Na met succes te hebben deelgenomen aan vergelijkend onderzoek nr. PE/58/LA voor de aanwerving van Nederlandstalige vertalers, werd Hilde de Bruyn per 1 maart 1981 als ambtenaar op proef in de rang LA 7 bij het Europees Parlement aangesteld.

Op haar sollicitatieformulier was de vermelding dat zij haar vaste woonplaats had te 's-Gravenwezel (België) doorgehaald, en was onder de rubriek correspondentieadres, waar oorspronkelijk geen stond, Mantineias — 2-4 Vironas — Athene ingevuld.

Op vrijdag 3 april 1981 verliet verzoekster haar werk, met de verklaring dat zij zich onwel voelde. In haar verzoekschrift stelt zij naar behoren ziekteverlof te hebben gekregen — in april 1980 was tot een heelkundige ingreep in Athene besloten —, maar geeft zij wel toe dat zij, omdat zij niet erg vertrouwd was met het Ambtenarenstatuut, zonder bijzondere toestemming naar Griekenland was gegaan. Het Parlement betwist deze uitlegging van de feiten.

Op 10 april 1981 ontving verweerder een door een Atheense arts ondertekend medisch attest, gedateerd 6 april, waarin verzoekster tien dagen ziek werd verklaard. In een tweede attest, van 17 april, werd het ziekteverlof met nog eens tien dagen verlengd. Op 28 april 1981 nam verzoekster haar werk weer op.

Op 2 juni 1981 werd een door verzoeksters afdelingshoofd en twee réviseurs ondertekende nota tot de directeur van de talendienst gericht en ter kennis van verzoekster gebracht. Daarin werd gesteld dat de betrokkene de administratieve voorschriften nauwgezetter moest naleven en zich sneller de terminologie diende eigen te maken, maar dat haar kennis van het Nieuwgrieks goed was en dat de langdurige afwezigheid wegens ziekte een verantwoorde beoordeling in de weg stond.

Op 7 september 1981 werd verzoekster in een door haar diensthoofd ondertekende nota meegedeeld dat de resultaten van haar proeftijd tot dusverre onbevredigend waren en dat haar beoordeling aan het einde van de proeftijd derhalve ongunstig zou kunnen uitvallen. Daarop had verzoekster een onderhoud met haar diensthoofd.

Op 28 oktober 1981 werd verzoeksters beoordelingsrapport ondertekend. Ze kreeg de beoordeling redelijk voor haar werktempo, en de betrekkingen in de dienst en met derden, en laat te wensen over voor de voor het uitoefenen van de functie vereiste kennis, inzicht en aanpassingsvermogen, initiatief, organisatievermogen, plichtsgevoel en toewijding, kwaliteit van het werk en stiptheid. In een bijgevoegde nota werden tegen verzoekster de volgende bezwaren gemaakt:

Het rapport gaf in overweging verzoekster te ontslaan.

Op 11 december 1981 heeft verzoekster haar opmerkingen op dat rapport ingediend en verzocht om een verlenging van haar proeftijd op grond dat zij lang afwezig was geweest wegens ziekte, zodat zij haar beroepskwaliteiten niet ten volle had kunnen waarmaken.

Op 9 februari 1982 werd verzoekster het besluit ter kennis gebracht, dat zij per 28 februari was ontslagen. Op 17 februari diende zij tegen de beoordeling aan het einde van de proeftijd en het daarop gevolgde ontslagbesluit een klacht in die zij aanvulde in haar nota van 26 mei 1982 waarin zij stelde dat er een direct oorzakelijk verband bestond tussen haar ontslag en de aanwerving van de heer Vermeulen. Zowel de klacht als deze nota werden afgewezen bij brief van de secretaris-generaal van het Parlement van 16 juli 1982.

Het onderhavige beroep is op 23 augustus 1982 bij het Hof ingekomen.

De schriftelijke behandeling heeft een regelmatig verloop gehad.

