis spornych rozporządzeń nie przewiduje takiej oceny.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="14"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0080"><NO.P>80.</NO.P><TXT>Uważam, że argument ten jest zasadny. Decyzja ta, zgodnie z jej art. 2, ustala bowiem wspólne ramy zasad ogólnych i przepisów odniesienia dotyczących opracowywania prawodawstwa Unii ujednolicającego warunki wprowadzania produktów do obrotu. Tymczasem sporne rozporządzenia nie dotyczą wprowadzania produktów do obrotu. Tym samym Sąd w pkt 61 zaskarżonego wyroku naruszył prawo, sugerując, że art. 6 ust. 6 dyrektywy 2010/40 uzasadnia tezę, zgodnie z którą Komisja była uprawniona do nałożenia obowiązku wyznaczenia krajowego organu kontroli, takiego jak ten, o którym mowa w art. 8 rozporządzenia delegowanego nr 885/2013 i w art. 9 rozporządzenia delegowanego nr 886/2013.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0081"><NO.P>81.</NO.P><TXT>Jednakże to naruszenie prawa nie jest istotne z powodów wskazanych w pkt 73 niniejszej opinii.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0082"><NO.P>82.</NO.P><TXT>Z powyższego wynika, że powołany przez Republikę Czeską zarzut drugi należy oddalić jako bezzasadny.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">C –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">W przedmiocie zarzutu trzeciego, opartego na naruszeniu przez Sąd zasad postępowania</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0083"><NO.P>83.</NO.P><TXT>W ramach zarzutu trzeciego i ostatniego Republika Czeska podnosi, że Sąd dopuścił się naruszeń zasad postępowania, przeinaczając lub pomijając niektóre argumenty podniesione przez to państwo.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0084"><NO.P>84.</NO.P><TXT>Po pierwsze, Sąd błędnie stwierdził w pkt 39 zaskarżonego wyroku, że Republika Czeska i Komisja zgodziły się co do tego, iż przepisy spornych rozporządzeń nie mają zastosowania, jeżeli państwo członkowskie nie zdecydowało się wdrożyć aplikacji i usług ITS na swoim terytorium. Republika Czeska podkreśla, że w swojej replice złożonej przed Sądem wskazała, iż taka wykładnia tych rozporządzeń odpowiada jej, lecz nie znajduje ona żadnego oparcia w rzeczonych rozporządzeniach.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0085"><NO.P>85.</NO.P><TXT>Jak podniosła Komisja, argument ten należy oddalić, ponieważ opiera się on na błędnej interpretacji pkt 39 zaskarżonego wyroku. Sąd stwierdził bowiem, że strony są zgodne co do wykładni dyrektywy 2010/40, w myśl której sporne rozporządzenia nie mają zastosowania w przypadku braku wdrożenia, a nie co do wykładni samych spornych rozporządzeń.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0086"><NO.P>86.</NO.P><TXT>Ponadto zwracam uwagę, że Sąd szczegółowo zbadał i oddalił w pkt 35–44 zaskarżonego wyroku argument Republiki Czeskiej, zgodnie z którym sporne rozporządzenia nakładają obowiązek wdrożenia. Tym samym argument ten jest bezzasadny.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0087"><NO.P>87.</NO.P><TXT>Po drugie, Sąd pominął argument Republiki Czeskiej, zgodnie z którym Komisja wyraźnie wskazała w uzasadnieniach spornych rozporządzeń, że zamierza nałożyć obowiązek wdrożenia aplikacji i usług ITS we wszystkich państwach członkowskich.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0088"><NO.P>88.