<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-05.00-20081231.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="ECRT12003ELA.0900310301.case.xml"><NO.CASE>T-137/01</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>62001A0137</NO.CELEX><NO.SEQ>0002.0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST.ECR>3106</PAGE.FIRST.ECR><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST.ECR>3146</PAGE.LAST.ECR><PAGE.TOTAL>41</PAGE.TOTAL><AUTHOR>T</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><LEFT>ΑΠΟΦΑΣΗ της <DATE ISO="20030917">17.9.2003</DATE> — ΥΠΟΘΕΣΗ Τ-137/01</LEFT><RIGHT>STADTSPORTVERBAND NEUSS κατά ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ</RIGHT></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><HT TYPE="UC">Απόφαση του Πρωτοδικείου</HT> (τέταρτο τμήμα)</P><P>της <DATE ISO="20030917">17ης Σεπτεμβρίου 2003</DATE><NOTE NOTE.ID="E0001" NUMBERING="STAR"><P>Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική.</P></NOTE></P></TI></TITLE><JUDGMENT.INIT><P>Στην υπόθεση Τ-137/01,</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P><HT TYPE="BOLD">Stadtsportverband Neuss eV,</HT> με έδρα το Neuss (Γερμανία), εκπροσωπούμενο από τους Η. G. Husch και S. Schenelle, δικηγόρους,</P><PARTY.STATUS>προσφεύγον,</PARTY.STATUS></PLAINTIFS><AGAINST>κατά</AGAINST><DEFENDANTS><P><HT TYPE="BOLD">Επιτροπής των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων,</HT> εκπροσωπούμενης από τον J. Sack, με τόπο επιδόσεων στο Λουξεμβούργο,</P><PARTY.STATUS>καθής,</PARTY.STATUS></DEFENDANTS></PARTIES><P>που έχει ως αντικείμενο την ακύρωση της αποφάσεως της Επιτροπής, της <DATE ISO="20010409">9ης Απριλίου 2001</DATE>, σχετικά με τη μερική επιστροφή επιδοτήσεως που χορηγήθηκε στο προσφεύγον στο πλαίσιο του προγράμματος Eurathlon,</P><?PAGE NO="II-3107"?><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ (τέταρτο τμήμα),</P><P>συγκείμενο από την V. Tiili, Πρόεδρο, και τους P. Mengozzi και Μ. Βηλαρά, δικαστές,</P><P>γραμματέας: D. Christensen, υπάλληλος διοικήσεως,</P></PREAMBLE.INIT><GR.VISA><VISA>έχοντας υπόψη την έγγραφη διαδικασία και κατόπιν της προφορικής διαδικασίας της <DATE ISO="20030109">9ης Ιανουαρίου 2003</DATE>,</VISA></GR.VISA><PREAMBLE.FINAL><P>εκδίδει την ακόλουθη</P></PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>Απόφαση</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Ιστορικό της διαφοράς</P></TI></TITLE><NP><NO.P>1</NO.P><TXT>Το Stadtsportverband Neuss eV (στο εξής: προσφεύγον) είναι σωματείο αθλητικών συλλόγων της κοινότητας Neuss. Επιδιώκει στόχους δημοσίου συμφέροντος και έχει ως αντικείμενο την προαγωγή του αθλητισμού.</TXT></NP><NP><NO.P>2</NO.P><TXT>Με έγγραφο της <DATE ISO="19940228">28 Φεβρουαρίου 1994</DATE> (στο εξής: αίτημα συνδρομής), το προσφεύγον ζήτησε από την Επιτροπή τη χορήγηση επιδοτήσεως για να χρηματοδοτήσει μια διεθνή αθλητική εκδήλωση (στο εξής: ISO 94). Η εν λόγω εκδήλωση έλαβε χώρα στο Neuss, από τις <DATE ISO="19940511">11</DATE> έως τις <DATE ISO="19940515">15 Μαΐου 1994</DATE>.</TXT></NP><?PAGE NO="II-3108"?><NP><NO.P>3</NO.P><TXT>Με απόφαση της <DATE ISO="19940610">10ης Ιουνίου 1994</DATE>, η Επιτροπή χορήγησε στο προφεύγον, στο πλαίσιο του προγράμματος Eurathlon, που εντάσσεται στον γενικό προϋπολογισμό των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (χρηματοοικονομική ενίσχυση του κεφαλαίου Β3, άρθρο 3050,11), χρηματοδοτική συνδρομή ύψους <FT TYPE="NUMBER">20000</FT> ECU (στο εξής: απόφαση χορηγήσεως της συνδρομής).</TXT></NP><NP><NO.P>4</NO.P><TXT>Η απόφαση χορηγήσεως της συνδρομής ορίζει τα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="00AB"/>[...] Χαίρομαι που μπορώ να σας ενημερώσω ότι η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αποφάσισε να χορηγήσει στον οργανισμό σας συνδρομή ύψους <FT TYPE="NUMBER">20000</FT> ECU.</P><P>Στο παρόν έγγραφο επισυνάπτεται έντυπο με τους γενικούς όρους που ο αποδέκτης συνδρομής της Κοινότητας οφείλει να τηρεί. Σας παρακαλώ να το διαβάσετε με προσοχή και να το αποστείλετε πλήρως συμπληρωμένο και υπογεγραμμένο [...] προκειμένου να μπορέσω να κινήσω τη διαδικασία πληρωμής. [...]<QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="00BB"/>.</P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>5</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="19940628">28 Ιουνίου 1994</DATE>, ο Franssen, τότε πρόεδρος της διοικητικής επιτροπής του προσφεύγοντος, υπέγραψε το έντυπο με τους γενικούς όρους που ο αποδέκτης συνδρομής της Κοινότητας οφείλει να τηρεί (στο εξής: δήλωση του αποδέκτη της συνδρομής).</TXT></NP><NP><NO.P>6</NO.P><TXT>Το σημείο 1 της δηλώσεως του αποδέκτη της συνδρομής προβλέπει ότι το προσφεύγον δεσμεύεται να <QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="00AB"/>χρησιμοποιήσει τους κοινοτικούς πόρους μόνο για την πραγματοποίηση του σχεδίου που περιγράφεται στο αίτημα της <DATE ISO="19940228">28ης Φεβρουαρίου 1994</DATE><QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="00BB"/>.</TXT></NP><?PAGE NO="II-3109"?><NP><NO.P>7</NO.P><TXT>Κατά το σημείο 2, πέμπτη περίπτωση, της δηλώσεως του αποδέκτη της συνδρομής, όπως τροποποιήθηκε από τον ίδιο, <QUOT.START ID="QS0003" REF.END="QE0003" CODE="00AB"/>η συνδρομή της Επιτροπής ανέρχεται στο 18,4 % των προβλεπομένων δαπανών. Σε περίπτωση που οι πραγματικές δαπάνες είναι μικρότερες, η συνδρομή της Επιτροπής θα μειωθεί αναλογικά<QUOT.END ID="QE0003" REF.START="QS0003" CODE="00BB"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>8</NO.P><TXT>Το σημείο 2, έκτη περίπτωση, της εν λόγω δηλώσεως ορίζει ότι <QUOT.START ID="QS0004" REF.END="QE0004" CODE="00AB"/>η χρηματοοικονομική ενίσχυση δεν μπορεί επ' ουδενί να αποφέρει κέρδη<QUOT.END ID="QE0004" REF.START="QS0004" CODE="00BB"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>9</NO.P><TXT>Κατά το σημείο 3 της εν λόγω δηλώσεως, το προσφεύγον <QUOT.START ID="QS0005" REF.END="QE0005" CODE="00AB"/>συναινεί — σύμφωνα προς τον δημοσιονομικό κανονισμό, της <DATE ISO="19771221">21ης Δεκεμβρίου 1977</DATE>, εφαρμοζόμενον επί του γενικού προϋπολογισμού των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων [ΕΕ ειδ. έκδ. 01/002, σ. 77], όπως τροποποιήθηκε τελευταίως [από] τον [κανονισμό ΕΥΡΑ-ΤΟΜ, ΕΚΑΧ, ΕΟΚ 610/90 του Συμβουλίου, της] <DATE ISO="19900313">13ης Μαρτίου 1990</DATE> [<REF.DOC.OJ COLL="L" NO.OJ="070" DATE.PUB="1990" PAGE.FIRST="1">ΕΕ L 70, σ. 1</REF.DOC.OJ>] — η χρησιμοποίηση των κοινοτικών πόρων να αποτελέσει αντικείμενο μεταγενεστέρου ελέγχου από την Επιτροπή και το Ελεγκτικό Συνέδριο<QUOT.END ID="QE0005" REF.START="QS0005" CODE="00BB"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>10</NO.P><TXT>Κατά το σημείο 4 της δηλώσεως του αποδέκτη της συνδρομής, το προσφεύγον <QUOT.START ID="QS0006" REF.END="QE0006" CODE="00AB"/>δεσμεύεται να υποβάλει στην Επιτροπή, εντός προθεσμίας τριών μηνών από το τέλος της επιδοτηθείσας δράσεως, σε τρία αντίτυπα, το αργότερο μέχρι τις <DATE ISO="19940815">15 Αυγούστου 1994</DATE> (σύμφωνα με τη δημοσιονομική ρύθμιση, οι πόροι που παρέχονται για την εν λόγω δράση παρέχονται για συγκεκριμένο διάστημα):</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>έκθεση για τη χρησιμοποίηση της προρρηθείσας χρηματοδοτικής συνδρομής</P></ITEM><ITEM><P>επικυρωμένη κατάσταση των δαπανών συντεταγμένη από τον δικαιούχο της ενισχύσεως ή οικονομική ενημέρωση συνοδευόμενη από επικυρωμένα έγγραφα, από τα οποία να προκύπτει το ύψος και η φύση των δαπανών, καθώς και τα αντίστοιχα έσοδα (περιλαμβανομένης της συνδρομής της Επιτροπής)</P></ITEM><?PAGE NO="II-3110"?><ITEM><P>κατά περίπτωση, την ετήσια έκθεση εταιρίας λογιστικής πραγματογνωμοσύνης<QUOT.END ID="QE0006" REF.START="QS0006" CODE="00BB"/>.</P></ITEM></LIST></P></NP><NP><NO.P>11</NO.P><TXT>Κατά το σημείο 5 της δηλώσεως του αποδέκτη της συνδρομής, ο αποδέκτης της συνδρομής δεσμεύεται επίσης <QUOT.START ID="QS0007" REF.END="QE0007" CODE="00AB"/>να διατηρήσει όλα τα αυθεντικά έγγραφα επί πέντε έτη για την περίπτωση μελλοντικού ελέγχου<QUOT.END ID="QE0007" REF.START="QS0007" CODE="00BB"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>12</NO.P><TXT>Τέλος, κατά το σημείο 7 της δηλώσεως του αποδέκτη της συνδρομής, ο αποδέκτης της συνδρομής <QUOT.START ID="QS0008" REF.END="QE0008" CODE="00AB"/>δηλώνει διατεθειμένος, σε περίπτωση που η χρησιμοποίηση του συνόλου της συνδρομής δεν αποδεικνύεται από την κατάσταση των δαπανών, να αποδώσει στην Επιτροπή, όταν αυτή το ζητήσει, τα καταβληθέντα και μη δικαιο-λογηθέντα ποσά.<QUOT.END ID="QE0008" REF.START="QS0008" CODE="00BB"/></TXT></NP><NP><NO.P>13</NO.P><TXT>Τον Ιανουάριο 1995η Επιτροπή κατέβαλε χρηματοδοτική συνδρομή ύψους <FT TYPE="NUMBER">20000</FT> ECU στο προσφεύγον, βάσει υπολογισμού του προσφεύγοντος της <DATE ISO="19941027">27ης Οκτωβρίου 1994</DATE>.</TXT></NP><NP><NO.P>14</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="19961212">12 Δεκεμβρίου 1996</DATE>, ο Grahl, αρμόδιος της διευθύνσεως αθλητισμού του προσφεύγοντος, απηύθυνε έγγραφο στην Επιτροπή, με το οποίο επισήμανε ορισμένες παρατυπίες σχετικές με πληρωμές συνδεδεμένες με την ISO 94 και ανέφερε την ύπαρξη πλεονάσματος ύψους περίπου <FT TYPE="NUMBER">40000</FT> γερμανικών μάρκων (DEM).</TXT></NP><NP><NO.P>15</NO.P><TXT>Δεδομένου ότι το προσφεύγον είχε επίσης εξασφαλίσει συνδρομή ύψους <FT TYPE="NUMBER">20000</FT> DEM από την Kreis Neuss (την περιφέρεια του Neuss), το Neuss προέβη σε έλεγχο των δαπανών του προσφεύγοντος λόγω της ISO 94 και συνέταξε έκθεση λογιστικού ελέγχου στις <DATE ISO="19971126">26 Νοεμβρίου 1997</DATE> (στο εξής: έκθεση λογιστικού ελέγχου της Kreis Neuss), βάσει προσωρινής εκθέσεως λογιστικού ελέγχου του γραφείου ελέγχου λογαριασμών της <DATE ISO="19970725">25ης Ιουλίου 1997</DATE>. Η έκθεση λογιστικού ελέγχου της Kreis Neuss<?PAGE NO="II-3111"?> κατέληξε στην ύπαρξη λογιστικού πλεονάσματος ύψους τουλάχιστον <FT TYPE="DECIMAL">19905,03</FT> DEM. Κατόπιν του εν λόγω λογιστικού ελέγχου, ζητήθηκε από το προσφεύγον, με την από <DATE ISO="19980319">19 Μαρτίου 1998</DATE> απόφαση της Kreis Neuss, να επιστρέψει το σύνολο της συνδρομής της Kreis Neuss (στο εξής: απόφαση περί επιστροφής της Kreis Neuss).</TXT></NP><NP><NO.P>16</NO.P><TXT>Με το χρεωστικό σημείωμα αριθ. 3240010317, της <DATE ISO="19990406">6ης Απριλίου 1999</DATE>, η Επιτροπή ζήτησε επίσης την επιστροφή του συνόλου της χρηματοδοτικής συνδρομής που του είχε καταβάλει, για τον λόγο ότι το από <DATE ISO="19990209">9 Φεβρουαρίου 1999</DATE> αίτημα της περί προσκομίσεως του συνόλου των εγγράφων των σχετικών με τις δαπάνες και τα έσοδα από την ISO 94 είχε μείνει αναπάντητο και ότι, εν πάση περατώσει, διέθετε στοιχεία σύμφωνα με τα οποία το προσφεύγον είχε αποκομίσει από τη διοργάνωση κέρδη ασύμβατα προς τους όρους της χρηματοδοτικής συνδρομής (στο εξής: απόφαση της <DATE ISO="19990406">6ης Απριλίου 1999</DATE>).</TXT></NP><NP><NO.P>17</NO.P><TXT>Με προσφυγή που κατέθεσε στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου στις <DATE ISO="19990625">25 Ιουνίου 1999</DATE> και πρωτοκολλήθηκε με αριθμό Τ-154/99, το προσφεύγον άσκησε προσφυγή περί ακυρώσεως της αποφάσεως της <DATE ISO="19990406">6ης Απριλίου 1999</DATE>.