Verzoekster stelt in de eerste plaats, dat het beginsel van het vrije verkeer binnen de Gemeenschap van uit derde landen ingevoerde steenkool die op het grondgebied van een der Lid-Staten tot het vrije verkeer is toegelaten, voortvloeit uit de artikelen 3 sub a, b en f, 4 sub b en d, 5, lid 2, derde zinsnede, 46 en 60 in fine van het Verdrag en uit de paragrafen 15 en 19 van de Overeenkomst met betrekking tot de overgangsbepalingen. Dit beginsel wordt trouwens door de Hoge Autoriteit niet betwist, daar zij er de Regeringen der Lid-Staten herhaaldelijk op heeft gewezen, in het bijzonder bij brieven van 28 mei 1955 en 7 januari 1956.

De artikelen 71 en 75 van het Verdrag zijn geenszins in tegenspraak met het beginsel van het vrije verkeer, doch kennen aan de Hoge Autoriteit en de Raad van Ministers de nodige bevoegdheden toe om dit vrije verkeer te garanderen en de eventueel daaruit voortvloeiende nadelen te verhinderen en bevestigen mitsdien dat dit beginsel een van de grondslagen van de gemeenschappelijke markt vormt.

Daar niet wordt bestreden dat de door verzoekster bewerkte Amerikaanse kolen met inachtneming der voorschriften zijn ingevoerd en dat de Hoge Autoriteit en de Raad in verband daarmede geen gebruik kunnen maken van de in de artikelen 71 en 75 van het Verdrag neergelegde bevoegdheden, volgt hieruit — aldus verzoekster — dat deze kolen binnen de Gemeenschap even vrij moesten kunnen worden verhandeld als de uit de Gemeenschap zelf afkomstige kolen en dat de Franse Regering bijgevolg het beginsel van het vrije verkeer heeft geschonden door op grond van de herkomst van deze kolen haar onderdanen de aankoop te verbieden.

Onder deze omstandigheden was de Hoge Autoriteit volgens de artikelen 8, 14 en 88 van het Verdrag verplicht de naleving van de regels van het Verdrag te verzekeren, doch hoewel haar aandacht herhaaldelijk op dit feit was gevestigd, had zij opzettelijk nagelaten de nodige maatregelen te treffen.

Verzoekster beschouwt dit nalaten als een bij de uitvoering van het Verdrag gemaakte dienstfout, welke haar recht geeft op vergoeding van de daaruit voor haar voortvloeiende schade.

Verweerster stelt dat de door verzoekster overgelegde briefwisseling aantoont, dat Vloeberghs tot mei 1959 haar aanspraken niet baseerde op het beginsel van het vrije verkeer binnen de Gemeenschap van uit derde landen afkomstige steenkool, doch haar gedragslijn liet bepalen door de gedachte dat haar activiteit afhankelijk was van de handelspolitiek die de Franse Regering ten opzichte van derde landen voerde. Eerst in de maand mei 1959 had Vloeberghs een beroep gedaan op de regels van het Verdrag E.G.K.S. met betrekking tot het vrije verkeer. Doch met het oog op de crisis op de kolenmarkt had de Hoge Autoriteit inmiddels de Belgische, Duitse en Nederlandse Regeringen, die daartoe een verzoek hadden ingediend, gemachtigd het vrije verkeer van steenkool uit derde landen binnen de Gemeenschap op te schorten. Ongetwijfeld zou ook op de Franse Regering — aldus verweerster — de wederzijdse bijstand zijn toegepast, indien zij, na erkenning van het beginsel van het vrije verkeer van uit derde landen afkomstige steenkool, daarom had gevraagd.