</NO.P><TXT>Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem spoczywający na Sądzie na mocy art. 36 i art. 53 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej obowiązek uzasadnienia nie nakazuje Sądowi przedstawienia wyjaśnienia, które podejmuje w sposób wyczerpujący punkt po punkcie argumentację przedstawioną przez strony sporu. Uzasadnienie może zatem być dorozumiane, pod warunkiem że umożliwia ono zainteresowanym poznanie powodów, dla których podjęte zostały dane środki, a Trybunałowi dostarcza elementów wystarczających dla dokonania kontroli<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0025"><P>Wyroki: z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20111027">27 października 2011 r.</DATE>, <NAME.CASE>Austria/Scheucher-Fleisch i in</NAME.CASE>., <NO.CASE>C‑47/10 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2011:698">EU:C:2011:698</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0104">104</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo; a także z dnia <REF.DOC.ECR><DATE ISO="20160308">8 marca 2016 r.</DATE>, <NAME.CASE>Grecja/Komisja</NAME.CASE>, <NO.CASE>C‑431/14 P</NO.CASE>, <NO.ECLI ECLI="ECLI:EU:C:2016:145">EU:C:2016:145</NO.ECLI>, pkt <REF.NP.ECR REF="NP0038">38</REF.NP.ECR></REF.DOC.ECR> i przytoczone tam orzecznictwo.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><?PAGE NO="15"?><NP.ECR IDENTIFIER="NP0089"><NO.P>89.</NO.P><TXT>W pkt 35–44 zaskarżonego wyroku Sąd w jasny sposób przedstawił powody, które skłoniły go do stwierdzenia, że przepisy – wiążące – spornych rozporządzeń nie nakładają na państwa członkowskie obowiązku wdrożenia, wywiązując się tym samym z obowiązku uzasadnienia wyroku. Z tego względu Sąd mógł zgodnie z prawem przyjąć, że nie jest konieczne wyjaśnianie powodów, dla których wniosek taki wynika również z treści – niewiążącej – uzasadnienia rozporządzeń<NOTE TYPE="FOOTNOTE" NUMBERING="ARAB" NUMBERING.CONTINUED="YES" NOTE.ID="E0026"><P>Zobacz w tym względzie pkt 31 i 32 niniejszej opinii.</P></NOTE>.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0090"><NO.P>90.</NO.P><TXT>Po trzecie, Sąd pominął, w szczególności w ramach oceny drugiego zarzutu nieważności w pkt 69–75 zaskarżonego wyroku, argument Republiki Czeskiej, zgodnie z którym organizacja działań kontrolnych na poziomie krajowym stanowi co do zasady istotny element, którego uregulowanie nie może w związku z tym, w myśl art. 290 TFUE, być powierzone Komisji.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0091"><NO.P>91.</NO.P><TXT>Uważam, że Sąd przeanalizował ten argument w pkt 72 i 73 zaskarżonego wyroku i orzekł, że Komisja, przyjmując art. 8 ust. 1 rozporządzenia delegowanego nr 885/2013 i art. 9 ust. 1 rozporządzenia delegowanego nr 886/201, nie przekroczyła upoważnienia udzielonego dyrektywą 2010/40 i nie uzupełniła ani nie zmieniła istotnego elementu tej dyrektywy.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0092"><NO.P>92.</NO.P><TXT>Z powyższego wynika, że trzeci zarzut podniesiony przez Republikę Czeską należy oddalić jako bezzasadny.</TXT></NP.ECR><NP.ECR IDENTIFIER="NP0093"><NO.P>93.</NO.P><TXT>W rezultacie odwołanie należy oddalić w całości jako bezzasadne. Ponadto Republikę Czeską należy obciążyć kosztami postępowania, gdyż wniosła o to Komisja.</TXT></NP.ECR></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><NP><NO.P><HT TYPE="BOLD">VI –</HT></NO.P><TXT><HT TYPE="BOLD">Wnioski</HT></TXT></NP></TI></TITLE><NP.ECR IDENTIFIER="NP0094"><NO.P>94.</NO.P><TXT>Mając na względzie powyższe rozważania, proponuję, aby Trybunał:</TXT><P><LIST TYPE="NDASH"><ITEM><P>oddalił odwołanie oraz</P></ITEM><ITEM><P>obciążył Republikę Czeską kosztami postępowania.</P></ITEM></LIST></P></NP.ECR></GR.SEQ></CONTENTS.CONCLUSION></CONCLUSION>