</TXT></NP><NP><NO.P>18</NO.P><TXT>Με απόφαση της <DATE ISO="19990806">6ης Αυγούστου 1999</DATE> (στο εξής: απόφαση της <DATE ISO="19990806">6ης Αυγούστου 1999</DATE>), η Επιτροπή ανακάλεσε την από <DATE ISO="19990406">6 Απριλίου 1999</DATE> απόφαση της.</TXT></NP><NP><NO.P>19</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="19990811">11 Αυγούστου 1999</DATE>, ο G. Η. Husch, δικηγόρος του προσφεύγοντος, απέστειλε στην Επιτροπή την <QUOT.START ID="QS0009" REF.END="QE0009" CODE="00AB"/>τελική εκκαθάριση της ISO 94<QUOT.END ID="QE0009" REF.START="QS0009" CODE="00BB"/>, που πραγματοποιήθηκε τον Αύγουστο 1999. Κατά την εν λόγω εκκαθάριση, το σύνολο των δαπανών ανερχόταν σε <FT TYPE="DECIMAL">242070,94</FT> DEM, ενώ το σύνολο των εσόδων ανερχόταν σε <FT TYPE="DECIMAL">225567,94</FT> DEM, περιλαμβανομένης της κοινοτικής συνδρομής, και σε <FT TYPE="DECIMAL">187973,73</FT> DEM πλην της κοινοτικής συνδρομής.</TXT></NP><?PAGE NO="II-3112"?><NP><NO.P>20</NO.P><TXT>Κατόπιν της αποφάσεως της <DATE ISO="19990806">6ης Αυγούστου 1999</DATE>, το Πρωτοδικείο κήρυξε τη δίκη καταργημένη με διάταξη της <DATE ISO="19991020">20ής Οκτωβρίου 1999</DATE>.</TXT></NP><NP><NO.P>21</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="20000413">13 Απριλίου 2000</DATE> οι εκπρόσωποι της Επιτροπής προέβησαν σε έλεγχο σχετικά με τη λογιστική οργάνωση της ISO 94, στο γραφείο του δικηγόρου του προσφεύγοντος.</TXT></NP><NP><NO.P>22</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="20000523">23 Μαΐου 2000</DATE> ο G. Η. Hüsch διαβίβασε στην Επιτροπή στοιχεία για τη διακρίβωση ορισμένων πράξεων.</TXT></NP><NP><NO.P>23</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="20000615">15 Ιουνίου 2000</DATE> η Επιτροπή συνέταξε την έκθεση περί του λογιστικού ελέγχου της <DATE ISO="20000413">13ης Απριλίου 2000</DATE> (στο εξής: έκθεση λογιστικού ελέγχου). Η έκθεση κοινοποιήθηκε στον G. Η. Hüsch, στα γερμανικά, στις <DATE ISO="20001027">27 Οκτωβρίου 2000</DATE>.</TXT></NP><NP><NO.P>24</NO.P><TXT>Με την έκθεση λογιστικού ελέγχου, η Επιτροπή κατέληξε στα εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0010" REF.END="QE0010" CODE="00AB"/>[λ]αμβάνοντας υπόψη όλες τις διαπιστωθείσες παρατυπίες, η τελική εκκαθάριση εμφανίζεται ως εξής:</P><TBL NO.SEQ="001" COLS="2"><CORPUS><ROW><CELL COL="1">διορθωμένο σύνολο των επιλέξιμων δαπανών</CELL><CELL COL="2"><FT TYPE="NUMBER">149291</FT> DEM</CELL></ROW><ROW><CELL COL="1">διορθωμένο σύνολο των εσόδων</CELL><CELL COL="2"><P><FT TYPE="NUMBER">181202</FT> DEM</P><P>(περιλαμβανομένης της κοινοτικής συνδρομής)</P></CELL></ROW><ROW><CELL COL="1"><IE/></CELL><CELL COL="2"><P><FT TYPE="NUMBER">143609</FT> DEM</P><P>(μηπεριλαμβανομένης της κοινοτικής συνδρομής)</P></CELL></ROW></CORPUS></TBL><?PAGE NO="II-3113"?><P>Βάσει των επιλέξιμων δαπανών, η ανώτατη κοινοτική συνδρομή περιορίζεται στο 18,4 %, το οποίο αντιστοιχεί σε ανώτατο ποσό ύψους <FT TYPE="NUMBER">27470</FT> DEM. Αντιθέτους, επιβάλλεται η εφαρμογή της συμβατικής ρήτρας που διευκρινίζει ότι η συνδρομή ουδαμώς μπορεί να αποφέρει κέρδη και ο περιορισμός της συνδρομής σε <FT TYPE="NUMBER">5682</FT> DEM για την εξισορρόπηση των δαπανών και εσόδων της τελικής εκκαθάρισης<QUOT.END ID="QE0010" REF.START="QS0010" CODE="00BB"/>.</P></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>25</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="20010403">3 Απριλίου 2001</DATE> η Επιτροπή απηύθυνε στον G. Η. Husch έγγραφο με το οποίο απαντούσε στα σχόλια του προσφεύγοντος για την έκθεση λογιστικού ελέγχου (στο εξής: έγγραφο της <DATE ISO="20010403">3ης Απριλίου 2001</DATE>).</TXT></NP><NP><NO.P>26</NO.P><TXT>Το περιεχόμενο του εγγράφου της <DATE ISO="20010403">3ης Απριλίου 2001</DATE> είναι το εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0011" REF.END="QE0011" CODE="00AB"/>[...] Με έγγραφο της <DATE ISO="20010123">23ης Ιανουαρίου 2001</DATE>, ο Petinelli σας ενημέρωσε ότι διαβίβασε στην υπηρεσία μου, για τα περαιτέρω, τον εν λόγω φάκελλο και την έρευνα των στοιχείων και παρατηρήσεων που περιέχονται στο από <DATE ISO="20001128">28 Νοεμβρίου 2000</DATE> έγγραφο σας. Επισυνάπτεται περίληψη των ουσιωδών συμπερασμάτων της έρευνας αυτής.</P><P>Οφείλω δυστυχώς να διαπιστώσω ότι τα νέα στοιχεία που επικαλείστε ουδόλως μας επιτρέπουν να αποκλίνουμε από τα συμπεράσματα της εκθέσεως λογιστικού ελέγχου που σας απευθύναμε στις <DATE ISO="20001027">27 Οκτωβρίου 2000</DATE>.</P><P>Είμαι, συνεπώς, υποχρεωμένος να καλέσω τον πελάτη σας, Stadtsportverband Neuss, να επιστρέψει το ποσό των <FT TYPE="DECIMAL">31911,11</FT> DEM θα σας περιέλθει σχετική ειδοποίηση.[...]<QUOT.END ID="QE0011" REF.START="QS0011" CODE="00BB"/></P></QUOT.S></P></NP><?PAGE NO="II-3114"?><NP><NO.P>27</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="20010409">9 Απριλίου 2001</DATE>, η Επιτροπή συνέταξε νέο χρεωστικό σημείωμα αριθ. 3240302372, για ποσό ύψους <FT TYPE="DECIMAL">31911,11</FT> DEM, ήτοι <FT TYPE="DECIMAL">16315,89</FT> ευρώ (στο εξής: προσβαλλομένη απόφαση).</TXT></NP><NP><NO.P>28</NO.P><TXT>Η προσβαλλομένη απόφαση έχει ως εξής:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0012" REF.END="QE0012" CODE="00AB"/>[...]</P><P>215050/94 — <QUOT.START ID="QS0013" REF.END="QE0013" CODE="201C"/>Διεθνής συνάντηση λυκείων 1994<QUOT.END ID="QE0013" REF.START="QS0013" CODE="201D"/></P><P>Επιστροφή 31 [91]1,11 DEM κατόπιν λογιστικού ελέγχου που έλαβε χώρα στις <DATE ISO="20000413">13 Απριλίου 2000</DATE> στο γραφείο του δικηγόρου σας, Η. G. Hüsch, και επιβεβαιώθηκε σε έγγραφο προς τον δικηγόρο σας της <DATE ISO="20010403">3ης Απριλίου 2001</DATE>, επισυναπτόμενο στο παρόν.</P><P>[...]<QUOT.END ID="QE0012" REF.START="QS0012" CODE="00BB"/></P></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Διαδικασία και αιτήματα των διαδίκων</P></TI></TITLE><NP><NO.P>29</NO.P><TXT>Με δικόγραφο που κατέθεσε στη Γραμματεία του Πρωτοδικείου στις <DATE ISO="20010619">19 Ιουνίου 2001</DATE>, το προσφεύγον άσκησε την παρούσα προσφυγή.</TXT></NP><?PAGE NO="II-3115"?><NP><NO.P>30</NO.P><TXT>Κατόπιν εκθέσεως του εισηγητού δικαστή, το Πρωτοδικείο (τέταρτο τμήμα) κήρυξε την έναρξη της προφορικής διαδικασίας. Στο πλαίσιο των μέτρων οργανώσεως της διαδικασίας, οι διάδικοι κλήθηκαν να προσκομίσουν ορισμένα έγγραφα και να απαντήσουν σε ορισμένες γραπτές ερωτήσεις του Πρωτοδικείου. Ανταποκρίθηκαν μερικώς στα εν λόγω αιτήματα.</TXT></NP><NP><NO.P>31</NO.P><TXT>Οι διάδικοι αγόρευσαν και απάντησαν στις ερωτήσεις του Πρωτοδικείου κατά τη συνεδρίαση της <DATE ISO="20030109">9ης Ιανουαρίου 2003</DATE>.</TXT></NP><NP><NO.P>32</NO.P><TXT>Το προσφεύγον ζητεί από το Πρωτοδικείο:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>να ακυρώσει την προσβαλλομένη απόφαση</P></ITEM><ITEM><P>να καταδικάσει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.</P></ITEM></LIST></P></NP><NP><NO.P>33</NO.P><TXT>Η Επιτροπή ζητεί από το Πρωτοδικείο:</TXT><P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>να απορρίψει την προσφυγή</P></ITEM><ITEM><P>να καταδικάσει το προσφεύγον στα δικαστικά έξοδα.</P></ITEM></LIST></P></NP></GR.SEQ><?PAGE NO="II-3116"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Λόγοι ακυρώσεως και επιχειρήματα των διαδίκων</P></TI></TITLE><NP><NO.P>34</NO.P><TXT>Το προσφεύγον προβάλλει, κατ' ουσίαν, πέντε λόγους ακυρώσεως για να στηρίξει την προσφυγή του. Ο πρώτος αντλείται από την έλλειψη νομικού ερείσματος, ο δεύτερος από την παραβίαση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως, ο τρίτος από πρόδηλο σφάλμα εκτιμήσεως, ο τέταρτος στηρίζεται στην παραγραφή και ο πέμπτος αντλείται από την παραβίαση της αρχής της χρηστής διοικήσεως και του καθήκοντος επιμελείας. Κατά την επ' ακροατηρίου συζήτηση, το προσφεύγον παραιτήθηκε από τον λόγο ακυρώσεως περί σφάλματος στη γνωστοποίηση της προσβαλλομένης αποφάσεως.</TXT></NP><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Επί του πρώτου λόγου ακυρώσεως, που αντλείται από την έλλενψη νομικού ερείσματος</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>Επιχειρήματα των διαδίκων</P></TI></TITLE><NP><NO.P>35</NO.P><TXT>Το προσφεύγον αμφισβητεί την ύπαρξη ουσιαστικής υποχρεώσεως επιστροφής. Η απόφαση περί χορηγήσεως της συνδρομής δεν περιλαμβάνει κανένα συγκεκριμένο στοιχείο σχετικό με την πιθανή επιστροφή της. Επιπλέον, η δήλωση του αποδέκτη της συνδρομής, υπογεγραμμένη από τον Franssen, τον τότε πρόεδρο του προσφεύγοντος, δεν μπορεί να το δεσμεύσει διότι έπρεπε να είχε συνυπογραφεί, σύμφωνα με το το άρθρο 26 του Bürgerliches Gesetzbuch (γερμανικού αστικού κώδικα), και το καταστατικό του προσφεύγοντος, από τον πρόεδρο ή τον βοηθό του, καθώς και από ένα άλλο μέλος της διοικητικής επιτροπής. Έτσι, μόνη η υπογραφή του πρώην προέδρου δεν είναι ικανή να δημιουργήσει υποχρέωση εις βάρος του προσφεύγοντος. Εντούτοις, σύμφωνα με το προσφεύγον, η εγκυρότητα της αποφάσεως περί χορηγήσεως της συνδρομής δεν πλήττεται, διότι, ως ευνοϊκό διοικητικό μέτρο, ορθώς προοριζόταν για το προσφεύγον.</TXT></NP><?PAGE NO="II-3117"?><NP><NO.P>36</NO.P><TXT>Το προσφεύγον αμφισβητεί επίσης ότι το πλεόνασμα της ISO 94 αποτελεί κέρδος κατά τη νομική έννοια του όρου. Ως κοινωφελές σωματείο, δεν προσπορίζεται κέρδη. 'Οταν, κατά τη διοργάνωση διαφόρων εκδηλώσεων, έχει πλεόνασμα, αυτό επενδύεται στην εργασία του κοινωφελούς σωματείου. Δεδομένου ότι δεν μπορεί να υπάρξει κέρδος, δεν υπάρχει νομικό έρεισμα για την απόφαση επιστροφής. Κατά το προσφεύγον, η Επιτροπή συγχέει, έτσι, τις έννοιες του κέρδους και του πλεονάσματος.</TXT></NP><NP><NO.P>37</NO.P><TXT>Η Επιτροπή επισημαίνει, ως προς την έλλειψη εξουσίας εκπροσωπήσεως του Franssen, ότι, αν αυτός δεν μπορεί μόνος του να δεσμεύσει νομικώς το προσφεύγον, η συνολική παροχή της Επιτροπής στερείται τότε νομικού ερείσματος, δεδομένου ότι το προσφεύγον δεν πληρούσε, κατ' αρχάς, τις απαραίτητες προϋποθέσεις για τη χορήγηση της συνδρομής. Έτσι, βάσει των αρχών περί του αδικαιολόγητου πλουτισμού, μπορεί να ζητηθείη επιστροφή της συνδρομής στο σύνολο της, δεδομένου ότι το προσφεύγον δεν μπορεί να επικαλεστεί την καλή πίστη, διότι ο πρόεδρος του όφειλε να γνωρίζει ότι δεν είχε μόνος του την ικανότητα να το εκπροσωπεί νομικά.</TXT></NP><NP><NO.P>38</NO.P><TXT>Ως προς τις έννοιες του κέρδους και του πλεονάσματος, η Επιτροπή εξήγησε κατά την επ' ακροατηρίου συζήτηση ότι, εν προκειμένω, ως κέρδος νοούσε το πλεόνασμα που πραγματοποιείται όταν τα έσοδα μιας διοργανώσεως υπερτερούν των πραγματοποιηθεισών δαπανών.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>Εκτίμηση του Πρωτοδικείου</P></TI></TITLE><NP><NO.P>39</NO.P><TXT>Κατ' αρχάς, επιβάλλεται η επισήμανση ότι η απόφαση περί παροχής της συνδρομής αναφέρεται ρητώς στη δήλωση του αποδέκτη της συνδρομής, η οποία επισυνάπτεται στην εν λόγω απόφαση. Πράγματι, η χορήγηση της συνδρομής εξηρτάτο από την<?PAGE NO="II-3118"?> προϋπόθεση όχι ο αποδέκτης θα συμπλήρωνε, θα υπέγραφε και θα απέστελε το εν λόγω έντυπο στην Επιτροπή. Επομένως, η δήλωση αυτή του αποδέκτη της συνδρομής, η οποία περιείχε τους τρόπους παροχής της συνδρομής, αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της αποφάσεως περί χορηγήσεως της συνδρομής.