Verzoekster betwist deze voorstelling van feiten en in het bijzonder de stelling dat zij eerst in 1959 beroep zou hebben gedaan op de regel van het vrije verkeer. Zij verwijst onder meer naar haar brief van 14 maart 1953, waarin zij zich bij de Afdeling Markt van de Hoge Autoriteit beklaagde over de belemmeringen die de A.T.I.C. tegen het vrije verkeer opwierp, waarop de diensten van de Hoge Autoriteit antwoordden dat deze vraag niet de Hoge Autoriteit betrof, doch uitsluitend tot de bevoegdheid van de nationale Regeringen behoorde. Voorts stelt verzoekster dat zij op grond van haar vertrouwen in de wijze van toepassing van het Verdrag er toe was overgegaan in 1954 een grote moderne zware vloeistof-wasserij toe te voegen aan de installaties waarin het breken en zeven plaatsvindt. Na de moeilijkheden waarop zij in 1957 bij de A.T.I.C. was gestuit, hadden de diensten van de Hoge Autoriteit bij haar de hoop opgewekt, dat in het kader van een regeling met Frankrijk naar aanleiding van de A.T.I.C. een oplossing voor haar probleem zou worden gevonden, hetgeen verklaart waarom zij zo lang geduld heeft geoefend alvorens in rechte voor haar belangen op te komen.

Verzoekster stelt vervolgens, dat de Hoge Autoriteit nimmer uit juridisch oogpunt de juistheid heeft betwist van haar stelling omtrent het vrije verkeer binnen de gemeenschappelijke markt van de uit derde landen ingevoerde en in een van de Lid-Staten tot het vrije verkeer toegelaten steenkool en voorts dat de Hoge Autoriteit evenmin het feit ontkent dat de Franse Regering weigert deze regel na te leven. Dit verklaart waarom de Hoge Autoriteit zich beperkt tot een verweer van zuiver formele aard en waarom zij de kern van het vraagstuk zorgvuldig uit de weg gaat. Trouwens, zoals blijkt uit de brief van de Hoge Autoriteit aan verzoekster van 16 juni 1960, had de Hoge Autoriteit zich eigener beweging tot de Franse Regering gewend naar aanleiding van de invoer in Frankrijk van de door Vloeberghs bewerkte steenkool en aldus impliciet erkend dat zij verplicht was in te grijpen.

In de conclusie van dupliek keert verweerster zich tegen de wijze waarop het voorwerp van het beroep in de conclusie van repliek is bepaald. Verweerster is van mening dat dit voorwerp reeds op blz. 2 van het verzoekschrift is gedefinieerd, en leidt uit de betreffende passage af dat verzoekster de Hoge Autoriteit alleen aansprakelijk heeft gesteld voor zover deze heeft nagelaten haar verzoeken toe te wijzen. Indien zij thans het optreden van de Hoge Autoriteit gedurende verschillende jaren, dus zelfs gedurende de periode voordat Vloeberghs zich tot haar had gewend, aan de orde wil stellen, gelijk verzoekster bij repliek heeft gedaan, staat dit gelijk met wijziging van het voorwerp van het beroep.

Verweerster ontkent trouwens dat de vraag van het vrije verkeer binnen de Gemeenschap van uit derde landen afkomstige steenkool vóór 23 mei 1959 door Vloeberghs is opgeworpen; immers, in haar brief van 14 maart 1953 ging Vloeberghs uit van de gedachte, dat de door haar bewerkte steenkool Belgische steenkool was geworden en mitsdien op gelijke voet als uit de Gemeenschap afkomstige steenkool voor het vrije verkeer in aanmerking kwam; de brief van 25 januari 1954 betrof slechts een verzoek om verkrijging van deviezen.

Met betrekking tot de bouw van een grote moderne wasserij door verzoekster in 1954 merkt de Hoge Autoriteit op, dat Vloeberghs hiertoe op eigen risico was overgegaan; eerst in 1955 had de Hoge Autoriteit tegenover de zes Regeringen definitief haar standpunt bepaald ten opzichte van het vrije verkeer van produkten uit derde landen. Overigens waarborgt het Verdrag volgens verweerster het vrije verkeer geenszins onder alle omstandigheden.

De mondelinge besprekingen die verzoekster beweert in 1957 en 1958 herhaalde malen te hebben gevoerd met een van de beide directeuren van de Afdeling Markt van de Hoge Autoriteit worden door verweerster niet ontkend, doch deze is van mening dat het hier besprekingen betrof waardoor partijen niet konden worden gebonden en die niet op een lijn kunnen worden gesteld met de brief van 23 mei 1959.