Het Hof (Eerste kamer) heeft, op rapport van de rechterrapporteur en gehoord de advocaat-generaal, besloten zonder instructie tot de mondelinge behandeling over te gaan.

Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:

Verweerder concludeert dat het den Hove behage:

In haar verzoekschrift voert verzoekster als eerste middel aan dat de goede trouw is geschonden, aangezien de beoordelaar volgens haar geen afgewogen oordeel heeft gegeven over de punten die hij overeenkomstig artikel 34 Ambtenarenstatuut diende te onderzoeken. Persoonlijke trekken zoals te weinig orde, onverschilligheid en onbezonnenheid zouden in een motivering niet aan bod mogen komen. En wat het gebrek aan algemene vorming betreft, dat zou bij iemand die filologie heeft gestudeerd nog aan te tonen zijn. Een tweede, op de elementaire motivering gebaseerd middel hangt samen met het eerste.

De bijstandsplicht of Fürsorgepflicht is niet nagekomen, doordat reviseur A. Kroon, de enige die verzoekster tijdens haar hele stage had geholpen, niet werd gehoord, en verzoekster voorts niet werd bijgestaan door haar hiërarchische meerderen.

De beoordeling aan het einde van de proeftijd werd te vroeg opgesteld, namelijk twee maanden en negen dagen voor het verstrijken van de proeftijd.

Verzoekster betwist de bevoegdheid van de beoordelaar, omdat het opstellen van het rapport een zaak van de directeur van de dienst was. Weliswaar was er op 21 september 1981 geen directeur van de talendienst, maar dit rechtvaardigt nog geenszins, dat aan afdelingshoofd A. van Mulders bevoegdheden ter zake van de beoordeling aan het einde van de proeftijd zijn gedelegeerd.

Omtrent de schending van het gewettigd vertrouwen merkt verzoekster op, dat zij nota had genomen van het verzoek, zich sneller vertrouwd te maken met de terminologie, doch zich geen rekenschap heeft gegeven van de dreiging die deze opmerking inhield voor de toekomst. De drie ondertekenaars van de nota van 2 juni 1981 hadden verklaard dat haar kennis van het Nieuwgrieks goed was, maar hadden er tevens op gewezen dat een langdurige afwezigheid wegens ziekte een verantwoorde beoordeling in de weg stond. Welnu, deze eerste nota werd opgesteld na nauwelijks 53 dagen werkelijke dienst. Tijdens het onderhoud met het afdelingshoofd is er nooit sprake geweest van een over de hele lijn negatieve beoordeling aan het einde van de proeftijd, en toch is twaalf dagen later het rapport opgesteld waarin haar ontslag in overweging werd gegeven. Gedurende de proeftijd werd tot verzoekster nooit een mondelinge of schriftelijke opmerking gericht die haar kon doen vermoeden dat een dergelijk besluit dreigde.

Tenslotte voert verzoekster aan dat misbruik van bevoegdheid is gemaakt; een geheel van terzake dienende en samenhangende vermoedens hebben haar tot de overtuiging gebracht dat de strekking van de beoordeling over de proeftijd berust op gronden die niets te maken hebben met de goede werking van de dienst. De spoed waarmee het litigieuze rapport vóór de gebruikelijke termijn werd opgesteld toont aan dat het besluit om verzoekster aan de kant te zetten overhaast werd genomen om haar post te kunnen aanbieden aan M. Vermeulen, die was geslaagd voor een later vergelijkend onderzoek.

Naast nietigverklaring van het beoordelingsrapport en het ontslagbesluit vordert verzoekster betaling van haar salaris voor de maanden die zij werkloos was, vermeerderd met 10 % interessen vanaf elke vervaldag. Het beoordelingsrapport heeft voor haar geleid tot zeer grote morele schade, blijvende zware zorgen alsmede kosten om een nieuwe baan te zoeken.