</TXT></NP><NP><NO.P>40</NO.P><TXT>Συναφώς, επιβάλλεται να τονισθεί ότι, σύμφωνα με τη δήλωση του αποδέκτη της συνδρομής, το προσφεύγον δεσμευόταν να χρησιμοποιήσει τους κοινοτικούς πόρους αποκλειστικά και μόνο για την πραγματοποίηση του σχεδίου που περιγράφεται στην αίτηση της <DATE ISO="19940228">28ης Φεβρουαρίου 1994</DATE>, ήτοι τη διοργάνωση ISO 94.</TXT></NP><NP><NO.P>41</NO.P><TXT>Εξάλλου, η δήλωση του αποδέκτη της συνδρομής περιείχε ρήτρα σύμφωνα με την οποία η χρηματοοικονομική ενίσχυση δεν μπορούσε επ' ουδενί να αποφέρει κέρδη.</TXT></NP><NP><NO.P>42</NO.P><TXT>Το προσφεύγον έδωσε επίσης τη συγκατάθεση του, σύμφωνα με τον οικονομικό κανονισμό, της <DATE ISO="19771221">21ης Δεκεμβρίου 1977</DATE>, που έχει εφαρμογή στον γενικό προϋπολογισμό των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, ώστε η χρησιμοποίηση των κοινοτικών πόρων να αποτελέσει αντικείμενο μεταγενέστερου ελέγχου της Επιτροπής και του Ελεγκτικού Συνεδρίου.</TXT></NP><NP><NO.P>43</NO.P><TXT>Επιπλέον, το προσφεύγον δεσμεύθηκε να διαβιβάσει στην Επιτροπή έκθεση για τη χρησιμοποίηση της χρηματοδοτικής συνδρομής, καθώς και επικυρωμένη κατάσταση των δαπανών ή οικονομική ενημέρωση συνοδευόμενη από επικυρωμένα έγγραφα, εμφαίνουσα το ύψος και τη φύση των δαπανών, καθώς και τα αντίστοιχα έσοδα.</TXT></NP><NP><NO.P>44</NO.P><TXT>Τέλος, το προσφεύγον δεσμεύθηκε να επιστρέψει στην Επιτροπή, κατόπιν αιτήσεως της, τα ποσά που είχαν καταβληθεί άνευ δικαιολογητικών, σε περίπτωση που η χρησιμοποίηση του συνόλου της συνδρομής δεν αποδεικνυόταν από την κατάσταση των δαπανών.</TXT></NP><?PAGE NO="II-3119"?><NP><NO.P>45</NO.P><TXT>Επομένως, η δήλωση του αποδέκτη της συνδρομής παρείχε σαφώς στην Επιτροπή το δικαίωμα να ελέγξει τη χρήση της συνδρομής καθώς και να ζητήσει την επιστροφή της, ανάλογα με την περίπτωση. Συναφώς, επιβάλλεται η υπενθύμιση ότι η Επιτροπή δεσμεύεται, βάσει του άρθρου 274 ΕΚ, από την υποχρέωση χρηστής και υγιούς διαχειρίσεως των κοινοτικών πόρων. Ως εκ τούτου, σύμφωνα με το σύστημα της χορηγήσεως των κοινοτικών χρηματοδοτικών συνδρομών, η χρησιμοποίηση των συνδρομών αυτών υπόκειται σε κανόνες που μπορούν να καταλήξουν στη μερική ή ολική επιστροφή της χορηγηθείσας συνδρομής.</TXT></NP><NP><NO.P>46</NO.P><TXT>Συνεπώς, το προσφεύγον δεν μπορεί να υποστηρίζει ότι ουδεμία υποχρέωση επιστροφής το βαρύνει. Σε περίπτωση παραβάσεως των κανόνων που περιέχει η δήλωση του αποδέκτη της συνδρομής, η Επιτροπή δικαιούται να του ζητήσει τη μερική ή ολική επιστροφή της χορηγηθείσας συνδρομής. Πράγματι, κατά πάγια νομολογία, ο αποδέκτης χρηματοδοτικής συνδρομής, του οποίου η αίτηση έχει εγκριθεί από την Επιτροπή, δεν αποκτά εντεύθεν κανένα οριστικό δικαίωμα για τη λήψη ολόκληρης της συνδρομής, εφόσον δεν πληροί τις προϋποθέσεις από τις οποίες εξαρτάται η εν λόγω συνδρομή (αποφάσεις του Πρωτοδικείου, της <DATE ISO="19970714">14ης Ιουλίου 1997</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="T-81/95" YEAR="1997" PAGE.ECR="II-1265">T-81/95, Interhotel κατά Επιτροπής, Συλλογή 1997, σ. II-1265</REF.DOC.ECR>, σκέψη 62, και της <DATE ISO="19990929">29ης Σεπτεμβρίου 1999</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="T-126/97" YEAR="1999" PAGE.ECR="II-2793">T-126/97, Sonasa κατά Επιτροπής, Συλλογή 1997, σ. II-2793, σκέψη 59</REF.DOC.ECR>).</TXT></NP><NP><NO.P>47</NO.P><TXT>Δεύτερον, ως προς το επιχείρημα του προσφεύγοντος ότι το γεγονός ότι η δήλωση του αποδέκτη της συνδρομής δεν υπογράφεται από πρόσωπο που έχει την προς τούτο ικανότητα εμποδίζει την ύπαρξη οποιασδήποτε υποχρεώσεως που να το βαρύνει, αρκεί η διαπίστωση ότι τούτο δεν ασκεί επιρροή. Πράγματι, η λήψη και η χρησιμοποίηση της συνδρομής από το προσφεύγον επιβεβαιώνουν όλες τις δεσμεύσεις που ανέλαβε ο πρόεδρος τους όσον αφορά τους όρους που διέπουν τη χορήγηση της εν λόγω συνδρομής. Εξάλλου, αν δεν ίσχυε αυτό, θα επιβαλλόταν το συμπέρασμα ότι το προσφεύγον όφειλε να επιστρέψει το σύνολο της επίδικης χρηματοδοτικής συνδρομής.</TXT></NP><NP><NO.P>48</NO.P><TXT>Τρίτον, ως προς το επιχείρημα του προσφεύγοντος ότι το πλεόνασμα της ISO 94 δεν αποτελεί κέρδος κατά τη νομική έννοια του όρου, επιβάλλεται να εξετασθεί το πώς νοείται το κέρδος στην προκειμένη περίπτωση. Στο πλαίσιο κοινοτικής χρηματοδοτικής<?PAGE NO="II-3120"?> συνδρομής, η συνδρομή πρέπει να περιορίζεται στο ποσό που είναι απαραίτητο για τη λογιστική ισορροπία του σχεδίου. Επομένως, ο όρος κέρδος που εμφανίζεται στη δήλωση του αποδέκτη της συνδρομής πρέπει εν προκειμένω να νοηθεί ως πλεόνασμα, ήτοι το γεγονός ότι τα έσοδα είναι περισσότερα των δαπανών. Συγκεκριμένα, το προσφεύγον, ως κοινωφελές σωματείο, δεν μπορεί να πραγματοποιεί κέρδη. Εντούτοις, το γεγονός αυτό δεν το εμπόδισε να αποκτήσει πλεόνασμα για την ISO 94, ιδίως χάρη στις διάφορες συνδρομές που έλαβε, ειδικότερα της Επιτροπής. Όπως ήδη διαπίστωσε το Πρωτοδικείο ανωτέρω, το προσφεύγον είχε δεχθεί την υποχρέωση επιστροφής σε περίπτωση που τα έσοδα υπερέβαιναν τις δαπάνες για την ISO 94. Δεν μπορεί να απαλλαγεί από την υποχρέωση αυτή επικαλούμενο απλώς την αντινομία μεταξύ της φύσεως του ως κοινοφελούς σωματείου και της πραγματοποιήσεως κερδών.</TXT></NP><NP><NO.P>49</NO.P><TXT>Επομένως, ο πρώτος λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Επί του δευτέρου λόγου ακυρώσεως, που αντλείται από την παραβίαση της υποχρεώσεως αιτιολογήσεως</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>Επιχειρήματα των διαδίκων</P></TI></TITLE><NP><NO.P>50</NO.P><TXT>Το προσφεύγον ισχυρίζεται ότι η προσβαλλομένη απόφαση ουδόλως αιτιολογεί το αίτημα περί επιστροφής της συνδρομής. Η αιτιολογία της αποφάσεως έπρεπε να περιλαμβάνεται στην ίδια την προσβαλλομένη απόφαση, δεδομένου ότι η έκθεση λογιστικού ελέγχου που της περιήλθε δεν μπορούσε, συναφώς, να επέχει θέση αιτιολογίας, διότι η εν λόγω έκθεση δεν μπορεί να αποτελεί βλαπτική πράξη ούτε να αντικαθιστά ή να στηρίζει τέτοια πράξη. Κατά την επ' ακροατηρίου συζήτηση, το προσφεύγον ισχυρίστηκε ότι το έγγραφο της <DATE ISO="20010403">3ης Απριλίου 2001</DATE>, που επισυναπτόταν<?PAGE NO="II-3121"?> στην προσβαλλομένη απόφαση, δεν περιείχε καμία αιτιολογία, ενώ η <QUOT.START ID="QS0014" REF.END="QE0014" CODE="00AB"/>έκθεση λογιστικού ελέγχου εξηγεί επακριβώς πώς [...] προκύπτει το [...] ποσό<QUOT.END ID="QE0014" REF.START="QS0014" CODE="00BB"/> που αποτελούσε το αντικείμενο της αιτήσεως επιστροφής. Το προσφεύγον, εντούτοις, υπέδειξε κατά την επ' ακροατηρίου συζήτηση ότι θα δεχόταν να θεωρηθεί η έκθεση λογιστικού ελέγχου ως αιτιολογία αν το Πρωτοδικείο εκτιμούσε ότι η εν λόγω απόφαση αιτιολογείται από την ίδια την έκθεση λογιστικού ελέγχου.</TXT></NP><NP><NO.P>51</NO.P><TXT>Η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι η έκθεση λογιστικού ελέγχου εξηγεί καλύτερα από κάθε πρόσθετη αιτιολογία του χρεωστικού σημειώματος τους λόγους για τους οποίους ζητεί την επιστροφή μέρους της συνδρομής. Επιπλέον, διατείνεται ότι η προσβαλλομένη απόφαση ρητώς αναφέρει ότι το αίτημα περί επιστροφής στηρίζεται στην ύπαρξη πλεονάσματος των εσόδων σε σχέση με τις δαπάνες.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>Εκτίμηση του Πρωτοδικείου</P></TI></TITLE><NP><NO.P>52</NO.P><TXT>Επιβάλλεται η υπόμνηση ότι, κατά πάγια νομολογία, η υποχρέωση αιτιολογήσεως ατομικής αποφάσεως έχει σκοπό να παράσχει στον ενδιαφερόμενο ικανές ενδείξεις ως προς το αν η απόφαση έχει επαρκές έρεισμα ή αν ενδεχομένως πάσχει ελάττωμα που θα έδινε λαβή να αμφισβητηθεί το κύρος της και να επιτρέψει στον κοινοτικό δικαστή να ασκήσει τον έλεγχο της νομιμότητας της αποφάσεως. Η έκταση της υποχρεώσεως αυτής εξαρτάται από τη φύση της οικείας πράξεως και του πλαισίου εντός του οποίου εκδόθηκε (αποφάσεις του Πρωτοδικείου της <DATE ISO="19960424">24ης Απριλίου 1996</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="T-551/93+T-231/94—T-234/94" YEAR="1996" PAGE.ECR="II-247">T-551/93, T-231/94 έως T-234/94, Industrias Pesqueras Campos κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 1996, σ. II-247, σκέψη 140</REF.DOC.ECR>, της <DATE ISO="20000203">3ης Φεβρουαρίου 2000</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="T-46/98+T-151/98" YEAR="2000" PAGE.ECR="II-167">T-46/98 και T-151/98, CCRE κατά Επιτροπής, Συλλογή 2000, σ. II-167, σκέψη 46</REF.DOC.ECR>, και της <DATE ISO="20020514">14ης Μαΐου 2002</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="T-80/00" YEAR="2002" PAGE.ECR="II-2465">Τ-80/00, Associação Comercial de Aveiro κατά Επιτροπής, Συλλογή 2002, σ. II-2465, σκέψη 35</REF.DOC.ECR>).</TXT></NP><NP><NO.P>53</NO.P><TXT>Βάσει της νομολογίας, λαμβανομένου υπόψη του γεγονότος ότι η απόφαση περί μειώσεως του ύψους κοινοτικής χρηματοδοτικής συνδρομής συνεπάγεται, μεταξύ<?PAGE NO="II-3122"?> άλλων, σοβαρές συνέπειες για τον δικαιούχο της εν λόγω συνδρομής, η αιτιολογία της αποφάσεως αυτής πρέπει να αποτυπώνει με σαφήνεια τους λόγους που δικαιολογούν τη μείωση της συνδρομής σε σχέση με το ποσό που είχε αρχικώς εγκριθεί (προαναφερθείσες αποφάσεις CCRE κατά Επιτροπής, σκέψη 48, και Associação Comercial de Aveiro κατά Επιτροπής, σκέψη 36).</TXT></NP><NP><NO.P>54</NO.P><TXT>Το ζήτημα αν η αιτιολογία της αποφάσεως ικανοποιεί τις απαιτήσεις αυτές πρέπει να εκτιμάται όχι μόνο σε σχέση με τη διατύπωση της, αλλά και με το πλαίσιο της, καθώς και με το σύνολο των νομικών κανόνων που διέπουν το σχετικό θέμα (προαναφερθείσα απόφαση Associação Comercial de Aveiro κατά Επιτροπής, σκέψη 37).</TXT></NP><NP><NO.P>55</NO.P><TXT>Επιβάλλεται κατ' αρχάς να ερευνηθεί το περιεχόμενο της προσβαλλομένης αποφάσεως. Συναφώς, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η προσβαλλόμενη απόφαση αναφέρεται στον λογιστικό έλεγχο της <DATE ISO="20000413">13ης Απριλίου 2000</DATE> που διενεργήθηκε στο γραφείο του δικηγόρου του προσφεύγοντος. Αναφέρεται επίσης στο από <DATE ISO="20010403">3 Απριλίου 2001</DATE> έγγραφο προς τον δικηγόρο του προσφεύγοντος, το οποίο επισυνάπτεται στην προσβαλλομένη απόφαση.</TXT></NP><NP><NO.P>56</NO.P><TXT>Ως προς την παραπομπή της προσβαλλομένης αποφάσεως στην έκθεση λογιστικού ελέγχου της <DATE ISO="20000413">13ης Απριλίου 2000</DATE>, η νομολογία δέχεται ότι μια απόφαση μπορεί να θεωρηθεί ως επαρκώς αιτιολογημένη όταν αναφέρεται σε έκθεση λογιστικού ελέγχου, η οποία διαβιβάζεται στον προσφεύγοντα (βλ., υπό την έννοια αυτή, προαναφερθείσα απόφαση Industrias Pesqueras Campos κ.λπ. κατά Επιτροπής, σκέψεις 142 έως 144). Πάντως, το προσφεύγον δέχεται ότι έλαβε την έκθεση λογιστικού ελέγχου, κατ' αρχάς στα γαλλικά και, κατόπιν, στις <DATE ISO="20001027">27 Οκτωβρίου 2000</DATE>, στα γερμανικά. Επιπλέον, με το συνοδευτικό έγγραφο της <DATE ISO="20001027">27ης Οκτωβρίου 2000</DATE>, η Επιτροπή ρητώς κάλεσε το προσφεύγον να εκφράσει τη γνώμη του επί της εκθέσεως εντός προθεσμίας ενός μήνα. Η έκθεση λογιστικού ελέγχου περιέχει, όπως δέχθηκε το προσφεύγον κατά την προφορική διαδικασία, επαρκείς πληροφορίες, που του επιτρέπουν να γνωρίζει τους λόγους για τους οποίους του ζητήθηκε η επιστροφή μέρους της χρηματοδοτικής συνδρομής. Το γεγονός ότι η προσβαλλόμενη απόφαση παραπέμπει στον λογιστικό έλεγχο της <DATE ISO="20000413">13ης Απριλίου 2000</DATE> και όχι στην έκθεση λογιστικού ελέγχου, αυτή καθαυτή, δεν ασκεί επιρροή στην επίλυση της διαφοράς, δεδομένου ότι το προσφεύγον ήταν σε θέση να διακριβώσει τον σύνδεσμο μεταξύ του λογιστικού ελέγχου της <DATE ISO="20000413">13ης Απριλίου 2000</DATE> και της εκθέσεως που τον ακολούθησε.