Έχοντας επιτύχει στο διαγωνισμό ΡΕ/58/LA για την πρόσληψη μεταφραστών ολλανδικής γλώσσας, η de Bruyn διορίστηκε δόκιμος υπάλληλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου με το βαθμό LA 7 από την 1η Μαρτίου 1981.

Πρέπει να σημειωθεί ότι, στο έντυπο υποβολής υποψηφιότητας της, η δήλωση ότι η κατοικία της βρισκόταν στο s-Gravenwezel είχε διαγραφεί, και στη θέση ταχυδρομική διεύθυνση που προηγουμένως είχε συμπληρωθεί με τη λέξη geen (ουδεμία), είχε σημειωθεί Μαντινείας 2-4 — Βύρωνας — Αθήνα.

Την Παρασκευή 3 Απριλίου 1981, η προσφεύγουσα έφυγε από την υπηρεσία της, δηλώνοντας ότι δεν αισθανόταν καλά. Στην προσφυγή της ισχυρίζεται ότι έλαβε κανονική αναρρωτική άδεια, διότι είχε προγραμματιστεί μια χειρουργική επέμβαση στην Αθήνα ήδη από τον προηγούμενο Απρίλιο, αναγνωρίζει όμως ότι αναχώρησε για την Ελλάδα χωρίς ειδικά να ζητήσει άδεια. Το Κοινοβούλιο αμφισβητεί την ερμηνεία αυτή των πραγματικών περιστατικών.

Στις 10 Απριλίου 1981, το καθού έλαβε ένα πιστοποιητικό ασθενείας με ημερομηνία 6 Απριλίου, που υπογραφόταν από γιατρό της Αθήνας και που βεβαίωνε ότι η προσφεύγουσα ήταν ασθενής και έπρεπε να απόσχει από την υπηρεσία της επί ένα δεκαήμερο. Ένα δεύτερο πιστοποιητικό, με ημερομηνία 17 Απριλίου, παρέτεινε την αναρρωτική άδεια για ένα ακόμη δεκαήμερο. Η de Bruyn επανήλθε στην υπηρεσία της στις 28 Απριλίου 1981.

Στις 2 Ιουνίου 1981, ένα υπηρεσιακό σημείωμα υπογεγραμμένο από τον προϊστάμενο του τμήματος της προσφεύγουσας και δύο ανα9εωρητές απευθύνθηκε στο διευθυντή της μεταφραστικής υπηρεσίας και κοινοποιήθηκε στην de Bruyn. Με αυτό επισημαινόταν ότι η ενδιαφερόμενη όφειλε να τηρεί πιο προσεκτικά τους κανόνες της διοικήσεως και να εξοικειωθεί γρηγορότερα με την ορολογία, ότι είχε όμως καλή γνώση της νέας ελληνικής και ότι η μακρά απουσία της λόγω ασθενείας δεν επέτρεπε να εκφραστεί μια επιστάμενη κρίση.

Στις 7 Σεπτεμβρίου 1981, η de Bruyn έλαβε ένα έντυπο υπογεγραμμένο από τον προϊστάμενο της υπηρεσίας της, ο οποίος την ενημέρωνε ότι μέχρι στιγμής η δοκιμαστική της υπηρεσία είχε παρουσιάσει ανεπαρκή αποτελέσματα και ότι, συνεπώς, η έκθεση κρίσης κατά το πέρας της δοκιμασίας θα μπορούσε να αποβεί αρνητική. Ύστερα απ' αυτό, η ενδιαφερόμενη είχε μια συνάντηση με τον προϊστάμενο της υπηρεσίας της.

Στις 28 Οκτωβρίου 1981, υπογράφηκε η έκθεση κρίσης για το πέρας της δοκιμασίας της προσφεύγουσας. Περιείχε τη μνεία ικανοποιητική ως προς την ταχύτητα εκτελέσεως, τις σχέσεις εντός της υπηρεσίας και προς τους τρίτους, και ανεπαρκής ως προς τις αναγκαίες γνώσεις για την εκτέλεση των καθηκόντων της, την κρίση και ικανότητα προσαρμογής, την πρωτοβουλία, την οργανωτική ικανότητα, την αίσθηση ευθύνης και αφοσίωση στα καθήκοντά της, την ποιότητα της εργασίας και την ακρίβεια κατά την εκπλήρωση των καθηκόντων της. Με συνημμένο υπηρεσιακό σημείωμα γινόταν διευκρίνιση των εξής αιτιάσεων για την προσφεύγουσα:

Η έκθεση πρότεινε την απόλυση της προσφεύγουσας.