Uit het feit dat de Hoge Autoriteit het beginsel van het vrije verkeer binnen de Gemeenschap van uit derde landen afkomstige steenkool niet betwist mag verzoekster, aldus verweerster, niet afleiden dat dit beginsel noodzakelijkerwijs tot gevolg had dat de Amerikaanse steenkool die Vloeberghs te dien einde uit de Verenigde Staten in België had ingevoerd op Frans grondgebied behoorde te worden toegelaten. Met een beroep op artikel 71 lid 1 van het Verdrag stelt verweerster: de beslissing om een vaste politiek van beïnvloeding van de invoer uit derde landen te voeren (welke in casu uitdrukking had gevonden in het monopolie van de A.T.I.C.) behoort tot de bevoegdheid van de Regeringen der Lid-Staten en kan niet op zichzelf als in strijd met het Verdrag worden beschouwd; en voorts: zelfs aangenomen dat de betrokken Regering het beginsel van het vrije verkeer binnen de Gemeenschap van uit derde landen afkomstige steenkool zou erkennen, zou nog dienen te worden nagegaan of het Verdrag een praktische mogelijkheid biedt om de uitvoering van het Verdrag in overeenstemming te brengen met de toepassing van een vaste politiek van beïnvloeding van de invoer. Verweerster wijst er voorts op, dat toen de Hoge Autoriteit op 18 december 1957 de beschikking nam waartegen de Franse Regering het beroep 2-58 instelde, zij niet de bedoeling had het probleem van het vrije verkeer binnen de Gemeenschap van uit derde landen afkomstige steenkool op te lossen: noch in de considerans noch in het dispositief van deze beschikking wordt uitdrukkelijk naar dit vraagstuk verwezen. Er is dus geen sprake van dat, toen de Hoge Autoriteit de beschikking van 18 december 1957 tegen de Franse Regering uitvaardigde, zij dusdoende de nodige stappen nam om deze Regering te dwingen tot de aanvaarding van het beginsel van het vrije verkeer binnen de Gemeenschap van uit derde landen afkomstige steenkool. Zij erkent niettemin, dat er een indirect verband bestaat tussen de vraag van het vrije verkeer die in het onderhavige beroep aan de orde wordt gesteld en de vragen die door het beroep 2-58 werden opgeworpen. In bedoelde beschikking van de Hoge Autoriteit werd namelijk vastgesteld, dat op de bepalingen van het Verdrag inbreuk werd gemaakt door het aan de Franse afnemers opgelegde verbod om bij andere dan Franse handelaren van de Gemeenschap (waartoe ook degenen behoren, die uit derde landen afkomstige steenkool verkopen) in te kopen. Het beroep 2-58, aldus verweerster, is een van de factoren die de Hoge Autoriteit er tot nu toe van hebben weerhouden de procedure van artikel 88 van het Verdrag te volgen teneinde de Franse Regering te dwingen tot de aanvaarding van het beginsel van het vrije verkeer binnen de Gemeenschap van uit derde landen afkomstige steenkool.

Bij pleidooi heeft verweerster voorts voor de eerste maal de stelling verdedigd dat de door verzoekster uit Amerika ingevoerde kolen zich in België in transito bevonden, daar zij van meet af aan niet voor België doch voor Frankrijk waren bestemd en dat mitsdien volgens artikel 73 de bevoegdheid tot het verlenen van invoervergunningen berustte bij de Franse Regering. Er bestond dus geen enkel verband tussen de vraag die in het beroep aan de orde was gesteld en het probleem van het vrije verkeer binnen de Gemeenschap van uit derde landen afkomstige, met inachtneming der voorschriften in een van de Lid-Staten ingevoerde steenkool.