</TXT></NP><?PAGE NO="II-3123"?><NP><NO.P>57</NO.P><TXT>Εξάλλου, κατά τη νομολογία, όταν γίνεται παραπομπή σε έγγραφο που επισυνάπτεται σε απόφαση και, επομένως, περιέχεται σε αυτήν, η υποχρέωση αιτιολογήσεως μπορεί να τηρείται από ένα τέτοιο έγγραφο (βλ., υπό την έννοια αυτή, απόφαση του Πρωτοδικείου της <DATE ISO="20000330">30ής Μαρτίου 2000</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="T-65/96" YEAR="2000" PAGE.ECR="II-1885">Τ-65/96, Kish Glass κατά Επιτροπής, Συλλογή 2000, σ. II-1885, σκέψη 51</REF.DOC.ECR>). Εν προκειμένω, το έγγραφο της <DATE ISO="20010403">3ης Απριλίου 2001</DATE>, που επισυνάφθηκε στην προσβαλλομένη απόφαση, απαντά στις παρατηρήσεις του προσφεύγοντος σχετικά με την έκθεση λογιστικού ελέγχου και υπενθυμίζει επίσης τους λόγους που πρόβαλε η Επιτροπή για να στηρίξει το <HT TYPE="ITALIC">αίτημα</HT> περί επιστροφής της συνδρομής. Επιβάλλεται να παρατεθεί το καταληκτικό τμήμα του εν λόγω εγγράφου, ότι <QUOT.START ID="QS0015" REF.END="QE0015" CODE="00AB"/>[ο]ι δηλώσεις του δικηγόρου του αντισυμβαλλομένου δεν στηρίζονται σε κανένα νέο στοιχείο. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να καθορισθεί εκ νέου το ποσό που πρέπει να επιστραφεί σύμφωνα με την έκθεση του λογιστικού ελέγχου<QUOT.END ID="QE0015" REF.START="QS0015" CODE="00BB"/>. Με το εν λόγω έγγραφο, το προσφεύγον ενημερώθηκε για τους λόγους για τους οποίους, κατά τη γνώμη της Επιτροπής, δεν υπήρχε λόγος αποκλίσεως από τα συμπεράσματα της εκθέσεως λογιστικού ελέγχου. Επομένως, το εν λόγω έγγραφο περιέχει πρόσθετη αιτιολογία εν σχέσει με την έκθεση λογιστικού ελέγχου.</TXT></NP><NP><NO.P>58</NO.P><TXT>Συνεπώς, δεδομένου ότι η Επιτροπή αναφέρεται, με την προσβαλλομένη απόφαση, στον λογιστικό έλεγχο που έγινε στο γραφείο του δικηγόρου του προσφεύγοντος, καθώς και στο έγγραφο της <DATE ISO="20010403">3ης Απριλίου 2001</DATE>, που επισυνάπτεται στην απόφαση αυτή, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η αιτιολογία της προσβαλλομένης αποφάσεως είναι, υπό το πρίσμα της νομολογίας, επαρκής.</TXT></NP><NP><NO.P>59</NO.P><TXT>Υπό τις περιστάσεις αυτές, ο δεύτερος λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Επί του τρίτου λόγου ακυρώσεως, που αντλείται από πρόδηλο σφάλμα εκτιμήσεως</P></TI></TITLE><NP><NO.P>60</NO.P><TXT>Ο τρίτος λόγος ακυρώσεως υποδιαιρείται σε δύο σκέλη. Το πρώτο σκέλος αφορά την εσφαλμένη εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών από την Επιτροπή και το δεύτερο σκέλος την εσφαλμένη μέθοδο υπολογισμού που χρησιμοποίησε η Επιτροπή.</TXT></NP><?PAGE NO="II-3124"?><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>Πρώτο σκέλος: εσφαλμένη εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P>—</NO.P><TXT>Επιχειρήματα των διαδίκων</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>61</NO.P><TXT>Το προσφεύγον βάλλει κατά της μη επιλεξιμότητας ορισμένων πληρωμών ισχυριζόμενο ότι η εκτίμηση της Επιτροπής ως προς τις εν λόγω δαπάνες είναι εσφαλμένη.</TXT></NP><NP><NO.P>62</NO.P><TXT>Κατ' αρχάς, η έκθεση λογιστικού ελέγχου κακώς αναφέρει ότι το προσφεύγον χορήγησε ποσό ύψους <FT TYPE="NUMBER">20000</FT> DEM στο Kreis Neuss. Συγκεκριμένα, η εν λόγω πράξη δεν σχετίζεται με τη συνδρομή της Επιτροπής. Επιπλέον, η επιστροφή του ποσού στο Kreis Neuss έλαβε χώρα <QUOT.START ID="QS0016" REF.END="QE0016" CODE="00AB"/>βάσει κακής εκτιμήσεως της συνολικής πράξεως από το διευθυντικό συμβούλιο του προσφεύγοντος<QUOT.END ID="QE0016" REF.START="QS0016" CODE="00BB"/>, από την οποία δεν μπορεί η Επιτροπή να αντλήσει όφελος.</TXT></NP><NP><NO.P>63</NO.P><TXT>Το προσφεύγον ισχυρίζεται επίσης ότι η εκτίμηση της Επιτροπής στην έκθεση λογιστικού ελέγχου είναι εσφαλμένη ως προς την πληρωμή ποσού ύψους <FT TYPE="NUMBER">15000</FT> DEM στην πόλη του Neuss, βάσει των λογαριασμών του προσφεύγοντος που αφορούσαν την ISO 94. Πράγματι, το έσοδο αυτό των <FT TYPE="NUMBER">15000</FT> DEM που εμφανίζεται στους λογαριασμούς του προσφεύγοντος αποτελεί επιδότηση από τρίτους, προοριζομένη για τις αθλητικές δραστηριότητες της νεολαίας του Neuss και εσφαλμένως το προσφεύγον την ενέταξε στον λογαριασμό για την ISO 94. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για γενικής φύσεως συνδρομή που χορηγήθηκε στο προσφεύγον άνευ ειδικού λόγου και ανεξαρτήτως της ISO 94. Το προσφεύγον δεν χρησιμοποίησε το εν λόγω ποσό για την ISO 94, αλλά, πρώτον, ως βοηθητικό ρευστό και, εν συνεχεία, υπέρ της πόλεως του Neuss για έτερο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου για νέους. Εντούτοις, αν η εν λόγω πράξη πρέπει να θεωρηθεί ως συνδρομή στον τελικό λογαριασμό για την ISO 94, αποτελεί ίδιο πόρο του προσφεύγοντος και όχι έσοδο που πρέπει να καταχωριστεί λογιστικώς για την ISO 94. Το προσφεύγον επικαλείται συναφώς έγγραφο της πόλεως του Neuss της <DATE ISO="20000504">4ης Μαΐου 2000</DATE> για να στηρίξει το επιχείρημά του.</TXT></NP><?PAGE NO="II-3125"?><NP><NO.P>64</NO.P><TXT>Εν <HT TYPE="ITALIC">συνεχεία, το</HT> προσφεύγον ισχυρίζεται ότι η ISO 94 δεν αποτελεί εκδήλωση έχουσα αυτοτελή νομική προσωπικότητα, διακρινόμενη από την του προσφεύγοντος. Κατά συνέπεια, η λογιστική εγγραφή της ως ίδιος πόρος του προσφεύγοντος για την πραγματοποίηση της ISO 94 δεν πρέπει να θεωρηθεί ως έσοδο κατά τη νομική έννοια του όρου. Έτσι, το ποσό ύψους <FT TYPE="NUMBER">10000</FT> DEM που το προσφεύγον μετέφερε στον λογαριασμό της ISO 94 αποτελεί απλή προκαταβολή, η οποία πρέπει να του επιστραφεί, και <HT TYPE="ITALIC">όχι</HT> επιχορήγηση από τρίτον. Αν, εντούτοις, πρέπει να θεωρηθεί ως πληρωμή προς την ISO 94, πρέπει να θεωρηθεί ως ίδιος πόρος του προσφεύγοντος. Συναφώς, το προσφεύγον τονίζει ότιη απόφαση περί της χορηγήσεως της συνδρομής δεν υποχρεώνει το προσφεύγον να χρησιμοποιήσει ίδιους πόρους.</TXT></NP><NP><NO.P>65</NO.P><TXT>Επιπλέον, το προσφεύγον βάλλει κατά της εκτιμήσεως της Επιτροπής στην έκθεση λογιστικού ελέγχου ως προς τις πράξεις σχετικά με την ISO 93, ήτοι τα έσοδα ύψους <FT TYPE="DECIMAL">24364,96</FT> DEM και τις δαπάνες ύψους <FT TYPE="DECIMAL">25593,56</FT> DEM, βάσει της οποίας η Επιτροπή αρνήθηκε να τις λάβει υπόψη για να καθορίσει το ύψος της επιχορηγήσεως για την ISO 94. Κατά το προσφεύγον, οι πράξεις αυτές αποτελούν, αντιθέτως, συστατικό στοιχείο της προετοιμασίας της ISO 94 και εξηγούνται από τη συνδεομένη με την ISO 94 βούληση συγκεντρώσεως γνώσεων για την εκδήλωση, τη διοργάνωση της και τις επιταγές της.</TXT></NP><NP><NO.P>66</NO.P><TXT>Το προσφεύγον ισχυρίζεται επίσης ότι κακώς η έκθεση λογιστικού ελέγχου αμφισβητεί τη λογιστική απεικόνιση δαπάνης ύψους <FT TYPE="DECIMAL">1584,57</FT> DEM που διενεργήθηκε υπέρ του Donalek. Υποστηρίζει ότι το Kreis Neuss την έχει ήδη ελέγξει.</TXT></NP><NP><NO.P>67</NO.P><TXT>Εξάλλου, το προσφεύγον βάλλει κατά του ότι η Επιτροπή θεώρησε δαπάνη ύψους <FT TYPE="NUMBER">10000</FT> DEM ως μη επιλέξιμη. Το προσφεύγον υπογραμμίζει ότι δέχθηκε επιδότηση σε είδος αξίας <FT TYPE="NUMBER">10000</FT> DEM από τη διαφημιστική εταιρία Hulster και Brüster. Το γερμανικό φορολογικό δίκαιο επιτρέπει τέτοιες δωρεές, υπό την προϋπόθεση να μπορεί να αποδειχθεί ότι η παροχή σε είδος πραγματοποιήθηκε και ότι εκδόθηκε αντίστοιχο πιστοποιητικό δωρεάς, πράγμα που το γραφείο αθλητισμού της πόλεως του Neuss έπραξε εν προκειμένω. Η εταιρία Hulster και Brüster όντως παρέσχε παροχές σε είδος, ιδίως υπό τη μορφή εντύπων προϊόντων. Η εν λόγω δωρεά σε είδος εμφανίζεται επίσης στην έκθεση λογιστικού ελέγχου της Kreis Neuss. Το προσφεύγον<?PAGE NO="II-3126"?> εκφράζει τη δυσαρέσκεια του για το ότι δεν εκδόθηκε καμία απόδειξη εν συνεχεία, λόγω της χρεωκοπίας της εταιρίας Hulster και Brüster. Κατά την επ' ακροατηρίου συζήτηση, το προσφεύγον διευκρίνισε ότι το εν λόγω τιμολόγιο για ποσό ύψους <FT TYPE="NUMBER">10000</FT> DEM, το σύνολο του οποίου καταβλήθηκε, πρέπει να διακριθεί από ένα άλλο τιμολόγιο για ποσό ύψους <FT TYPE="NUMBER">6799</FT> DEM, το οποίο αποτέλεσε αντικείμενο πληρωμής, για ποσό ύψους 1799 DEM, και δωρεάς για τα υπόλοιπα <FT TYPE="NUMBER">5000</FT> DEM.</TXT></NP><NP><NO.P>68</NO.P><TXT>Επιπλέον, το προσφεύγον ισχυρίζεται ότι η Επιτροπή παρέλειψε να λάβει υπόψη της το γεγονός ότι η πόλη του Neuss πραγματοποίησε μεγάλες παροχές σε είδος για να καταστήσει δυνατή την πραγματοποίηση της ISO 94, η οποία έλαβε χώρα κυρίως σε κοινοτικές εγκαταστάσεις. Σύμφωνα με το από <DATE ISO="20000511">11 Μαίου 2000</DATE> έγγραφο της πόλεως του Neuss, οι εν λόγω παροχές σε είδος αποτιμούνται σε τουλάχιστον <FT TYPE="NUMBER">92450</FT> DEM. Το προσφεύγον ισχυρίζεται ότι οι παροχές αυτές σε είδος μπορούσαν να θεωρηθούν ως δαπάνες και να εμφανιστούν λογιστικώς ως δωρεές σε είδος.</TXT></NP><NP><NO.P>69</NO.P><TXT>Εν συνεχεία, το προσφεύγον βάλλει κατά της μη επιλεξιμότητας πλειόνων δαπανών, για τις οποίες η Επιτροπή προέβαλε το γεγονός ότι είχαν πραγματοποιηθεί χωρίς σοβαρά δικαιολογητικά ή άλλες εξηγήσεις, συχνά δε χωρίς να είναι γνωστή η αιτία τους. Σύμφωνα με το προσφεύγον, κακώς η Επιτροπή εκτίμησε ότι δεν προσκόμισε κανένα δικαιολογητικό των δαπανών στοιχείο με το από <DATE ISO="20000523">23 Μαΐου 2000</DATE> έγγραφο του και τις θεώρησε λόγω το γεγονότος αυτού ως μη επιλέξιμες.</TXT></NP><NP><NO.P>70</NO.P><TXT>Κατ' αρχάς, κατά το προσφεύγον, η Επιτροπή έπρεπε να δεχθεί τη δαπάνη που συνίσταται στο κατ' αποκοπή ποσό ύψους <FT TYPE="NUMBER">4000</FT> DEM που καταβλήθηκε στον Franssen. Πράγματι, το εν λόγω ποσό αντιστοιχούσε στα προσωπικά έξοδα του Franssen σχετικά με την προετοιμασία, την εκτέλεση και τη διεξαγωγή της ISO 94, ιδίως τα έξοδα ταξιδιού, τηλεφώνου, αλληλογραφίας, καθώς και σε παροχές που πραγματοποιήθηκαν μετά την ISO 94. Καίτοι τα αντίστοιχα λεπτομερή δικαιολογητικά δεν ήταν διαθέσιμα, η πληρωμή των εν λόγω εξόδων φαινόταν, κατά το προσφεύγον, αναλογική, λαμβανομένης υπόψη της μακράς περιόδου προετοιμασίας, της σημασίας και της διάρκειας της ISO 94. Το προσφεύγον φρονεί ότι είχε το δικαίωμα να παράσχει ένα κατ' αποκοπή ποσό κατώτερο των συνολικών δαπανών.</TXT></NP><?PAGE NO="II-3127"?><NP><NO.P>71</NO.P><TXT>Εν συνεχεία, το προσφεύγον βάλλει κατά του ότι η Επιτροπή δεν δέχθηκε την πληρωμή ποσού ύψους 1300 DEM σε ομάδα χορευτών υπό τη διεύθυνση της Beyen. Η εν λόγω πληρωμή πραγματοποιήθηκε στις <DATE ISO="19940802">2 Αυγούστου 1994</DATE> από τον λογαριασμό του προσφεύγοντος, δεδομένου ότι ο λογαριασμός της ISO 94 εκ λάθους δεν χρησιμοποιήθηκε για την εν λόγω πράξη. Το υποστατό της πληρωμής δεν αμφισβητείται εντούτοις, διότι η ομάδα των χορευτών εμφανίστηκε κατά την τελετή λήξεως της ISO 94 σύμφωνα με τους όρους του συμβολαίου. Δεδομένου ότι το προσφεύγον διοργάνωσε την ISO 94, η πληρωμή που πραγματοποιήθηκε από τον προσωπικό του λογαριασμό για την ISO 94 θα έπρεπε, συνεπώς, να θεωρηθεί ως εκπίπτουσα δαπάνη.