Στις 11 Δεκεμβρίου 1981, η de Bruyn υπέβαλε τις παρατηρήσεις της επί της προαναφερθείσας έκθεσης, και ζήτησε την παράταση της δοκιμαστικής της υπηρεσίας επικαλούμενη τις απουσίες της λόγω ασθένειας, που δεν της επέτρεψαν να επιδείξει πλήρως τις επαγγελματικές της ικανότητες.

Στις 9 Φεβρουαρίου 1982, η προσφεύγουσα έλαβε την απόφαση με την οποία απολυόταν στις 28 Φεβρουαρίου. Στις 17 Φεβρουαρίου, η προσφεύγουσα υπέβαλε ένσταση κατά της έκθεσης κρίσης κατά το πέρας της δοκιμασίας της και κατά της συνεπαγόμενης απόλυσης της. Η ένσταση αυτή συμπληρωνόταν από ένα σημείωμα της προσφεύγουσας με ημερομηνία 26 Μαΐου 1982, με το οποίο ισχυριζόταν ότι η απόλυση της βρισκόταν σε στενή αιτιώδη σχέση με την πρόσληψη του Vermeulen. Η ένσταση καθώς και το σημείωμά της απορρίφθηκαν με έγγραφο του γενικού γραμματέα του Κοινοβουλίου της 16ης Ιουλίου 1982.

Η παρούσα προσφυγή ασκήθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου στις 23 Αυγούστου 1982.

Η γραπτή διαδικασία ακολούθησε την κανονική πορεία.

Κατόπιν εκθέσεως του εισηγητή δικαστή, και μετά από ακρόαση του γενικού εισαγγελέα, το Δικαστήριο (πρώτο τμήμα) αποφάσισε την έναρξη της προφορικής διαδικασίας χωρίς προηγούμενη διεξαγωγή αποδείξεων.

Η προσφεύγουσα ζητεί από το Δικαστήριο:

Το καθούζητεί από το Δικαστήριο:

Η προσφεύγουσα επικαλείται καταρχάς, στην προσφυγή της, ένα λόγο που βασίζεται στην τήρηση της καλής πίστης, επειδή κατά την άποψη της, ο κριτής δεν αξιολόγησε νηφάλια τα σημεία που όφειλε να εξετάσει κατά το άρθρο 34 του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης. Πράγματι, μια αιτιολόγηση δεν μπορεί να αναφέρεται σε προσωπικούς παράγοντες, όπως έλλειψη τάξεως, νωχέλεια, απροσεξία. Όσο για την έλλειψη γενικής παιδείας, στην περίπτωση μιας πτυχιούχου φιλολογίας είναι κάτι που χρήζει αποδείξεως. Ένας δεύτερος λόγος ακυρώσεως που στηρίζεται στη στοιχειώδη αιτιολόγηση συνδυάζεται προς τον πρώτο.

Παραβιάστηκε το δικαίωμα αρωγής ή Fürsorgepflicht, διότι δεν ακούστηκε η γνώμη του μόνου προσώπου που βοήθησε την προσφεύγουσα στη διάρκεια της δοκιμαστικής της υπηρεσίας, της Kroon, αναθεωρήτριας, και αφετέρου επειδή οι ιεραρχικά προϊστάμενοι της προσφεύγουσας δεν την βοήθησαν.

Η έκθεση κρίσης κατά το πέρας της δοκιμασίας καταρτίστηκε πριν την κανονική προθεσμία, δηλαδή δύο μήνες και εννέα ημέρες πριν τη λήξη της δοκιμασίας.