In zijn verweerschrift stelt het Parlement, dat het middel ter zake van het voortijdig karakter van de beoordeling van de proeftijd geen steun vindt in de feiten. Het tweede deel van het rapport (de beoordeling) is ingevuld en gedateerd op 28 oktober 1981, dus één maand voor het verstrijken van verzoeksters proeftijd, terwijl op 21 september 1981 alleen het administratieve gedeelte is ingevuld. Het Statuut bepaalt overigens slechts de uiterste datum, maar zwijgt over het ogenblik vanaf wanneer het rapport kan worden opgesteld. Voor zover verweerder bekend, heeft het Hof zich nog nooit hoeven in te laten met een grief dat een rapport te vroeg zou zijn opgesteld; het Statuut biedt trouwens geen grond voor een dergelijke kritiek.

Over de bevoegde beoordelaar merkt het Parlement op, dat het bestreden rapport werd ondertekend door adjunct-directeur-generaal Palmer, op advies van het hoofd van de betrokken afdeling Van Mulders. Bij dit advies was een door het afdelingshoofd ondertekende en door een taalkundig adviseur en een reviseur medeondertekende nota voor de heer Palmer gevoegd. Het rapport is dus van de hand van degenen die net best in staat waren, verzoeksters werk te beoordelen. Overigens werd het getekend door de directeur-generaal. Deze feiten daargelaten, moet volgens verweerder erop worden gewezen dat het Statuut niet bepaalt welke autoriteit bevoegd is om als beoordelaar het beoordelingsrapport betreffende de proeftijd als bedoeld in artikel 34, lid 2, Ambtenarenstatuut op te stellen en te tekenen.

Omtrent het gebrek aan motivering merkt verweerder op, dat als aanvullende redengeving bij een beoordeling laat te wensen over in beginsel een uit twee of drie woorden bestaand commentaar voldoende zou moeten zijn. Derhalve zou het betrokken rapport niet naar de vorm kunnen worden gewraakt. In feite wordt met het beroep de gegrondheid ván de opmerkingen van de beoordelaar betwist, teneinde deze niet alleen door het tot aanstelling bevoegd gezag, maar daarna door het Hof te doen onderzoeken; Het is echter bekend dat het Hof zich ertoe beperkt de wettigheid van een bestreden rapport qua vorm — met name de contradictoire aard — en wat betreft de motivering te onderzoeken. Verzoekster verzet zich in feite tegen een aantal verwijten die haar worden gemaakt door ze te betwisten en te pogen ze tegen te spreken. Over de beoordeling van de voor het uitoefenen van de functie vereiste kennis met laat te wensen over merkt zij b.v. op, dat zij voor een vergelijkend onderzoek is geslaagd en dat de examenjury wordt gedesavoueerd indien men thans stelt dat zij de voor de functie vereiste kennis niet heeft. Volgens verzoekster moet men dus aannemen dat elke sollicitant bij een vergelijkend onderzoek die op de lijst van de geschikte kandidaten is ingeschreven, daardoor alleen al zijn kennis en bekwaamheid heeft aangetoond. Dan rijst de vraag waarom het Statuut elke ambtenaar een verplichte stage oplegt; welnu, het is bekend dat terwijl het slagen voor een vergelijkend onderzoek of een examen een aanduiding kan geven over de theoretische geschiktheid van een kandidaat, slechts de stage kan doen blijken van zijn praktische geschiktheid.

Met haar standpunt wil verzoekster zich afzetten tegen de slechte beoordelingen die volgens haar ongegrond zijn; zij betwist het oordeel van haar meerderen, zij beroept zich op haar studie, kennis, het niveau van haar opleiding, op het feit dat zij in vorige banen succes had en met name voor een vergelijkend onderzoek van de instelling is geslaagd, en betoogt dat de beoordeling geen stand kan houden; kortom zij bestrijdt het beoordelingsrapport te vuur en te zwaard. Het staat echter niet aan het Hof, de kritiek die door een stagerapport wordt opgeroepen, ten gronde te behandelen.