Verzoekster heeft tegen dit betoog aangevoerd, dat de 73.000 ton die Vloeberghs in de Verenigde Staten had gekocht en voor Frankrijk had bestemd noch in juridisch noch in economisch oogpunt in België in transito waren geweest, doch integendeel in laatstgenoemd land tot het vrije verkeer waren toegelaten en op grond van uitvoervergunningen dit land hebben verlaten.

Verweerster verzet zich tegen de opvatting van verzoekster, dat de verplichting van de Hoge Autoriteit om ex artikel 88 in te grijpen onafhankelijk is van enige ingebrekestelling en dat bijgevolg de geldelijke aansprakelijkheid van de Hoge Autoriteit in geding is, zodra een Regering een voorschrift heeft uitgevaardigd of bepaalde regelingen heeft getroffen waardoor de voor haar uit het Verdrag voortvloeiende verplichtingen worden geschonden.

Verweerster stelt daarentegen, dat in het geval van artikel 88 de Hoge Autoriteit volgens het Verdrag vrij is in de keuze van het tijdstip om handelend op te treden, althans voor zover niet de procedure van artikel 35 is aangespannen, en voorts dat particulieren niet bevoegd zijn voor het Hof de vraag aan de orde te stellen of de Hoge Autoriteit spoed heeft betracht bij het inwerkingstellen van de procedure van artikel 88.

De verplichting om te handelen en het ontstaan van de geldelijke aansprakelijkheid vallen niet samen; dit wordt trouwens daardoor bevestigd, dat de procedure van artikel 88 niet tot gevolg heeft dat bepaalde met het Verdrag strijdige regelingen van de Regeringen met terugwerkende kracht kunnen worden vernietigd, doch de Hoge Autoriteit slechts een middel aan de hand doet om de Lid-Staten er toe te dwingen bepaalde met het Verdrag strijdige toestanden uit de weg te ruimen. Verweerster acht het twijfelachtig of een particulier bevoegd is zich te gedragen alsof een van de Regering afkomstige regeling, die hij strijdig acht met het Verdrag doch waartegen de Hoge Autoriteit zich niet krachtens artikel 88 heeft gekeerd, niet aan hem kan worden tegengeworpen.

Verzoekster stelt dat zij erop kon rekenen, vanaf het tweede trimester van 1957 ongeveer 70.000 ton te kunnen leveren. Doordat het haar door de tegenwerking van de A.T.I.C. onmogelijk was gemaakt deze hoeveelheid in 1957 te verkopen, heeft zij een schade geleden die zij voorlopig berekent op een totaalbedrag dat ligt tussen tenminste Bfrs. 69.962.979,— en ten hoogste Bfrs. 99.162.973,—.

Verzoekster biedt door alle middelen rechtens bewijs aan van de feiten en omstandigheden waarop zij haar beroep heeft doen steunen, voor zover deze mochten worden bestreden. Met name worden een aantal feiten genoemd die zij in het bijzonder van belang acht.

Verweerster ontkent dat de door verzoekster geleden schade is te wijten aan het gedrag van de Hoge Autoriteit. Zij stelt dat, aangenomen dat haar gedrag onwettig is, dit niet een dienstfout oplevert waarvoor zij geldelijk aansprakelijk is. Teneinde het bestaan van deze fout aan te nemen kan niet worden volstaan met de vaststelling dat de Hoge Autoriteit heeft nagelaten, overeenkomstig de verzoeken van Vloeberghs, artikel 88 op de Franse Regering toe te passen, doch tevens dienen, rekening houdend met alle op het betrokken tijdstip bestaande feiten en toestanden, bijzondere factoren te worden aangevoerd waaruit een dienstfout van de Hoge Autoriteit kan worden afgeleid.