Όσον αφορά δε την αρμοδιότητα του κριτή, την αμφισβητεί η προσφεύγουσα, υπό την έννοια ότι αρμόδιος για την κατάρτιση της έκθεσης κρίσης ήταν ο διευθυντής της υπηρεσίας. Βεβαίως, στις 21 Σεπτεμβρίου 1981, δεν υπήρχε διευθυντής της μεταφραστικής υπηρεσίας, το γεγονός όμως αυτό κατά κανένα τρόπο δεν δικαιολογεί μια οιαδήποτε ανάθεση αρμοδιοτήτων ως προς τις εκθέσεις κρίσης κατά το πέρας της δοκιμασίας στον Van Mulders, προϊστάμενο τμήματος.

Ως προς την παραβίαση της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης, η προσφεύγουσα παρατηρεί ότι, αφού της έγινε σύσταση να εξοικειωθεί με ταχύτερο ρυθμό με την ορολογία, την έλαβε υπόψη, χωρίς όμως να συνειδητοποιήσει την απειλή που αντιπροσώπευε για το μέλλον της η παρατήρηση αυτή. Οι τρεις υπογράφοντες το υπηρεσιακό σημείωμα της 2ας Ιουνίου 1981 διαπίστωναν ικανοποιητική γνώση της νεοελληνικής, παρατηρούσαν όμως επίσης ότι η μακρά απουσία της λόγω ασθένειας δεν τους επέτρεπε να εκφέρουν γνώμη επισταμένως. Αυτό το υπηρεσιακό σημείωμα συντάχθηκε ύστερα από μια περίοδο ενεργού απασχόλησης 53ημερών. Κατά τη συνάντηση της με τον προϊστάμενο του τμήματος δεν έγινε καθόλου λόγος για πλήρως αρνητική έκθεση κρίσης κατά το πέρας της δοκιμασίας και, παρ' όλα αυτά, 12ημέρες αργότερα, καταρτίστηκε η έκθεση, με την οποία προτεινόταν η απόλυση της. Καθ' όλη την περίοδο της δοκιμαστικής της υπηρεσίας, όμως, η προσφεύγουσα δεν έλαβε καμιά γραπτή ή προφορική παρατήρηση που να την κάνει να πιστέψει ότι ο κίνδυνος να ληφθεί μια τέτοια απόφαση ήταν επικείμενος.

Η προσφεύγουσα επικαλείται, τέλος, κατάχρηση εξουσίας, δεδομένου ότι μια σειρά από πρόσφορες και συγκλίνουσες ενδείξεις την κάνουν να πιστεύει ότι η έκθεση κρίσης κατά το πέρας της δοκιμασίας καταρτίστηκε, κατ' ουσίαν, για λόγους άσχετους προς την καλή λειτουργία της υπηρεσίας. Η βιασύνη να συνταχθεί η αμφισβητούμενη έκθεση πριν την κανονική προθεσμία προδίδει τη σπουδή να αποφασιστεί η απαλλαγή από την προσφεύγουσα για να μπορέσει να προσφερθεί η θέση της στον Vermeulen, που επέτυχε σε ένα μεταγενέστερο διαγωνισμό.

Πέρα από την ακύρωση της έκθεσης κρίσης και της απόφασης απόλυσης, η προσφεύγουσα ζητεί να της καταβληθεί ο μισθός της για τους μήνες ανεργίας εντόκως προς 10 ο/ο από του χρόνου κατά τον οποίο έπρεπε να καταβληθεί ο κάθε μισθός. Η έκθεση κρίσης της προκάλεσε πολύ σοβαρή ηθική βλάβη, διαρκή και βασανιστική ανησυχία και δαπάνες για την αναζήτηση νέας απασχόλησης.