De middelen dat het beginsel van de goede trouw is geschonden en de motivering elementair is gebleven, komen op hetzelfde neer. In verband met de bijstandsplicht merkt het Parlement op dat verzoekster, naast louter mondelinge waarschuwingen, reeds op 2 juni 1981, na drie maanden proeftijd, een kopie heeft gekregen van een nota waarmee haar hiërarchische meerdere en twee andere réviseurs, waaronder A. Kroon, haar de punten onder de aandacht brachten waarop zij een bijzondere inspanning diende te leveren. Voorts heeft zij haar gereviseerde vertalingen teruggekregen waaruit zij haar gebreken had kunnen opmaken, om nog maar te zwijgen van de vermaningen die zij kreeg over haar gedrag in de dienst.

Dit moet tevens de twijfels wegnemen omtrent de schending van het gewettigd vertrouwen. In werkelijkheid werd het Parlement beschaamd in het vertrouwen dat het in verzoekster meende te mogen stellen.

Wat het misbruik van bevoegdheid betreft, merkt het Parlement op, dat de door verzoekster beklede post niet die is waarin de heer Vermeulen werd aangesteld. Deze posten werden bezet na twee verschillende vergelijkende onderzoeken: vergelijkend onderzoek nr. PE/58/LA waaraan verzoekster had deelgenomen, waarvoor de maximumleeftijd op 35 jaar was bepaald en de werkzaamheden waren omschreven als volgt vertalen in het Nederlands uit ten minste twee andere officiële talen enz ..., en vergelijkend onderzoek nr. PE/67/LA waaraan de heer Vermeulen had deelgenomen, waarvoor de werkzaamheden waren omschreven als volgt vertalen in het Nederlands uit het Nieuwgrieks en uit een der officiële talen ... en de maximumleeftijd, wegens de moeilijkheden om kandidaten te vinden die Grieks kenden, was opgetrokken tot 40 jaar.

De schadevordering is volgens het Parlement niet-ontvankelijk, nu bij het Hof een beroep tot nietigverklaring werd ingesteld. Gesteld al dat een dergelijke vordering in principe ontvankelijk zou zijn, dan is zij ongegrond, omdat, indien verzoekster in het gelijk wordt gesteld, zij volledige genoegdoening verkrijgt en er geen verdere schade meer is. Anders zou de instelling niet meer conform artikel 34, lid 2, Ambtenarenstatuut kunnen optreden.

In repliek merkt verzoekster ter zake van het misbruik van bevoegdheid op, dat de Nederlandse afdeling haar niet meer nodig had omdat een vertaler die doorkneed was in het Grieks, ter beschikking kwam. Vermeulens aanstelling op 5 oktober 1981 viel chronologisch mooi samen met het negatieve beoordelingsrapport van verzoekster, die zo tot ontslag was gedoemd. Het staat buiten kijf dat laatstgenoemde was aangeworven wegens haar kennis van het Grieks, ook al vormde kennis van deze taal geen voorwaarde van het vergelijkend onderzoek waaraan zij had deelgenomen. Voor de post van Vermeulen was de kennis van het Nieuwgrieks een conditio sine qua non. Het is dan ook duidelijk, dat verzoekster na het tweede vergelijkend onderzoek waaraan Vermeulen had deelgenomen, haar afdeling niets meer te bieden had.

In dupliek stelt het Parlement, dat verzoekster niet speciaal wegens haar kennis van het Grieks was aangeworven; kennis van het Grieks werd overeenkomstig de aankondiging van het vergelijkend onderzoek slechts in aanmerking genomen. In april 1981, toen verzoeksters proeftijd aanving, waren er vier vacatures in de Nederlandse vertaalafdeling, en aan het einde van haar proeftijd bleven er nog drie over. Deze drie laatste posten werden pas in 1982 bezet na vergelijkend onderzoek nr. PE/69/LA dat in maart 1982 was voltooid. Verzoeksters opvatting dat haar ontslag nodig was om Vermeulen aan een post te kunnen helpen, staat dus haaks op deze feiten en data.

Partijen zijn ter terechtzitting van 30 juni 1983 in hun pleidooien gehoord.

De advocaat-generaal heeft direct na deze terechtzitting conclusie genomen.