Verweerster ontkent voorts het bestaan van een causaal verband tussen het gedrag dat de Hoge Autoriteit wordt verweten en de schade die verzoekster tot mei 1959 heeft geleden; immers zelfs indien de Hoge Autoriteit na dit tijdstip op grond van de verzoeken van Vloeberghs tegen de Franse Regering gebruik had gemaakt van de procedure van artikel 88, zou dit niet hebben geleid tot vergoeding van de aan verzoekster toegebrachte schade, daar deze procedure geen terugwerkende kracht heeft en de Hoge Autoriteit slechts een middel aan de hand doet om de Lid-Staten er toe te dwingen bepaalde met het Verdrag strijdige toestanden uit de weg te ruimen. Daar voorts de Hoge Autoriteit in ieder geval niet had kunnen waarborgen dat het beginsel van het vrije verkeer binnen de Gemeenschap van uit derde landen afkomstige steenkool terstond door de Franse Regering zou worden toegepast, zou het vrijwel onmogelijk zijn te beoordelen of er causaal verband bestond tussen het aan de Hoge Autoriteit verweten gedrag en de onmogelijkheid waarin Vloeberghs zich sedert mei 1959 bevond om uit derde landen afkomstige steenkool via een ander land van de Gemeenschap in Frankrijk in te voeren, zulks temeer omdat op dit tijdstip de toestand op de kolenmarkt van dien aard was dat de Lid-Staten gerechtigd waren beperkende maatregelen te treffen voor de invoer uit derde landen.

Verzoekster geeft in de conclusie van repliek weliswaar toe, dat onderscheiden dient te worden tussen de vraag of het optreden van de Hoge Autoriteit onwettig is en de vraag of zij een dienstfout heeft begaan, doch zij stelt dat indien een overheidslichaam zich aan onwettigheid schuldig maakt zulks in beginsel een dienstfout oplevert, tenzij de onwettigheid louter van formele aard is, in dier voege dat zij uitsluitend betrekking heeft op buiten de beschikking gelegen factoren en de inhoud ervan niet raakt. Daarentegen ligt in de onwettigheid steeds een dienstfout opgesloten indien de rechtszekerheid waarop de justitiabele recht heeft wordt geschaad of indien blijkt dat de overheidsinstanties niet die waarborgen van doelmatigheid en rechtszekerheid bieden, die daarvan normaliter mogen worden verwacht.

De voortdurende nalatigheid van de Hoge Autoriteit, die niet heeft verhinderd dat een zo belangrijk voorschrift als dat van het vrije verkeer door een van de Regeringen niet wordt nageleefd, vertoont volgens verzoekster de kenmerken van een dienstfout.

Wat betreft het causaal verband tussen de schade en het optreden van de Hoge Autoriteit voert verzoekster aan, dat de verplichting van de Hoge Autoriteit, toe te zien op de naleving van het Verdrag, niet afhankelijk is van een voorafgaand verzoek van requestrante; bijgevolg bestond deze verplichting reeds in de jaren 1957 en 1958.

In het verzoekschrift waarmede de zaak 12-60 wordt ingeleid verwijt verzoekster, gebruik makend van soortgelijke argumenten als in de zaak 9-60, de Hoge Autoriteit dat deze de artikelen 3, 4, 5, 71 en 75 van het Verdrag en de rechtsregel omtrent het vrije verkeer van uit derde landen ingevoerde goederen heeft geschonden.

Verzoekster stelt voorts dat de Hoge Autoriteit de artikelen 14 en 88 van het Verdrag heeft geschonden doordat zij na het mislukken van de met de Franse Regering gevoerde onderhandelingen had geweigerd gebruik te maken van de bevoegdheden die bij genoemde artikelen aan haar zijn toegekend om onwillige Staten tot naleving van het Verdrag te dwingen.

Verweerster werpt tegen dit middel in de eerste plaats een exceptie van niet-ontvankelijkheid op, stellende dat de bestreden beschikking van algemene aard is.

Met een beroep op het arrest 7 en 9-54 stelt zij, dat de beschikking die de Hoge Autoriteit eventueel ex artikel 88 tegen de Franse Regering zou uitvaardigen, indien haar weigering om handelend op te treden bij arrest van het Hof zou worden nietigverklaard, niet als een individuele beschikking kan worden beschouwd, indien wordt uitgegaan van de inhoud van de verplichting die deze Regering beweerdelijk heeft geschonden; immers het eigenlijke voorwerp van het geding, aldus verweerster, is de algemene regeling welke de Franse Regering bij de openstelling van de gemeenschappelijke markt heeft ingevoerd (decreet van 9 februari 1953) en waarbij het vrije verkeer van uit de andere Lid-Staten aangevoerde produkten werd beperkt tot produkten die uit de Gemeenschap zelf afkomstig waren.