Με το υπόμνημα αντικρούσεως, το Κοινοβούλιο ισχυρίζεται ότι ο λόγος που αναφέρεται στον πρόωρο χαρακτήρα της έκθεσης κρίσης για τη δοκιμαστική υπηρεσία στερείται πραγματικού ερείσματος. Πράγματι, η έκθεση κατά το δεύτερο μέρος της κρίσης συμπληρώθηκε και χρονολογήθηκε στις 28 Οκτωβρίου 1981, δηλαδή ένα μήνα πριν τη λήξη της δοκιμαστικής υπηρεσίας της προσφεύγουσας, και μόνο το διοικητικό μέρος καταρτίστηκε στις 21 Σεπτεμβρίου 1981. 'Αλλωστε, ο κανονισμός υπηρεσιακής κατάστασης προβλέπει μόνο το αργότερο χρονικό όριο και δεν ορίζει τίποτα για το ενωρίτερο χρονικό σημείο, κατά το οποίο μπορεί να συνταχθεί η έκθεση κρίσης. Το Δικαστήριο, από ό,τι γνωρίζει το καθού, ποτέ δεν χρειάστηκε να ασχοληθεί με το πρόβλημα του υποτιθέμενα πρόωρου χαρακτήρα μιας έκθεσης κρίσης, δεδομένου μάλιστα ότι μια τέτοια επίκριση δεν βρίσκει κανένα έρεισμα στα κείμενα του νόμου.

Όσον αφορά τον αρμόδιο κριτή, το Κοινοβούλιο ισχυρίζεται ότι η προσβαλλόμενη έκθεση υπογράφηκε από τον αναπληρωτή γενικό γραμματέα, Palmer, βάσει της γνώμης του προϊστάμενου του ενδιαφερόμενου τμήματος, Van Mulders. Συνοδευόταν από ένα υπηρεσιακό σημείωμα απευθυνόμενο στον Palmer, υπογεγραμμένο από τον προϊστάμενο του τμήματος και προσυπογεγραμμένο από ένα γλωσσικό σύμβουλο και έναν αναθεωρητή. Η έκθεση προερχόταν, λοιπόν, από αυτούς που βρίσκονταν στην καλύτερη θέση για να αξιολογήσουν την εργασία της προσφεύγουσας. Άλλωστε, υπογραφόταν από το γενικό διευθυντή. Αφού, λοιπόν, έτσι έχουν τα πραγματικά περιστατικά, πρέπει, κατά το καθού, να υπομνηστεί ότι ο κανονισμός της υπηρεσιακής κατάστασης δεν καθορίζει ποια αρχή είναι αρμόδια για τη σύνταξη και υπογραφή, υπό την ιδιότητα του κριτή, της έκθεσης κρίσης για τή δοκιμαστική υπηρεσία που αναφέρεται στο άρθρο 34, παράγραφος 2, του κανονισμού υπηρεσιακής κατάστασης.

Όσον αφορά την ανεπαρκή αιτιολόγηση, το καθού απαντά ότι ένα σχόλιο που συνοψίζεται σε δύο ή τρεις λέξεις πρέπει καταρχήν να καλύπτει την υποχρέωση συμπληρωματικής αιτιολογήσεως του βαθμού ανεπαρκής. Συνεπώς, η υπό κρίση έκθεση δεν μπορεί να προσβληθεί ως προς τον τύπο. Ως προς την ουσία, η προσφυγή συζητεί το βάσιμο των παρατηρήσεων του κριτή με την πρόθεση να το θέσει υπό τον έλεγχο όχι μόνο της αρμόδιας για τους διορισμούς αρχής, αλλά, στη συνέχεια, και του Δικαστηρίου. Είναι όμως γνωστό ότι το τελευταίο περιορίζεται στον έλεγχο της νομιμότητας της προσβαλλομένης έκθεσης τόσον από πλευράς τύπου, και ιδίως της παροχής δυνατότητας αμφισβήτησης, όσο και από πλευράς αιτιολόγησης. Η προσφεύγουσα στην πραγματικότητα στρέφεται κατά ορισμένων μομφών που της προσάπτονται αμφισβητώντας τις και προσπαθώντας να τις αντικρούσει. Έτσι, για παράδειγμα, όσον αφορά το βαθμό ανεπαρκής στις αναγκαίες γνώσεις για την εκτέλεση των καθηκόντων της, ισχυρίζεται ότι κατατάχτηκε με καλή σειρά σε διαγωνισμό και ότι ο ισχυρισμός τώρα ότι δεν έχει τις αναγκαίες γνώσεις για την άσκηση των καθηκόντων της αποτελεί αποδοκιμασία της εξεταστικής επιτροπής του διαγωνισμού. Το επιχείρημα, λοιπόν, της προσφεύγουσας ισοδυναμεί με την παραδοχή ότι κάθε υποψήφιος διαγωνισμού, που κατατάχτηκε στον πίνακα επιτυχόντων, έχει αποδείξει ταυτόχρονα και την ικανότητά του. Θα μπορούσαμε τότε να αναρωτηθούμε γιατί ο κανονισμός υπηρεσιακής κατάστασης επιβάλλει την υποχρεωτική δοκιμαστική υπηρεσία για κάθε υπάλληλο, ενώ είναι γνωστό ότι, αν η επιτυχία σε διαγωνισμό ή εξέταση μπορεί να πληροφορήσει σχετικά με τη θεωρητική κατάρτιση του υποψηφίου, η δοκιμαστική υπηρεσία μπορεί να αποκαλύψει τις ικανότητες του στην πράξη.