</TXT></NP><NP><NO.P>72</NO.P><TXT>Το προσφεύγον ισχυρίζεται επίσης ότι κακώς η Επιτροπή απέρριψε δαπάνη ύψους <FT TYPE="DECIMAL">1093,81</FT> DEM, συνισταμένη σε πληρωμή υπέρ της Gesellschaft zur Wahrung von Urheberrechten (εταιρίας προστασίας των πνευματικών δικαιωμάτων, στο εξής: GEMA). Επισημαίνει ότι η εν λόγω πληρωμή, σχετική με τη μουσική που παίχθηκε κατά την τελετή λήξεως της ISO 94 και εμπίπτουσα στον τομέα της GEMA, πραγματοποιήθηκε από τον τρέχοντα λογαριασμό του και στη συνέχεια πληρώθηκε στον λογαριασμό του από τον λογαριασμό της ISO 94. Εξάλλου, το προσφεύγον ισχυρίζεται ότι οι δύο ελεγκτές της Επιτροπής, επιφορτισμένοι με τον έλεγχο των λογιστικών στοιχείων, δεν είχαν επαρκή γνώση του γερμανικού νομικού συστήματος και της γερμανικής γλώσσας για να μπορέσουν να κατανοήσουν το γερμανικό δίκαιο πνευματικής ιδιοκτησίας και τη λειτουργία της GEMA.</TXT></NP><NP><NO.P>73</NO.P><TXT>Επιπλέον, το προσφεύγον βάλλει κατά του ότι η Επιτροπή δεν δέχθηκε να λάβει υπόψη της την απόδοση των δαπανών ύψους <FT TYPE="DECIMAL">5117,82</FT> DEM και <FT TYPE="NUMBER">4430</FT> DEM του Grahl. Οι εν λόγω πληρωμές πραγματοποιήθηκαν από τον λογαριασμό της ISO 94 και τα έντυπα του εμβάσματος προσκομίστηκαν στην καθής. Κατά το προσφεύγον, οι πληρωμές αυτές στηρίζονται σε δαπάνες που τιμολόγησε ο Grahl για την ISO 94 και τα οποία προκατέβαλε.</TXT></NP><NP><NO.P>74</NO.P><TXT>Η Επιτροπή ισχυρίζεται, ως προς τη συνδρομή ύψους <FT TYPE="NUMBER">15000</FT> DEM που καταβλήθηκε στην πόλη του Neuss, ότι, ακόμη κι αν επρόκειτο για γενική συνδρομή που χορηγήθηκε στο προσφεύγον από τρίτον, το ποσό της ορθώς καταβλήθηκε για τους<?PAGE NO="II-3128"?> σκοπούς της ISO 94 και δεν μπορούσε εκ των υστέρων να μεταβιβασθεί σε τρίτον (εν προκειμένω στην πόλη του Neuss) για να αποφευχθεί το πλεόνασμα. Κατά τη γνώμη της Επιτροπής, πρόκειται έτσι για πράξη που σκοπεί να αποκρύψει την ύπαρξη πλεονάσματος. Το αποφασιστικό στοιχείο είναι, συναφώς, ότι το επίδικο ποσό χρησιμοποιήθηκε κατ' αρχάς για την ISO 94. Επιπλέον, το από <DATE ISO="20000504">4 Μαΐου 2000</DATE> έγγραφο της πόλεως του Neuss, με το οποίο βεβαιώνεται η πληρωμή σε ρευστό στον λογαριασμό της τρία περίπου έτη μετά την πραγματοποίηση της ISO 94 και κατά τρόπο προδήλως ανώνυμο, αποδεικνύει ότι χώρησε ατασθαλία, δεδομένου ότι δεν εκδόθηκε καμία σχετική απόδειξη.</TXT></NP><NP><NO.P>75</NO.P><TXT>Ως προς τις δαπάνες σχετικά με την ISO 93, η Επιτροπή αντικρούει το επιχείρημα ότι αυτές αποτελούσαν προετοιμασία για την ISO 94, για τον λόγο ότι ο Franssen έλαβε ειδική αποζημίωση για τα ταξίδια του και τις λοιπές δραστηριότητες ενόψει της ISO 94. Φρονεί, από την άποψη αυτή, ότι τα επιχειρήματα που προβάλλει το προσφεύγον δεν αποδεικνύουν τον παραμικρό σύνδεσμο μεταξύ των εν λόγω δαπανών και της ISO 94.</TXT></NP><NP><NO.P>76</NO.P><TXT>Ως προς την πληρωμή προς τον Donalek, η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι δεν αποδεικνύεται και ότι η χρήση της παραμένει ασαφής.</TXT></NP><NP><NO.P>77</NO.P><TXT>Ως προς την επιδότηση από την εταιρία Hülser και Brüster, η Επιτροπή αντιτάσσει ότι, εάν επρόκειτο για εταιρική δωρεά, σε ρευστό ή σε είδος, το προσφεύγον δεν είχει δικαίωμα να δηλώσει την πληρωμή του ιδίου ποσού υπέρ της εταιρίας ως δαπάνη. Όπως αποδεικνύουν οι επίδικες βεβαιώσεις, εν προκειμένω επρόκειτο όντως για δωρεά ύψους <FT TYPE="NUMBER">10000</FT> DEM, για την ακολουθήσασα αποπληρωμή της οποίας ουδεμία πρόβλεψη υπήρχε.</TXT></NP><NP><NO.P>78</NO.P><TXT>Ως προς την εις είδος παροχή της πόλεως του Neuss, η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι, δεδομένου ότι δεν εκδόθηκε τιμολόγιο για τις εν λόγω παροχές, δεν μπορούσαν να εμφανιστούν λογιστικώς ως δαπάνες.</TXT></NP><?PAGE NO="II-3129"?><NP><NO.P>79</NO.P><TXT>Ως προς την πληρωμή κατ' αποκοπήν αποζημιώσεως ύψους <FT TYPE="NUMBER">4000</FT> DEM στον Franssen, η Επιτροπή διευκρινίζει ότι δεν μπορούσε να γίνει δεκτή ως επιλέξιμη δαπάνη, δεδομένου ότι δεν ήταν δυνατό να αποδειχθεί η χρησιμοποίηση των κονδυλίων.</TXT></NP><NP><NO.P>80</NO.P><TXT>Ως προς τις καταβολές υπέρ της ομάδας των χορευτών, καθώς και της GEMA, η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι δεν μπορούν να συνδεθούν με την ISO 94 και ότι, επομένως, δεν ήταν δυνατό να ληφθούν υπόψη. Στο προσφεύγον εναπέκειτο, συναφώς, να τις συνδέσει σαφώς με την ISO 94. Ως προς την άγνοια της γερμανικής γλώσσας και του γερμανικού νομικού συστήματος από τους υπαλλήλους που είχαν επιφορτισθεί με τον λογιστικό έλεγχο, η Επιτροπή υπογραμμίζει ότι το προσφεύγον δεν απέδειξε κατά πόσον οι υποτιθέμενες δυσκολίες εκφράσεως και κατανοήσεως των εν λόγω υπαλλήλων συνετέλεσαν στη δημιουργία σφαλμάτων, παρεξηγήσεων ή ανακριβειών.</TXT></NP><NP><NO.P>81</NO.P><TXT>Ως προς τις πληρωμές προς τον Grahl, η Επιτροπή υποστηρίζει ότι το προσφεύγον δεν προσκόμισε τα τραπεζικά στοιχεία στα οποία αναφέρεται ούτε παρέσχε την παραμικρή εξήγηση για τη φύση των εν λόγω δαπανών. Εναπέκειτο στο προσφεύγον να αποδείξει ότι οι εν λόγω δαπάνες συνδέονταν με την ISO 94 και να καταδείξει τη φύση τους.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P>—</NO.P><TXT>Εκτίμηση του Πρωτοδικείου</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>82</NO.P><TXT>Από τη νομολογία με τις προαναφερθείσες αποφάσεις Interhotel κατά Επιτροπής, σκέψη 46, και CCRE κατά Επιτροπής, σκέψη 68, προκύπτει ότι η χορήγηση χρηματοδοτικής συνδρομής εξαρτάται από την τήρηση όχι μόνον των προϋποθέσεων που έχει καθορίσει η Επιτροπή με την απόφαση περί χορηγήσεως της συνδρομής, αλλά επίσης από την τήρηση των όρων της αιτήσεως περί χορηγήσεως συνδρομής που αποτέλεσε το αντικείμενο της εν λόγω αποφάσεως. Το ίδιο ισχύει, εν προκειμένω, για τη δήλωση του αποδέκτη της συνδρομής, δεδομένου ότι η εν λόγω δήλωση αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα του συνόλου των κανόνων που διέπουν τη χορήγηση της κοινοτικής χρηματοδοτικής συνδρομής.</TXT></NP><?PAGE NO="II-3130"?><NP><NO.P>83</NO.P><TXT>Επιβάλλεται να τονισθεί ότι το προσφεύγον υποχρεούνταν, βάσει του σημείου 1 της δηλώσεως του αποδέκτη της συνδρομής, να χρησιμοποιήσει την κοινοτική συνδρομή μόνο για την πραγματοποίηση της ISO 94 και ότι, με το σημείο 3 της εν λόγω δηλώσεως, το προσφεύγον δέχθηκε ότι η χρήση της κοινοτικής χρηματοδοτικής συνδρομής μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο μεταγενέστερου λογιστικού ελέγχου από την Επιτροπή και το Ελεγκτικό Συνέδριο. Κατά το σημείο 4 της δηλώσεως του αποδέκτη της συνδρομής, εναπέκειτο στο προσφεύγον να διαβιβάσει στην Επιτροπή έκθεση για τη χρησιμοποίηση της χορηγηθείσας συνδρομής, καθώς και επικυρωμένη κατάσταση των δαπανών ή οικονομική ενημέρωση συνοδευόμενη από επικυρωμένα έγγραφα, από τα οποία να προκύπτει το ύψος και η φύση των δαπανών, καθώς και τα αντίστοιχα έσοδα. Δεσμεύθηκε, τέλος, βάσει του σημείου 7 της δηλώσεως, σε περίπτωση που η χρησιμοποίηση του συνόλου της συνδρομής δεν δικαιολογούνταν από τον κατάλογο των δαπανών, να επιστρέψει στην Επιτροπή τα καταβληθέντα και μη δικαιολογηθέντα ποσά. Συνεπώς, εναπέκειτο στο προσφεύγον να αποδείξει την επιλεξιμότητα όλων των δαπανών στις οποίες υποβλήθηκε.</TXT></NP><NP><NO.P>84</NO.P><TXT>Από τη νομολογία με την προαναφερθείσα απόφαση Interhotel κατά Επιτροπής, σκέψη 47, προκύπτει επίσης ότι στον αποδέκτη της χρηματοδοτικής συνδρομής εναπόκειται να αποδείξει το υποστατό των δαπανών και τη σχέση τους με το εγκριθέν πρόγραμμα. Αυτός είναι καλύτερα σε θέση να το πράξει, οφείλει δε να αποδείξει ότι η υπέρ αυτού χρηματοδοτική συνδρομή από πόρους του δημοσίου είναι δικαιολογημένη.</TXT></NP><NP><NO.P>85</NO.P><TXT>Επιβάλλεται η επισήμανση ότι, όταν η κοινοτική χρηματοδοτική συνδρομή δεν χρησιμοποιείται σύμφωνα με τους όρους που ορίζει η εγκριτική απόφαση, η Επιτροπή μπορεί να μειώσει ή να καταργήσει τη συνδρομή αυτή, γεγονός το οποίο μπορεί να την οδηγήσει να εκτιμήσει περίπλοκα πραγματικά περιστατικά και λογιστικά στοιχεία. Στο πλαίσιο μιας τέτοιας εκτιμήσεως, επομένως, η Επιτροπή πρέπει να διαθέτει ευρεία εξουσία εκτιμήσεως. Κατά συνέπεια, το Πρωτοδικείο πρέπει να περιορίσει τον έλεγχο του στην εξέταση του αν η Επιτροπή υπέπεσε σε πρόδηλο σφάλμα εκτιμήσεως των σχετικών δεδομένων (προαναφερθείσα απόφαση Associação Comercial de Aveiro κατά Επιτροπής, σκέψη 50).</TXT></NP><NP><NO.P>86</NO.P><TXT>Επομένως, αν το προσφεύγον δεν είναι σε θέση να προσκομίσει δικαιολογητικά ή το παραμικρό στοιχείο προς απόδειξη του ότι οι πληροφορίες και οι διαπιστώσεις<?PAGE NO="II-3131"?> σχετικά με τη δικαιολόγηση των δαπανών στις οποίες στηρίχθηκε η Επιτροπή ήσαν εσφαλμένες, δεν μπορεί να προσάψει στην Επιτροπή ότι διέπραξε πρόδηλο σφάλμα εκτιμήσεως (βλ., υπό την έννοια αυτή, προαναφερθείσα απόφαση Interhotel κατά Επιτροπής, σκέψη 47).</TXT></NP><NP><NO.P>87</NO.P><TXT>Κατά συνέπεια, επιβάλλεται η έρευνα όλων των επιδίκων πληρωμών.</TXT></NP><NP><NO.P>88</NO.P><TXT>Συναφώς, πρέπει να υπομνηστεί ότι, κατά πάγια νομολογία, η νομιμότητα της προσβαλλομένης ατομικής πράξεως πρέπει να εκτιμάται σε συνάρτηση με τα πραγματικά και νομικά στοιχεία που υφίστανται κατά τον χρόνο εκδόσεως της πράξεως (βλ., ιδίως, απόφαση της <DATE ISO="19790207">7ης Φεβρουαρίου 1979</DATE> στις συνεκδικασθείσες υποθέσεις <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="15/76+16/76" YEAR="1979" PAGE.ECR="141">15/76 και 16/76, Γαλλία κατά Επιτροπής, Συλλογή τόμος 1979/1, σ. 141, σκέψη 7</REF.DOC.ECR>, και απόφαση της <DATE ISO="20010517">17ης Μαΐου 2001</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="C-449/98 P" YEAR="2001" PAGE.ECR="3875">C-449/98 Ρ, IECC κατά Επιτροπής, Συλλογή 2001, σ. I-3875, σκέψη 87</REF.DOC.ECR> απόφαση του Πρωτοδικείου της <DATE ISO="19961212">12ης Δεκεμβρίου 1996</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="T-177/94+T-377/94" YEAR="1996" PAGE.ECR="II-2041">Τ-177/94 και Τ-377/94, Altmann κ.λπ. κατά Επιτροπής, Συλλογή 1996, σ. II-2041, σκέψη 119</REF.DOC.ECR>). Συγκεκριμένα, αν το Πρωτοδικείο έπρεπε να εξετάσει τις προσβαλλόμενες αποφάσεις υπό το πρίσμα πραγματικών περιστατικών που δεν υπήρχαν κατά την ημερομηνία εκδόσεως της πράξεως, θα υποκαθιστούσε το όργανο που εξέδωσε την επίδικη πράξη. Πάντως, δεν απόκειται στο Πρωτοδικείο να υποκαθιστά τα κοινοτικά όργανα (απόφαση του Πρωτοδικείου της <DATE ISO="19910711">11ης Ιουλίου 1991</DATE>, Τ-19/90, Von Hoessler κατά Ελεγκτικού Συνεδρίου, σ. II-615, σκέψη 30). Συνεπώς, πρέπει να ληφθούν υπόψη μόνον τα στοιχεία των οποίων μπορούσε να έχει λάβει γνώση η Επιτροπή στο πλαίσιο της διοικητικής διαδικασίας.</TXT></NP><NP><NO.P>89</NO.P><TXT>Κατ' αρχάς, ως προς την επιχορήγηση ύψους <FT TYPE="NUMBER">20000</FT> DEM από το Kreis Neuss, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, στην έκθεση λογιστικού ελέγχου, η Επιτροπή σημείωσε ότι το προσφεύγον την είχε επιστρέψει στο σύνολο της. Η Επιτροπή διόρθωσε, επομένως, τους λογαριασμούς του προσφεύγοντος συμμέτρως, μειώνοντας τις δαπάνες και τα έσοδα κατά <FT TYPE="NUMBER">20000</FT> DEM. Η αποτελεσματικότητα της επιστροφής του ποσού προκύπτει σαφώς από <QUOT.START ID="QS0017" REF.END="QE0017" CODE="00AB"/>την τελική εκκαθάριση της ISO 94<QUOT.END ID="QE0017" REF.START="QS0017" CODE="00BB"/>, τρεις πληρωμές ποσών ύψους <FT TYPE="DECIMAL">13260,58</FT> DEM, <FT TYPE="NUMBER">3500</FT> DEM και <FT TYPE="DECIMAL">3239,42</FT> DEM αντιστοίχως, ήτοι σύνολο <FT TYPE="NUMBER">20000</FT> DEM, τις οποίες πραγματοποίησε το προσφεύγον υπέρ του Kreis Neuss. Από την απόφαση περί επιστροφής του Kreis Neuss προκύπτει επίσης ότιη εν λόγω εξόφληση ζητήθηκε από το προσφεύγον λόγω της ISO 94.