Bij repliek keert verzoekster zich tegen de opvatting dat de bestreden beschikking van algemene aard is en voert daartoe twee stellingen aan.

Zij merkt in de eerste plaats op, dat zij de Hoge Autoriteit niet had verzocht om de uitvaardiging van een norm, doch alleen om een bepaald lichaam, in casu de Franse Regering, te dwingen in een of meer afzonderlijke gevallen een reeds bestaande regel na te leven en toe te passen en in de tweede plaats, dat de bestreden beschikking bestaat in de weigering van de Hoge Autoriteit om op verzoek van requestrante handelend op te treden. Er is dus wel degelijk sprake van een individuele beschikking.

Verweerster voert ter bestrijding van de eerste stelling aan, dat verzoekster de strekking van artikel 88 van het Verdrag heeft miskend, daar zij deze bepaling slechts beschouwt als een wijze van tenuitvoerlegging met behulp waarvan in een bepaald concreet geval de naleving van een rechtsregel welke niet meer ter discussie staat kan worden gewaarborgd, terwijl het tussen de Hoge Autoriteit en de Franse Regering in het kader van artikel 88 gerezen geschil betrekking had op het bestaan van bedoelde rechtsregel zelf en het ingrijpen van de Hoge Autoriteit gericht was op de wijziging van de algemene in Frankrijk geldende regeling voor de toelating van kolen uit de andere Lid-Staten van de E.G.K.S. op Frans grondgebied. Wat voorts de tweede stelling betreft, deze komt volgens verweerster uiteindelijk hierop neer dat iedere beschikking die de Hoge Autoriteit neemt op grond van artikel 35 van het Verdrag noodzakelijkerwijs van individuele aard is.

Voorst verwijt verzoekster de Hoge Autoriteit, dat deze zich heeft schuldig gemaakt aan détournement de pouvoir.

Onder verwijzing naar bepaalde opmerkingen van de Hoge Autoriteit in het verweerschrift in de zaak 9-60 merkt zij op, dat verweerster zich er van bewust blijkt te zijn dat de Franse Regering het niet nodig heeft geoordeeld de wederzijdse bijstand in te roepen zoals de Belgische, Duitse en Nederlandse Regeringen, omdat zij het beginsel van het vrije verkeer ongestraft had geschonden. De Hoge Autoriteit aanvaardt dus willens en wetens een discriminatie tussen Regeringen die zich wel en die zich niet aan het Verdrag houden en bijgevolg tussen de onderdanen van de verschillende Lidstaten, hetgeen neerkomt op schending van de artikelen 3, 4 en 5 van het Verdrag; zij heeft haar bevoegdheid dus gebruikt op een wijze die in strijd is met het doel waarvoor deze aan haar zijn toegekend.

Volgens verweerster berust deze grief op de onjuiste gedachte, dat de Hoge Autoriteit verplicht is zich te houden aan een standpunt dat zij heeft ingenomen alvorens de procedure van artikel 88 in te leiden; doch in feite heeft alleen de op artikel 88 gebaseerde, met redenen omklede beschikking over de omvang van de gestelde verplichting de betekenis van een vaststelling die, onder voorbehoud van een beroep op het Hof, verbindend is voor degeen tot wie de beschikking zich richt.

Op de grief van opzettelijke schending van de artikelen 14 en 88 van het Verdrag antwoordt verweerster dat zij, door met de Franse Regering besprekingen te voeren over het door Vloeberghs opgeworpen vraagstuk, geenszins de juistheid van het standpunt van laatstgenoemde heeft erkend. Voorts kan de Hoge Autoriteit in geen geval worden geacht rechtens te zijn gebonden aan een buiten het kader van artikel 88 van het Verdrag ingenomen standpunt.