Με τη στάση της, λοιπόν, η προσφεύγουσα κατ' ουσίαν εναντιώνεται στην ανεπαρκή της βαθμολογία ισχυριζόμενη ότι είναι αβάσιμη, αμφισβητεί την κρίση των προϊσταμένων της, επικαλείται τις σπουδές της, τις γνώσεις της, το επίπεδο της εκπαιδεύσεως της, την επιτυχία της σε προηγούμενες θέσεις και προ παντός σε διαγωνισμό του οργάνου, υποστηρίζει ότι οι αξιολογήσεις που της έγιναν είναι αστήρικτες, αντιτίθενται και προσβάλλει, κατά συνέπεια, την έκθεση κρίσης. Η συζήτηση αυτή επί της ουσίας των επικρίσεων που απορρέουν από την έκθεση κρίσης κατά το πέρας της δοκιμασίας δεν έχει θέση ενώπιον του Δικαστηρίου.

Όσον αφορά τους λόγους που στηρίζονται στην παραβίαση της αρχής της καλής πίστεως και της στοιχειώδους αιτιολογήσεως, ισχύει το αυτό. Ως προς το καθήκον αρωγής, το Κοινοβούλιο απαντά ότι πέρα από απλώς προφορικές ειδοποιήσεις, η προσφεύγουσα έλαβε από τις 2 Ιουνίου 1981, ύστερα από τρεις μήνες δοκιμαστικής υπηρεσίας, αντίγραφο γραπτού υπηρεσιακού σημειώματος, με το οποίο ο ιεραρχικά προϊστάμενός της και δύο άλλοι αναθεωρητές, μεταξύ των οποίων και η Kroon, εφιστούσαν την προσοχή της στα σημεία στα οποία θα έπρεπε να επιδείξει ιδιαίτερη προσπάθεια. Εξάλλου, της επιστρέφονταν οι μεταφράσεις της αναθεωρημένες, βάσει των οποίων μπορούσε να εντοπίσει τις ανεπάρκειες της, για να μη γίνει λόγος για τις υποδείξεις που της έγιναν για τη συμπεριφορά της στην υπηρεσία.

Αυτά αρκούν για να εξαλείψουν κάθε αμφιβολία και όσον αφορά την παραβίαση της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης. Στην πραγματικότητα το Κοινο6ούλιο είναι εκείνο που εξαπατή8ηκε ως προς την εμπιστοσύνη που πίστευε ότι μπορούσε να τρέφει για την προσφεύγουσα.

Όσον αφορά δε την κατάχρηση εξουσίας, το Κοινοβούλιο ισχυρίζεται ότι η θέση που κατείχε η de Bruyn ήταν διαφορετική από εκείνη στην οποία διορίστηκε ο Vermeulen. Οι θέσεις αυτές πληρώθηκαν ύστερα από δύο διαφορετικούς διαγωνισμούς, εκείνον στον οποίο συμμετέσχε η προσφεύγουσα, το διαγωνισμό PE/58/LA, για τον οποίο το ανώτατο όριο ηλικίας ήταν 35 έτη και η φύση των καθηκόντων περιγραφόταν ως εξής: Μετάφραση προς την ολλανδική γλώσσα από δύο τουλάχιστον άλλες επίσημες γλώσσες κλπ. και το δεύτερο διαγωνισμό, PE/67/LA, στον οποίο έλαβε μέρος ο Vermeulen, για τον οποίο τα καθήκοντα καθορίζονταν ως εξής: Μετάφραση προς την ολλανδική γλώσσα από τη νέα ελληνική και από μία άλλη επίσημη γλώσσα ... και το ανώτατο όριο ηλικίας ανερχόταν στα 40 λαμβάνοντας υπόψη τη δυσκολία εξευρέσεως υποψηφίων με γνώση της ελληνικής.