</TXT></NP><?PAGE NO="II-3132"?><NP><NO.P>90</NO.P><TXT>Επιβάλλεται, εν συνεχεία, η διαπίστωση ότι, δεδομένου ότι η κοινοτική συνδρομή προσδιορίζεται βάσει των πραγματικών δαπανών, η Επιτροπή μπορούσε δικαίως να μειώσει τις δαπάνες και τα έσοδα κατά <FT TYPE="NUMBER">20000</FT> DEM, δοθέντως ότι η επιδότηση του Kreis Neuss είχε επιστραφεί καθ' ολοκληρίαν. Επομένως, το προσφεύγον δεν μπόρεσε, εκ του γεγονότος αυτού, να αυξήσει τις δαπάνες του ή να αυξήσει τα έσοδα του.</TXT></NP><NP><NO.P>91</NO.P><TXT>Ως προς την πληρωμή ποσού ύψους <FT TYPE="NUMBER">15000</FT> DEM στην πόλη του Neuss, επιβάλλεται η παρατήρηση ότι το εν λόγω ποσό είχε εγγραφεί στην <QUOT.START ID="QS0018" REF.END="QE0018" CODE="00AB"/>τελική εκκαθάριση της ISO 94<QUOT.END ID="QE0018" REF.START="QS0018" CODE="00BB"/> ως δαπάνη. Πάντως, από την έκθεση λογιστικού ελέγχου προκύπτει ότι η πληρωμή <FT TYPE="NUMBER">15000</FT> DEM στην πόλη του Neuss πραγματοποιήθηκε τον Μάρτιο του 1997, ότι έγινε τοις μετρητοίς και ότι συνέπεσε με το κλείσιμο του λογαριασμού που το προσφεύγον είχε ανοίξει για την προαναφερθείσα διοργάνωση. Ο δικηγόρος του προσφεύγοντος, με επιστολή της <DATE ISO="20000523">23ης Μαΐου 2000</DATE>, δήλωσε ήδη ότι η επίδικη πληρωμή δεν συνδεόταν με την ISO 94.</TXT></NP><NP><NO.P>92</NO.P><TXT>Εξάλλου, το προσφεύγον ουδόλως απέδειξε ότι η δωρεά ύψους <FT TYPE="NUMBER">15000</FT> DEM, ποσό που πράγματι εμφανίζεται ως πιστωτικό του λογαριασμού ISO 94, δεν συνδεόταν με την εν λόγω διοργάνωση καθ' οιονδήποτε τρόπο.</TXT></NP><NP><NO.P>93</NO.P><TXT>Υπό τις συνθήκες αυτές, η Επιτροπή δικαίως μπορούσε να θεωρήσει ότι η πληρωμή <FT TYPE="NUMBER">15000</FT> DEM στην πόλη του Neuss δεν αποτελούσε δικαιολογημένη δαπάνη βάσει της ISO 94 και, συνεπώς, να εξουδετερώσει τη λογιστική εγγραφή του προσφεύγοντος αφαιρώντας συμμέτρως από το επίδικο ποσό τα έσοδα και τις δαπάνες και εγγράφοντας εν συνεχεία εκ νέου το ποσό των <FT TYPE="NUMBER">15000</FT> DEM στα έσοδα.</TXT></NP><NP><NO.P>94</NO.P><TXT>Ως προς το ποσό ύψους <FT TYPE="NUMBER">10000</FT> DEM που το προσφεύγον κατέθεσε στον λογαριασμό ISO 94, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι το προσφεύγον δεν προβάλλει καμία αιτίαση κατά της προσβαλλομένης αποφάσεως. Επιπλέον, από την έκθεση λογιστικού ελέγχου προκύπτει ότι η Επιτροπή δεν διόρθωσε την τελική εκκαθάριση ως προς το εν λόγω σημείο. Ως εκ τούτου, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι το επιχείρημα αυτό του προσφεύγοντος είναι αβάσιμο.</TXT></NP><?PAGE NO="II-3133"?><NP><NO.P>95</NO.P><TXT>Ως προς τις σχετικές με την ISO 94 συναλλαγές, επιβάλλεται η επισήμανση ότι, όπως βεβαίωσαν οι διάδικοι κατά την επ' ακροατηρίου συζήτηση, το αίτημα για τη χορήγηση συνδρομής αφορούσε την ISO 94. Ως εκ τούτου, πρέπει να θεωρηθεί ότι οι σχετικές με την ISO 93 συναλλαγές δεν εμπίπτουν στο αντικείμενο της αποφάσεως περί χορηγήσεως της συνδρομής ούτε στο της αιτήσεως της συνδρομής. Συγκεκριμένα, η αίτηση αυτή είναι κατά πολύ μεταγενέστερη της ISO 93, το δε προσφεύγον ουδόλως απέδειξε ότι το αίτημα που υποβλήθηκε σχετικά με την ISO 94 μπορούσε να περιλαμβάνει επίσης ορισμένες δαπάνες συνδεόμενες με την προηγούμενη διοργάνωση. Επομένως, η Επιτροπή δικαίως απέκλεισε τις εν λόγω δαπάνες από την τελική εκκαθάριση της ISO 94.</TXT></NP><NP><NO.P>96</NO.P><TXT>Ως προς τη δαπάνη ύψους <FT TYPE="DECIMAL">1584,57</FT> DEM υπέρ του Donalek, η Επιτροπή επισημαίνει στην έκθεση λογιστικού ελέγχου, χωρίς να αντικρούεται επ' αυτού, ότι η εν λόγω πληρωμή, που έλαβε χώρα τον Ιανουάριο 1995 αφορούσε επίσης την απόδοση των σχετικών με την ISO 93 εξόδων. Συνεπώς, και για τους λόγους που εκτίθενται στη σκέψη 95 ανωτέρω, η Επιτροπή δικαίως απέκλεισε την εν λόγω πράξη από την τελική εκκαθάριση της ISO 94.</TXT></NP><NP><NO.P>97</NO.P><TXT>Ως προς τη δαπάνη ύψους <FT TYPE="NUMBER">10000</FT> DEM υπέρ της διαφημιστικής εταιρίας Hülster και Brüster, η Επιτροπή διαπίστωσε με την έκθεση της λογιστικού ελέγχου ότι <QUOT.START ID="QS0019" REF.END="QE0019" CODE="00AB"/>η εν λόγω πληρωμή πραγματοποιήθηκε βάσει εγγράφου με τίτλο <QUOT.START ID="QS0020" REF.END="QE0020" CODE="201C"/>επιβεβαίωση παραγγελίας<QUOT.END ID="QE0020" REF.START="QS0020" CODE="201D"/>, άνευ νομότυπου τιμολογίου. Η εν λόγω δαπάνη εμφανίζεται στην εκκαθάριση του Οκτωβρίου 1994, αλλά αντισταθμίζεται πλήρως από δύο εισπράξεις ύψους <FT TYPE="NUMBER">5000</FT> DEM έκαστη, που ελήφθησαν από την ίδια εταιρία. Η έκθεση λογιστικού ελέγχου [της Kreis Neuss] βεβαιώνει ότι τα ποσά αυτά ελήφθησαν, η πόλη δε του Neuss εξέδωσε πιστοποιητικά γι' αυτά [...]. Ο πίνακας του Αυγούστου του 1999 εμφανίζει μόνον τη δαπάνη των <FT TYPE="NUMBER">10000</FT> DEM, οι δε αντίστοιχες εισπράξεις δεν αναφέρονται. [...] Ο Η. G. Husch δηλώνει ότι [τα] πιστοποιητικά [των δωρεών] συντάχθηκαν βάσει προσθέτων δαπανών εκ μέρους της εταιρίας και ότι δεν επρόκειτο, συνεπώς, περί παροχής σε μετρητά. Εντούτοις, δεν προσκομίζει κανένα έγγραφο για να δικαιολογήσει την εν λόγω δήλωση. Δεδομένου ότι η δαπάνη δεν βασίζεται σε νομότυπο τιμολόγιο και ότι υπάρχουν σαφείς ενδείξεις ότι το ποσό επιστράφηκε (υπό μορφή δωρεών) [στο προσφεύγον], η δαπάνη ύψους <FT TYPE="NUMBER">10000</FT> DEM πρέπει να θεωρηθεί [ως] μη επιλέξιμη<QUOT.END ID="QE0019" REF.START="QS0019" CODE="00BB"/>.</TXT></NP><?PAGE NO="II-3134"?><NP><NO.P>98</NO.P><TXT>Συναφώς, το προσφεύγον αναγνωρίζει την ύπαρξη δύο βεβαιώσεων δωρεάς, για <FT TYPE="NUMBER">5000</FT> DEM έκαστη, αλλά ισχυρίζεται, πάντως, ότι η επίδικη δαπάνη των <FT TYPE="NUMBER">10000</FT> DEM πρέπει να θεωρηθεί επιλέξιμη προς κοινοτική συνδρομή. Πάντως, όπως επισήμανε η Επιτροπή κατά την επ' ακροατηρίου συζήτηση, το προσφεύγον καταχώρισε λογιστικώς τα έσοδα ύψους <FT TYPE="NUMBER">10000</FT> DEM για τα οποία είχαν εκδοθεί βεβαιώσεις δωρεών αντισταθμίζοντας τα με δαπάνες ύψους <FT TYPE="NUMBER">10000</FT> DEM.</TXT></NP><NP><NO.P>99</NO.P><TXT>Επιβάλλεται η διαπίστωση ότι, όταν μια επιχείρηση κάνει μια δωρεά, είτε σε μετρητά είτε σε είδος, ουδόλως θεωρείται ότι χώρησε εξόφληση. Επομένως, ο διάδικος που αποκτά τη δωρεά αυτή δεν μπορεί να την καταχωρίσει λογιστικώς ως δαπάνη.</TXT></NP><NP><NO.P>100</NO.P><TXT>Εν προκειμένω, δεν αμφισβητείται, αφενός, ότι ποσό ύψους <FT TYPE="NUMBER">10000</FT> DEM καταβλήθηκε στην εταιρία Hulster και Brüster και, αφετέρου, όπως δέχεται το ίδιο το προσφεύγον, ότι δέχθηκε παροχή σε είδος αξίας τουλάχιστον <FT TYPE="NUMBER">10000</FT> DEM από την εν λόγω εταιρία. Υπό τις περιστάσεις αυτές, πρέπει να θεωρηθεί ότι η Επιτροπή δικαίως προέβαλε τα <FT TYPE="NUMBER">10000</FT> DEM των δωρεών για να αντικρούσει το υποστατό της δαπάνης ύψους <FT TYPE="NUMBER">10000</FT> DEM και, ως εκ τούτου, να τη θεωρήσει ως μη επιλέξιμη. Ως προς το τιμολόγιο των <FT TYPE="NUMBER">6799</FT> DEM, το οποίο ανέφερε το προσφεύγον για πρώτη φορά κατά την επ' ακροατηρίου συζήτηση, αρκεί η διαπίστωση ότι, δεδομένου ότι η Επιτροπή δεν εξέτασε προηγουμένως το τιμολόγιο αυτό και το προσφεύγον δεν το επικαλέστηκε, δεν μπορεί και να αντλήσει όφελος απ' αυτό.</TXT></NP><NP><NO.P>101</NO.P><TXT>Ως προς τις παροχές σε είδος της πόλεως του Neuss, επιβάλλεται η παρατήρηση ότι το ίδιο το προσφεύγον τις χαρακτηρίζει ως <QUOT.START ID="QS0021" REF.END="QE0021" CODE="00AB"/>δωρεές σε είδος<QUOT.END ID="QE0021" REF.START="QS0021" CODE="00BB"/>. Πρόκειται για τη δωρεάν παραχώρηση κοινοτικών εγκαταστάσεων. Αρκεί, επομένως, η διαπίστωση ότι, εν πάση περιπτώσει, τέτοιες παροχές σε είδος δεν μπορούν να θεωρηθούν, από λογιστικής απόψεως, ως δαπάνες.</TXT></NP><NP><NO.P>102</NO.P><TXT>Εν συνεχεία, ως προς τη μη επιλεξιμότητα πλειόνων δαπανών, για τις οποίες η Επιτροπή πρόβαλε το γεγονός ότι είχαν πραγματοποιηθεί χωρίς σοβαρά δικαιολογητικά<?PAGE NO="II-3135"?> ή άλλες εξηγήσεις, συχνά δε χωρίς να είναι γνωστή η αιτία τους, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η απόδειξη της πληρωμής δεν αρκεί για να διαπιστωθεί η νομιμότητα και η επιλεξιμότητα μιας δαπάνης. Η πληρωμή πρέπει να πραγματοποιείται βάσει τιμολογίου ή άλλου δικαιολογητικού από το οποίο να προκύπτει η αιτία της πληρωμής και το οφειλόμενο ποσό, τα δε δικαιολογητικά αυτά πρέπει να προσκομίζονται στην Επιτροπή. Επιβάλλεται να εξετασθούν, εν συνεχεία, όλες αυτές οι δαπάνες.</TXT></NP><NP><NO.P>103</NO.P><TXT>Ως προς την πληρωμή ενός κατ' αποκοπήν ποσού ύψους <FT TYPE="NUMBER">4000</FT> DEM στον Franssen, το προσφεύγον ισχυρίζεται ότι προσκόμισε τιμολόγιο για <FT TYPE="NUMBER">6750</FT> DEM, το οποίο περιελάμβανε όλες τις δαπάνες και όλες τις πληρωμές που πραγματοποίησε ο Franssen σε διάφορα μέρη, για μικροποσά. Εντούτοις, το διευθυντικό συμβούλιο αποφάσισε να του καταβάλει ένα κατ' αποκοπήν ποσό ύι^ους <FT TYPE="NUMBER">4000</FT> DEM ως αποζημίωση για τις δαπάνες του.</TXT></NP><NP><NO.P>104</NO.P><TXT>Επιβάλλεται η εκτίμηση ότι επ' ευκαιρία δεδομένης εκδηλώσεως, οι διοργανωτές της εν λόγω εκδηλώσεως μπορεί να αναγκαστούν να πραγματοποιήσουν διάφορες τρέχουσες δαπάνες. Πάντως, ως προς τις δαπάνες αυτές, ο αποδέκτης χρηματοδοτικής συνδρομής πρέπει να μπορεί να δώσει εξήγηση που να αποδεικνύειτη σχέση τους με το χρηματοδοτούμενο πρόγραμμα. Εν προκειμένω, το προσφεύγον δεν παρέσχε άλλες εξηγήσεις από τις υπομνησθείσες στη σκέψη 103 ανωτέρω σχετικά με τις διάφορες δαπάνες που συνθέτουν το ποσό ύψους <FT TYPE="NUMBER">4000</FT> DEM. Επομένως, η Επιτροπή δεν μπορούσε, λαμβανομένης υπόψη της υποχρεώσεως περί χρηστής και υγιούς διαχειρίσεως των κοινοτικών πόρων, να δεχθεί να λάβει υπόψη ένα κατ' αποκοπήν ποσό, άνευ ενδείξεων που προσιδιάζουν στις επίδικες δαπάνες και άνευ δικαιολογητικών. Ως εκ τούτου, η Επιτροπή δικαίως αρνήθηκε να λάβει υπόψη το κατ' αποκοπή ποσό ύψους <FT TYPE="NUMBER">4000</FT> DEM.</TXT></NP><NP><NO.P>105</NO.P><TXT>Εν συνεχεία, ως προς την πληρωμή ποσού ύψους 1300 DEM σε ομάδα χορευτών υπό τη διεύθυνση της Beyen, επιβάλλεται η επισήμανση ότι, κατά την επ' ακροατηρίου συζήτηση, το προσφεύγον επικαλέστηκε έγγραφο της προαναφερθείσας Beyen, για το οποίο η Επιτροπή δήλωσε, χωρίς να ανακρουσθεί από το προσφεύγον, ότι δεν είχε ενημερωθεί προηγουμένως. Επιβάλλεται η διαπίστωση, υπό τις συνθήκες αυτές, ότι το εν λόγω έγγραφο προσκομίστηκε με καθυστέρηση και ότι το προσφεύγον δεν<?PAGE NO="II-3136"?> μπορεί να το επικαλεστεί. Πράγματι, όπως υπενθυμίζεται με τη σκέψη 88 ανωτέρω, το Πρωτοδικείο δεν μπορεί να λάβει υπόψη του έγγραφα τα οποία η Επιτροπή δεν διέθετε κατά την έκδοση της προσβαλλομένης αποφάσεως. Επομένως, επιβάλλεται να θεωρηθεί ότι η Επιτροπή δεν κατείχε επαρκείς πληροφορίες, αποδεικνύουσες τον πιθανό όΰνδεσμο μεταξύ του επίδικου ποσού και της ISO 94 κατά την έκδοση της προσβαλλομένης αποφάσεως. Ως εκ τούτου, ελλείψει επαρκών δικαιολογητικών, δικαίως απέρριψε τη δαπάνη ύψους <FT TYPE="NUMBER">1300</FT> DEM.</TXT></NP><NP><NO.P>106</NO.P><TXT>Ως προς την πληρωμή ποσού ύψους <FT TYPE="DECIMAL">1093,81</FT> DEM στην GEMA, αρκεί η διαπίστωση ότι το προσφεύγον δεν προσκόμισε κανένα σχετικό τιμολόγιο στην Επιτροπή, όπως δέχθηκε το ίδιο κατά την επ' ακροατηρίου συζήτηση. Το ότι προσκόμισε απόκομμα κινήσεως λογαριασμού δεν μπορεί να θεωρηθεί ως επαρκές, δεδομένου ότι το έγγραφο αυτό δεν αναφέρει την εκδήλωση με την οποία συνδέεται η πληρωμή. Ούτε, από την άποψη αυτή, μπορεί να καταλογισθεί στους ελεγκτές της Επιτροπής άγνοια του γερμανικού νομικού συστήματος ή της γερμανικής γλώσσας, δεδομένου ότι το προσφεύγον δεν προσκόμισε επαρκή δικαιολογητικά για να αποδείξει τον δεσμό της επίδικης δαπάνης με την ISO 94. Επομένως, η Επιτροπή δικαίως αρνήθηκε να λάβει υπόψη την πληρωμή στην GEMA.</TXT></NP><NP><NO.P>107</NO.P><TXT>Τέλος, όσον αφορά τις αποδόσεις των εξόδων ύψους <FT TYPE="DECIMAL">5117,82</FT> DEM και <FT TYPE="NUMBER">4430</FT> DEM αντιστοίχως υπέρ του Grahl, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι το προσφεύγον δεν προσκόμισε δικαιολογητικά αποδεικνύοντα τη σχέση τους με την ISO 94. Επομένως, η Επιτροπή δικαίως απέρριψε τα εν λόγω δαπάνες.</TXT></NP><NP><NO.P>108</NO.P><TXT>Υπό τις περιστάσεις αυτές, η Επιτροπή δικαίως αρνήθηκε να δεχθεί την επιλεξιμό-τητα των επιδίκων δαπανών.</TXT></NP><NP><NO.P>109</NO.P><TXT>Επομένως, και χωρίς να χρειάζεται το Πρωτοδικείο να εξετάσει μάρτυρες, το πρώτο σκέλος του τρίτου λόγου ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="II-3137"?><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>Δεύτερο σκέλος: εσφαλμένη μέθοδος υπολογισμού</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><NP><NO.P>—</NO.P><TXT>Επιχειρήματα των διαδίκων</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>110</NO.P><TXT>Το προσφεύγον βάλλει κατά της μεθόδου υπολογισμού της Επιτροπής. Κατά τη γνώμη του, η Επιτροπή δικαιούται το 18,4 % του πλεονάσματος και όχι το σύνολο του πλεονάσματος.</TXT></NP><NP><NO.P>111</NO.P><TXT>Η Επιτροπή ισχυρίζεται ότι, βάσει των όρων χορηγήσεως της συνδρομής, δεν πρέπει να υπάρχει κανένα οικονομικό πλεόνασμα και ότι η επιστροφή του συνολικού πλεονάσματος ζητήθηκε για τον λόγο αυτόν.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="5"><TITLE><TI><P>Εκτίμηση του Πρωτοδικείου</P></TI></TITLE><NP><NO.P>112</NO.P><TXT>Επιβάλλεται η υπενθύμιση ότι η Επιτροπή χορήγησε στο προσφεύγον συνδρομή ύψους <FT TYPE="NUMBER">20000</FT> ECU, ήτοι <FT TYPE="DECIMAL">37593,52</FT> DEM, πλην των τραπεζικών δαπανών. Συναφώς, βάσει των κανόνων που ρυθμίζουν τη χορήγηση της συνδρομής, οι οποίοι υπενθυμίζονται με τις σκέψεις 6 έως 12 ανωτέρω, η εν λόγω συνδρομή, πρώτον, μπορεί να χρησιμοποιηθεί αποκλειστικά και μόνο για την πραγματοποίηση του προγράμματος που περιγράφεται στο αίτημα περί παροχής συνδρομής, δεύτερον, περιορίζεται στο 18,4 % των πραγματικών δαπανών και, τρίτον, δεν μπορεί να αποφέρει κέρδη.</TXT></NP><NP><NO.P>113</NO.P><TXT>Η Επιτροπή, αφού ενημερώθηκε από την έκθεση λογιστικού ελέγχου του Kreis Neuss ότι η εκκαθάριση του Οκτωβρίου του 1994, που ήταν προσωρινή διότι το 37 % των δαπανών αποτελούσαν προβλεφθείσες αλλά όχι πραγματοποιηθείσες δαπάνες, δεν ανταποκρινόταν στην πραγματικότητα, πραγματοποίησε ελέγχους βάσει της <QUOT.START ID="QS0022" REF.END="QE0022" CODE="00AB"/>τελικής εκκαθαρίσεως της ISO 94<QUOT.END ID="QE0022" REF.START="QS0022" CODE="00BB"/>, που έλαβε χώρα τον Αύγουστο του 1999 και που περιγράφεται στη σκέψη 19 ανωτέρω.</TXT></NP><?PAGE NO="II-3138"?><NP><NO.P>114</NO.P><TXT>Η Επιτροπή, με την έκθεση της λογιστικού ελέγχου, ισχυρίζεται ότι πλείονες δαπάνες δεν ήταν επιλέξιμες για τη συνδρομή και ότι ορισμένες πληρωμές δεν μπορούσαν να ληφθούν υπόψη κατά τον τελικό υπολογισμό των δαπανών και εσόδων.</TXT></NP><NP><NO.P>115</NO.P><TXT>Η Επιτροπή κατέληξε σε διορθωμένο σύνολο επιλέξιμων δαπανών ύψους <FT TYPE="NUMBER">149291</FT> DEM και σε διορθωμένο σύνολο εσόδων ύψους <FT TYPE="NUMBER">181202</FT> DEM, συμπεριλαμβανομένης της κοινοτικής συνδρομής, και ύψους <FT TYPE="NUMBER">143609</FT> DEM, άνευ της κοινοτικής συνδρομής. Έτσι, από τη διορθωμένη εκκαθάριση προκύπτει θετικό υπόλοιπο ύψους <FT TYPE="NUMBER">31911</FT> DEM (<FT TYPE="NUMBER">181292</FT> DEM — <FT TYPE="NUMBER">149291</FT> DEM). Εξάλλου, η κοινοτική συνδρομή που περιλαμβανόταν στα έσοδα ανήλθε, όπως επισημαίνεται στη σκέψη 112 ανωτέρω, σε ποσό ύψους <FT TYPE="DECIMAL">37593,52</FT> DEM. Εντούτοις, δεδομένου ότι η δήλωση του αποδέκτη της συνδρομής προέβλεπε ότι η συνδρομή δεν μπορούσε να αποφέρει κέρδος, η Επιτροπή περιόρισε την εν λόγω συνδρομή σε <FT TYPE="NUMBER">5682</FT> DEM (<FT TYPE="NUMBER">37593</FT> DEM — <FT TYPE="NUMBER">31911</FT> DEM). Ως εκ τούτου, ζήτησε την επιστροφή <FT TYPE="NUMBER">31911</FT> DEM, ήτοι το σύνολο του πλεονάσματος.</TXT></NP><NP><NO.P>116</NO.P><TXT>Από τη δήλωση του αποδέκτη της συνδρομής προκύπτει ότι η εν λόγω συνδρομή μπορεί, στην πράξη, να είναι κατώτερη του 18,4 % των πραγματικών δαπανών στην περίπτωση που οδηγεί σε πλεόνασμα και, ιδιαίτερα, στη περίπτωση που το πλεόνασμα αυτό χρησιμοποιείται για σκοπούς άλλους από την πραγματοποιήση της ISO 94. Πάντως, όπως προκύπτει από τα πραγματικά περιστατικά που εξετάστηκαν στο πλαίσιο του πρώτου σκέλους του παρόντος λόγου ακυρώσεως και όπως διαπίστωσε το Πρωτοδικείο με τη σκέψη 108 ανωτέρω, η Επιτροπή δικαίως αρνήθηκε την επιλεξιμότητα των επιδίκων δαπανών. Επομένως, δεν πληρούται η τρίτη προϋπόθεση που αναφέρεται στη σκέψη 8 ανωτέρω. Εξάλλου, όπως προκύπτει από αυτά τα πραγματικά περιστατικά, το εν λόγω πλεόνασμα χρησιμοποιήθηκε για άλλους σκοπούς. Ως εκ τούτου, δεν πληρούται ούτε η πρώτη προϋπόθεση που αναφέρεται στη σκέψη 6 ανωτέρω.</TXT></NP><NP><NO.P>117</NO.P><TXT>Επιβάλλεται, στη συνέχεια, να επισημανθεί ότι η κοινοτική συνδρομή έχει επικουρικό χαρακτήρα, όπως επισήμανε η Επιτροπή κατά την επ' ακροατηρίου συζήτηση. Επομένως, η Επιτροπή συμπράττει στη χρηματοδότηση εκδηλώσεων, για να τη συμπληρώσει, μόνον όταν τα λοιπά οικονομικά μέσα δεν επαρκούν.</TXT></NP><?PAGE NO="II-3139"?><NP><NO.P>118</NO.P><TXT>Επιπλέον, όπως ισχυρίστηκε η Επιτροπή κατά την επ' ακροατηρίου συζήτηση, στην περίπτωση πολλαπλών συνδρομών, η επιστροφή πρέπει γίνεται αναλογικά, ήτοι κάθε οντότητα που συμμετέσχε στη χρηματοδότηση μπορεί να ζητήσει την επιστροφή της συνδρομής της μέχρις του ποσού το οποίο κατέβαλε. Πάντως, εν προκειμένω, το Kreis Neuss είχε ήδη ανακτήσει τη συνδρομή του καθ' ολοκληρίαν. Ως εκ τούτου, δεδομένου ότι κατ' αρχάς η Επιτροπή έλαβε το γεγονός αυτό υπόψη στους υπολογισμούς της, ορθώς ζήτησε το συνολικό πλεόνασμα.</TXT></NP><NP><NO.P>119</NO.P><TXT>Υπό τις περιστάσεις αυτές, το δεύτερο σκέλος του τρίτου λόγου ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Επί του τετάρτου λόγου ακυρώσεως, που αντλείται από την παραγραφή</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>Επιχειρήματα των διαδίκων</P></TI></TITLE><NP><NO.P>120</NO.P><TXT>Το προσφεύγον επικαλείται την παραγραφή των αξιώσεων της Επιτροπής. Επισημαίνει ότι, έστω κι αν η αξίωση προς επιστροφή γεννήθηκε το 1994, όταν έλαβε χώρα η ISO 94, η προσβαλλομένη απόφαση εκδόθηκε στις <DATE ISO="20010409">9 Απριλίου 2001</DATE>, ήτοι έξι έτη μετά τη γένεση της αξιώσεως. Το προσφεύγον, το οποίο δέχεται ότι το κοινοτικό δίκαιο δεν περιέχει ρητή διάταξη περί παραγραφής στον τομέα της επιστροφής των ενισχύσεων, ισχυρίζεται εντούτοις ότι το Πρωτοδικείο έχει δεχθεί την εφαρμογή διατάξεων που προέβλεπαν προθεσμίες παραγραφής συντομότερες από τις δυνάμενες να ληφθούν υπόψη εν προκειμένω. Το προσφεύγον επικαλείται τα άρθρα 48 επ. του Verwaltungsverfahrensgesetz (γερμανικού νόμου περί διοικητικής διαδικασίας), κατά τα οποία η εξουσία της διοικήσεως να ακυρώσει ευνοϊκή πράξη παραγράφεται ένα έτος αφότου η διοίκηση έλαβε γνώση των περιστάσεων που δικαιολογούν την επιστροφή. Κατά το προσφεύγον, η Επιτροπή έλαβε για πρώτη φορά γνώση των περιστάσεων αυτών κατά την παρέμβαση του αρμοδίου της διευθύνσεως αθλητισμού του προσφεύγοντος, κ. Grahl, στις <DATE ISO="19961212">12 Δεκεμβρίου 1996</DATE>. Επιπλέον, η έκθεση λογιστικού ελέγχου του γραφείου ελέγχου των λογαριασμών του Kreis Neuss, επί της οποίας στηρίζεται η Επιτροπή, φέρει ημερομηνία <DATE ISO="19970725">25 Ιουλίου 1997</DATE><?PAGE NO="II-3140"?> και περιήλθε στην Επιτροπή κατά το έτος αυτό. Κατά την επ' ακροατηρίου συζήτηση, το προσφεύγον επικαλέστηκε, εξάλλου, τη ρήτρα της δηλώσεως του αποδέκτη της συνδρομής, σύμφωνα με την οποία υποχρεούταν να διαφυλάξει τα σχετικά με την ISO 94 έγγραφα μόνον επί πέντε έτη.</TXT></NP><NP><NO.P>121</NO.P><TXT>Η Επιτροπή αντικρούει τον περί παραγραφής ισχυρισμό, δεδομένου ότι ο Verwaltungsverfahrensgesetz δεν έχει εφαρμογή στις νομικές πράξεις που αυτή εκδίδει. Εν πάση περιπτώσει, ισχυρίζεται ότι έπρεπε να κάνει υπολογισμούς για να καθορίσει το, κατά περίπτωση, οφειλόμενο ποσό και ότι το προσφεύγον, παραλείποντας να της προσκομίσει τα απαιτούμενα στοιχεία παρά το αίτημα της, δεν της επέτρεψε για μεγάλο χρονικό διάστημα να διενεργήσει τους εν λόγω υπολογισμούς. Η απόφαση περί επιστροφής του Kreis Neuss δεν εκδόθηκε, πάντως, παρά στις <DATE ISO="19980319">19 Μαρτίου 1998</DATE> και δεν γνωστοποιήθηκε στην Επιτροπή, αλλά περιήλθε σε γνώση της από τρίτον. Υποστηρίζει, τέλος, ότι, κατά το γερμανικό δίκαιο, οι αγωγές περί αδικαιολογήτου πλουτισμού παραγράφονται σε 30 έτη.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>Εκτίμηση του Πρωτοδικείου</P></TI></TITLE><NP><NO.P>122</NO.P><TXT>Πρώτον, ως προς την εφαρμογή του γερμανικού δικαίου, αρκεί η διαπίστωση ότι το προσφεύγον δεν μπορεί να επικαλεστεί τη γερμανική νομοθεσμία περί παραγραφής έναντι κοινοτικής διοικητικής διαδικασίας, δεδομένου ότι η εν λόγω νομοθεσία δεν έχει εφαρμογή στο πλαίσιο χρηματοδοτικής συνδρομής που χορηγεί η Επιτροπή από κοινοτικούς πόρους και η διαχείριση της οποίας, επομένως, υπόκειται στο κοινοτικό δίκαιο. Επιπλέον, όπως δέχεται το ίδιο το προσφεύγον, το κοινοτικό δίκαιο δεν περιέχει ρητές διατάξεις σχετικές με την παραγραφή για θέματα επιστροφής των επιδοτήσεων.</TXT></NP><?PAGE NO="II-3141"?><NP><NO.P>123</NO.P><TXT>Συγκεκριμένα, πρέπει να υπομνηστεί ότι, για να επιτελέσει τη λειτουργία που συνίσταται στην τήρηση της ασφαλείας δικαίου, τυχόν προθεσμία παραγραφής πρέπει καταρχήν να καθορίζεται εκ των προτέρων από τον κοινοτικό νομοθέτη (βλ., ιδίως, αποφάσεις του Δικαστηρίου συζήτηση της <DATE ISO="19700715">15ης Ιουλίου 1970</DATE> στην υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="41/69" YEAR="1971" PAGE.ECR="397">41/69, ACF Chemiefarma κατά Επιτροπής, Συλλογή τόμος 1969-1971, σ. 397</REF.DOC.ECR>, σκέψεις 19 και 20, και της <DATE ISO="19720714">14ης Ιουλίου 1972</DATE> στην υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="48/69" YEAR="1972" PAGE.ECR="99">48/69, ICI κατά Επιτροπής, Συλλογή τόμος 1972-1973, σ. 99, σκέψεις 47 και 48</REF.DOC.ECR>, καθώς και αποφάσεις του Πρωτοδικείου της <DATE ISO="19911017">17ης Οκτωβρίου 1991</DATE> στην υπόθεση <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="T-26/89" YEAR="1991" PAGE.ECR="II-781">Τ-26/89, De Compte κατά Κοινοβουλίου, Συλλογή 1991, σ. II-781, σκέψη 68</REF.DOC.ECR>, και της <DATE ISO="19980915">15ης Σεπτεμβρίου 1998</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="T-126/96+T-127/96" YEAR="1998" PAGE.ECR="II-3437">Τ-126/96 και Τ-127/96, BFM και EFIM κατά Επιτροπής, Συλλογή 1998, σ. II-3437, σκέψη 67</REF.DOC.ECR>). Ο καθορισμός της διάρκειας και των λεπτομερειών εφαρμογής της προθεσμίας παραγραφής υπάγεται στην αρμοδιότητα του κοινοτικού νομοθέτη (προαναφερθείσα απόφαση ACF Chemiefarma κατά Επιτροπής, σκέψη 20). Εξάλλου, δεν είναι δυνατή εν προκειμένω η αναλογική εφαρμογή αλλοδαπών νομοθετικών διατάξεων σε θέματα παραγραφής.