Ως προς το αίτημα αποζημιώσεως, το Kot-νοβούλιο ισχυρίζεται ότι είναι απαράδεκτο, εφόσον στο Δικαστήριο έχει ασκηθεί προσφυγή ακυρώσεως. Και αν ακόμα υποτεθεί ότι ένα τέτοιο αίτημα είναι καταρχήν παραδεκτό, είναι αβάσιμο, εφόσον η προσφεύγουσα, αν νικήσει, θα λάβει πλήρη ικανοποίηση και μια πρόσθετη ζημία είναι ανύπαρκτη. Σε αντίθετη περίπτωση, το όργανο θα βρισκόταν σε πλήρη αδυναμία να κάνει χρήση του άρθρου 34, παράγραφος 2, του κανονισμού υπηρεσιακής καταστάσεως.

Στην απάντηση της η προσφεύγουσα παρατηρεί, αναφορικά με την κατάχρηση εξουσίας ότι η ολλανδική μεταφραστική υπηρεσία δεν την χρειαζόταν πλέον, αφής στιγμής θα διέθετε ένα μεταφραστή πεπειραμένο στα ελληνικά. Ο διορισμός του Vermeulen στις 5 Οκτωβρίου 1981 συνέπιπτε πολύ καλά χρονικά με την αρνητική έκθεση κρίσης της προσφεύγουσας, που ήταν λοιπόν καταδικασμένη στην απόλυση. Είναι αναμφισβήτητο γεγονός ότι η προσφεύγουσα είχε επιλεγεί λόγω των γνώσεων της στην ελληνική, αν και η γνώση της γλώσσας αυτής δεν αποτελούσε προϋπόθεση για τη συμμετοχή στο διαγωνισμό στον οποίο είχε συμμετάσχει. Για τη θέση του Vermeulen, η γνώση της νέας ελληνικής αποτελούσε conditio sine qua non. Είναι, επομένως, προφανές ότι ύστερα από το δεύτερο διαγωνισμό, στον οποίο συμμετείχε ο Vermeulen, το τμήμα της δεν είχε πλέον συμφέρον στη διατήρηση της προσφεύγουσας.

Στην ανταπάντηση του το Koιvoθoύλιo παρατηρεί ότι η προσφεύγουσα δεν προσλήφθηκε ειδικά λόγω των γνώσεων της στην ελληνική, δεδομένου ότι η γνώση της ελληνικής γλώσσας ελήφθη απλώς υπόψη, σύμφωνα με την προκήρυξη του διαγωνισμού. Τον Απρίλιο 1981, κατά την έναρξη της δοκιμαστικής υπηρεσίας της προσφεύγουσας, υπήρχαν 4 κενές θέσεις στο τμήμα ολλανδικής μεταφράσεως, κατά το πέρας δε της δοκιμαστικής της υπηρεσίας, έμεναν ακόμα 3. Οι 3 αυτές θέσεις δεν συμπληρώθηκαν παρά το 1982, όταν έγινε ο διαγωνισμός PE/69/LA, του οποίου οι εργασίες ολοκληρώθηκαν το Μάρτιο 1982. Η σκέψη λοιπόν της προσφεύγουσας ότι έπρεπε να απολυθεί για να προσφερθεί μια θέση στον Vermeulen προσκρούει σ' αυτά τα γεγονότα και τις ημερομηνίες.

Οι διάδικοι ανέπτυξαν προφορικώς τις παρατηρήσεις τους κατά τη συνεδρίαση της 30ής Ιουνίου 1983.

Στο τέλος της ίδιας συνεδριάσεως ο γενικός εισαγγελέας ανέπτυξε τις προτάσεις του.