</TXT></NP><NP><NO.P>124</NO.P><TXT>Στο πλαίσιο αυτό, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι δεν υπάρχουν νομοθετικές διατάξεις περιέχουσες προθεσμία παραγραφής που να έχουν εφαρμογή εν προκειμένω. Ειδικότερα, καίτοι το σημείο 5 της δηλώσεως του αποδέκτη της συνδρομής, την οποία επικαλείται το προσφεύγον, προβλέπει πράγματι την υποχρέωση του αποδέκτη να διατηρήσει όλα τα αυθεντικά έγγραφα επί πέντε έτη για την περίπτωση μελλοντικού ελέγχου, δεν ορίζει εντούτοις προθεσμίες παραγραφής για τις αγωγές της Επιτροπής τις σχετικές με την αναστολή, τη μείωση ή την κατάργηση της ενισχύσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>125</NO.P><TXT>Δεύτερον, καίτοι ο λόγος ακυρώσεως του προσφεύγοντος πρέπει να εννοηθεί ως επίκληση της μη τηρήσεως της αρχής της εύλογης προθεσμίας, επιβάλλεται η υπενθύμιση ότι ο εύλογος χαρακτήρας της διάρκειας μιας διοικητικής διαδικασίας εκτιμάται σε σχέση με τις ιδιαίτερες περιστάσεις κάθε υποθέσεως και, ιδίως, από το γενικό πλαίσιο στο οποίο αυτή εντάσσεται, τα διάφορα διαδικαστικά στάδια που ακολούθησαν, το περίπλοκο της υποθέσεως καθώς και τη σημασία της για τα διάφορα ενδιαφερόμενα μέρη (αποφάσεις του Πρωτοδικείου της <DATE ISO="19971022">22ας Οκτωβρίου 1997</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="T-213/95+T-18/96" YEAR="1997" PAGE.ECR="II-1739">Τ-213/95 και Τ-18/96, SCK και FNK κατά Επιτροπής, Συλλογή 1997, σ. II-1739, σκέψη 57</REF.DOC.ECR>).</TXT></NP><?PAGE NO="II-3142"?><NP><NO.P>126</NO.P><TXT>Επιβάλλεται επομένως να προσδιορισθεί η προθεσμία που πρέπει να ληφθεί υπόψη για να εκτιμηθεί το βάσιμο αυτού του λόγου ακυρώσεως. Η εν λόγω προθεσμία αρχίζει εν προκειμένω αφότου η Επιτροπή έλαβε γνώση των ανωμαλιών του λογαριασμού ISO 94.</TXT></NP><NP><NO.P>127</NO.P><TXT>Το προσφεύγον ισχυρίζεται ότι πρόκειται για το χρονικό σημείο κατά το οποίο η Επιτροπή έλαβε την από <DATE ISO="19991212">12 Δεκεμβρίου 1999</DATE> επιστολή του αρμοδίου της διευθύνσεως αθλητισμού του προσφεύγοντος, Grahl. Πράγματι, από την επιστολή αυτή προκύπτει ότι ο Grahl επισήμανε στην Επιτροπή ορισμένες ανωμαλίες, για παράδειγμα, ότι το προσφεύγον δεν είχε τακτοποιήσει ορισμένες πληρωμές, παρά το γεγονός ότι οι εν λόγω πληρωμές είχαν παρουσιασθεί στην Επιτροπή ως δαπάνες. Επιπλέον, ο Grahl ανέφερε την ύπαρξη πλεονάσματος ύψους <FT TYPE="NUMBER">30000</FT> DEM.</TXT></NP><NP><NO.P>128</NO.P><TXT>Δεδομένου, πάντως, του ασαφούς χαρακτήρα της εν λόγω επιστολής, εκτιμάται ότι, στο στάδιο αυτό, η Επιτροπή δεν μπορούσε να έχει λεπτομερέστερη γνώση των παρατυπιών που η επιστολή κατήγγειλε. Ως εκ τούτου, το προσφεύγον δεν μπορεί να προσάψει στην Επιτροπή το ότι δεν αντέδρασε βάσει της επιστολής αυτής.</TXT></NP><NP><NO.P>129</NO.P><TXT>Κατά συνέπεια, αυτό που έχει σημασία είναι το πότε η Επιτροπή έλαβε γνώση της από <DATE ISO="19971126">26 Νοεμβρίου 1997</DATE> εκθέσεως λογιστικού ελέγχου της Kreis Neuss, η οποία κατέληγε στην ύπαρξη λογιστικού πλεονάσματος και αναφερόταν στην από <DATE ISO="19970725">25 Ιουλίου 1997</DATE> έκθεση του γραφείου λογιστικού ελέγχου ή της από <DATE ISO="19980319">19 Μαρτίου 1998</DATE> αποφάσεως της Kreis Neuss περί επιστροφής. Η Επιτροπή, απαντώντας σε γραπτή ερώτηση του Πρωτοδικείου, επιβεβαιώνει ότι ενημερώθηκε για την απόφαση περί επιστροφής της Kreis Neuss με την από <DATE ISO="19980811">11 Αυγούστου 1998</DATE> επιστολή της τελευταίας, την οποία έλαβε στις <DATE ISO="19980821">21 Αυγούστου 1998</DATE>, και ότι έλαβε την έκθεση λογιστικού ελέγχου της Kreis Neuss μαζί με την από <DATE ISO="19990217">17 Φεβρουαρίου 1999</DATE> επιστολή της στις <DATE ISO="19990225">25 Φεβρουαρίου 1999</DATE>. Κατά την επ' ακροατηρίου συζήτηση, το προσφεύγον βεβαίωσε το Πρωτοδικείο ότι δεν αμφισβητούσε τις προθεσμίες αυτές.</TXT></NP><?PAGE NO="II-3143"?><NP><NO.P>130</NO.P><TXT>Επομένως, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι η προθεσμία που πρέπει να ληφθεί υπόψη αρχίζει να τρέχει από <DATE ISO="19980821">21 Αυγούστου 1998</DATE>, ημερομηνία κατά την οποία η Επιτροπή ενημερώθηκε σχετικά με την απόφαση περί επιστροφής της Kreis Neuss, βάσει της οποίας μπόρεσε να διαπιστώσει, για πρώτη φορά με σοβαρότητα, ότι ο λογαριασμός ISO 94 έπασχε από παρατυπίες.</TXT></NP><NP><NO.P>131</NO.P><TXT>Από τη διάταξη του Πρωτοδικείου της <DATE ISO="19991020">20ής Οκτωβρίου 1999</DATE>, αναφορά στην οποία γίνεται με τη σκέψη 20 ανωτέρω, προκύπτει ότι η Επιτροπή ζήτησε κατ' αρχάς στις <DATE ISO="19990209">9 Φεβρουαρίου 1999</DATE> από το προσφεύγον να της προσκομίσει το σύνολο των εγγράφων σχετικά με τις δαπάνες και τα έσοδα από την ISO 94 και, εν συνεχεία, με απόφαση της <DATE ISO="19990406">6ης Απριλίου 1999</DATE>, να διατάξει την επιστροφή του συνόλου της χορηγηθείσας ενισχύσεως για τον λόγο ότι το αίτημα αυτό είχε μείνει αναπάντητο και ότι, εν πάση περιπτώσει, διέθετε πληροφορίες σύμφωνα με τις οποίες το προσφεύγον είχε αντλήσει από την εκδήλωση κέρδη ασύμβατα προς τους όρους της χρηματοδοτικής συνδρομής. Επομένως, εφάνη ότι, έως τις <DATE ISO="19990406">6 Απριλίου 1999</DATE>, αν όχι αργότερα, η Επιτροπή δεν διέθετε αποδείξεις σχετικές με τη χρήση των επίδικων ποσών.</TXT></NP><NP><NO.P>132</NO.P><TXT>Στις <DATE ISO="19990806">6 Αυγούστου 1999</DATE> η Επιτροπή ανακάλεσε την πρώτη απόφαση περί επιστροφής της <DATE ISO="19990406">6ης Απριλίου 1999</DATE>. Μόλις στις <DATE ISO="19990811">11 Αυγούστου 1999</DATE> ο Η. G. Husch, δικηγόρος του προσφεύγοντος, απέστειλε στην Επιτροπή την <QUOT.START ID="QS0023" REF.END="QE0023" CODE="00AB"/>τελική εκκαθάριση της ISO 94<QUOT.END ID="QE0023" REF.START="QS0023" CODE="00BB"/> του Αυγούστου 1999. Οι εκπρόσωποι της Επιτροπής διενήργησαν λογιστικό έλεγχο στο γραφείο του δικηγόρου του προσφεύγοντος στις <DATE ISO="20000413">13 Απριλίου 2000</DATE>. Στις <DATE ISO="20000523">23 Μαΐου 2000</DATE>, ο Η. G. Husch διαβίβασε στην Επιτροπή ορισμένες πληροφορίες προκειμένου να τη διαφωτίσει για ορισμένες συναλλαγές. Στις <DATE ISO="20000615">15 Ιουνίου 2000</DATE> η Επιτροπή συνέταξε την έκθεση λογιστικού ελέγχου και στις <DATE ISO="20010409">9 Απριλίου 2001</DATE> συνέταξε νέο χρεωστικό σημείωμα, ήτοι την προσβαλλομένη απόφαση.</TXT></NP><NP><NO.P>133</NO.P><TXT>Σύμφωνα με τα πραγματικά αυτά περιστατικά, είναι προφανές ότι η Επιτροπή δεν αδράνησε αφότου έλαβε γνώση των παρατυπιών στις <DATE ISO="19980821">21 Αυγούστου 1998</DATE>. Η πρώτη απόφαση περί επιστροφής εκδόθηκε επτάμισι μήνες μετά την ημερομηνία αυτή. Εν συνεχεία, η απόφαση αυτή ανακλήθηκε και η προσβαλλομένη απόφαση εκδόθηκε στις <DATE ISO="20010409">9 Απριλίου 2001</DATE>, ήτοι 20 μήνες μετά την ανάκληση της πρώτης αποφάσεως. Επιβάλλεται, επομένως, η διαπίστωση ότι τα διαστήματα αυτά δεν υπερβαίνουν την εύλογη προθεσμία.</TXT></NP><?PAGE NO="II-3144"?><NP><NO.P>134</NO.P><TXT>Συνεπώς, υπό τις περιστάσεις αυτές, ο τέταρτος λόγος ακυρώσεως πρέπει να απορριφθεί.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Επί του πέμπτου λόγου ακυρώσεως, που αντλείται από την παραβίαση της αρχής της χρηστής διοικήσεως και του καθήκοντος επιμελείας</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>Επιχειρήματα των διαδίκων</P></TI></TITLE><NP><NO.P>135</NO.P><TXT>Με το υπόμνημα απαντήσεως, το προσφεύγον ισχυρίζεται ότι η Επιτροπή παραβίασε την αρχή της αυτεπάγγελτης έρευνας. Σύμφωνα με την αρχή αυτή, η Επιτροπή υποχρεούταν, κατά το κοινοτικό διοικητικό δίκαιο, να προβεί σε συγκεκριμένη έρευνα της παρούσας υποθέσεως και δεν μπορούσε να περιοριστεί σε αφηρημένες διαπιστώσεις ή εκτιμήσεις (απόφαση του Δικαστηρίου της <DATE ISO="19780214">14ης Φεβρουαρίου 1978</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="27/76" YEAR="1978" PAGE.ECR="75">27/76, United Brands κατά Επιτροπής, Συλλογή 1978, σ. 75</REF.DOC.ECR>). Η Επιτροπή παρέλειψε να εκτιμήσει τις αποδείξεις που της υποβλήθηκαν ούτε έκανε χρήση των προσφερθεισών σ' αυτήν αποδείξεων. Ειδικότερα, θα μπορούσε να είχε εξετάσει μάρτυρες για τις διάφορες λογιστικές πράξεις. Επομένως, δεδομένου ότι δεν έγινε χρήση των αποδείξεων, παραβιάσθηκε η αρχή της αυτεπάγγελτης έρευνας.</TXT></NP><NP><NO.P>136</NO.P><TXT>Η Επιτροπή υπογραμμίζει ότι το προσφεύγον παρέβη την υποχρέωση του σημείου 7 της δηλώσεως του αποδέκτη της συνδρομής, σύμφωνα με την οποία το προσφεύγον οφείλει να προσκομίσει αποδείξεις για την κατάλληλη χρήση της ενισχύσεως και, ελλείψει αυτών, να την επιστρέψει. Η Επιτροπή φρονεί ότι με την έκθεση λογιστικού ελέγχου εξήγησε σαφώς τον λόγο για τον οποίο θεωρούσε ότι δεν προσκομίστηκε η βεβαίωση αυτή ή γιατί έκρινε μη λυσιτελή τα δικαιολογητικά που της προσκόμισε το προσφεύγον. Το προσφεύγον, εξάλλου, εξακολουθεί να μη λαμβάνει συγκεκριμένη θέση επί των εναντιώσεων της Επιτροπής.</TXT></NP></GR.SEQ><?PAGE NO="II-3145"?><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>Εκτίμηση του Πρωτοδικείου</P></TI></TITLE><NP><NO.P>137</NO.P><TXT>Δεδομένου ότι το προσφεύγον προέβαλε τον λόγο αυτό με το υπόμνημά του απαντήσεως, επιβάλλεται η διαπίστωση ότι εδώ πρόκειται για νέο, κατά την έννοια του άρθρου 48, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας του Πρωτοδικείου, ισχυρισμό, η προβολή του οποίου κατά τη διάρκεια της εκκρεμοδικίας απαγορεύεται. Κατά συνέπεια, ο ισχυρισμός αυτός πρέπει να κηρυχθεί απαράδεκτος.</TXT></NP><NP><NO.P>138</NO.P><TXT>Κατόπιν των προεκτεθέντων, η προσφυγή πρέπει να απορριφθεί.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Επί των δικαστικών εξόδων</P></TI></TITLE><NP><NO.P>139</NO.P><TXT>Κατά το άρθρο 87, παράγραφος 2, του Κανονισμού Διαδικασίας, ο ηττηθείς διάδικος καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα, εφόσον υπήρχε σχετικό αίτημα. Δεδομένου ότι το προσφεύγον ηττήθηκε, πρέπει να καταδικαστεί στο σύνολο των δικαστικών εξόδων, σύμφωνα με τα αιτήματα της καθής.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="II-3146"?><JURISDICTION><INTRO><P>Για τους λόγους αυτούς,</P><P>ΤΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ (τέταρτο τμήμα),</P><P>αποφασίζει:</P></INTRO><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Απορρίπτει την προσφυγή.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Καταδικάζει το προσφεύγον στα δικαστικά έξοδα.</TXT></NP></ITEM></LIST></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><P>Tiili</P><P>Mengozzi</P><P>Βηλαράς</P><P>Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο Λουξεμβούργο στις <DATE ISO="20030917">17 Σεπτεμβρίου 2003</DATE>.</P><SIGNATORY><P>Ο Γραμματέας</P><P>Η. Jung</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Η Πρόεδρος</P><P>V. Tiili</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>