<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-04.cj-20080212.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="ECRCJ1982ELA.0900372301.case.xml"><NO.CASE>35/82</NO.CASE><NO.CASE>36/82</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>61982J0035</NO.CELEX><NO.SEQ>0025.0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST>3724</PAGE.FIRST><PAGE.SEQ>1</PAGE.SEQ><PAGE.LAST>3738</PAGE.LAST><PAGE.TOTAL>15</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><LEFT>ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ <DATE ISO="19821027">27. 10. 1982</DATE> — ΣΥΝΕΚΔΙΚΑΖΟΜΕΝΕΣ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ 35 ΚΑΙ 36/82</LEFT><RIGHT>MORSON KAI JHANJAN / STAAT DER NEDERLANDEN</RIGHT></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><IE/></P></TI></TITLE><JUDGMENT.INIT><P>Στίς συνεκδικαζόμενες υποθέσεις 35 καί 36/82, πού έχουν ὡς ἀντικείμενο αιτήσεις τοῦ Hoge Raad der Nederlanden πρός τό Δικαστήριο, κατ' εφαρμογή τοῦ ἄρθρου 177 τῆς συνθήκης ΕΟΚ, μέ τίς όποιες ζητείται, στό πλαίσιο τῶν δικών περί λήψεως προσωρινῶν μέτρων πού ἐκκρεμοῦν ενώπιον τοῦ αιτοῦντος δικαστηρίου μεταξύ</P><P>Elestina Esselina Christina Morson</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P>καί</P></PLAINTIFS><AGAINST>1. Staat der Nederlanden</AGAINST><DEFENDANTS><P>2. Hoofd van de Plaatselijke Politie in de zin van de Vreemdelingenwet,</P><P>καί μεταξύ</P></DEFENDANTS><PLAINTIFS><P>Sewradjie Jhanjan</P></PLAINTIFS><AGAINST>καί</AGAINST><DEFENDANTS><P>Staat der Nederlanden,</P></DEFENDANTS></PARTIES><?PAGE NO="3725"?><P>ή έκδοση προδικαστικής ἀποφάσεως ὡς πρός την ερμηνεία τοῦ ἄρθρου 177, παράγραφος 3, τῆς συνθήκης καί τοῦ ἄρθρου 10 τοῦ κανονισμοῦ 1612/68 τοῦ Συμβουλίου, τῆς <DATE ISO="19681015">15ης Ὀκτωβρίου 1968</DATE>, περί τῆς ελεύθερης κυκλοφορίας τῶν εργαζομένων στό εσωτερικό τῆς Κοινότητος (ΕΕ εἰδ. ἔκδ. 05/001, σ. 33),</P><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ</P><P>συγκείμενο ἀπό τους J. Mertens de Wilmars, πρόεδρο, Α. O'Keeffe καί U. Everling, προέδρους τμήματος, Ρ. Pescatore, Mackenzie Stuart, G. Bosco καί T. Koopmans, δικαστές,</P><P>Γενικός εἰσαγγελεύς: Sir Gordon Slynn</P><P>Γραμματεύς: Η. Α. Rühl, κύριος υπάλληλος διοικήσεως</P></PREAMBLE.INIT><PREAMBLE.FINAL><P>εκδίδει τήν ἀκόλουθη</P></PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>ΑΠΟΦΑΣΗ</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Περιστατικά</P></TI></TITLE><P>Τά πραγματικά περιστατικά τῆς υποθέσεως, ἡ εξέλιξη τῆς διαδικασίας καί οἱ παρατηρήσεις πού υπεβλήθησαν δυνάμει τοῦ ἄρθρου 20 τοῦ Πρωτοκόλλου περί τοῦ Ὀργανισμοῦ τοῦ Δικαστηρίου τῆς ΕΟΚ έχουν συνοπτικῶς ὡς έξῆς:</P><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>Ι —</NO.P><TXT>Πραγματικά περιστατικά καί έγγραφη διαδικασία</TXT></NP></TI></TITLE><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Οἱ ἀναιρεσεοίυσες στίς κύριες δίκες, Morson καί Jhanjan, υπήκοοι Σουρινάμ, ἐζήτησαν άδεια παραμονής στίς Κάτω Χῶρες, προκειμένου νά ἐγκατασταθοῦν στην χώρα αυτή, ἡ μέν πρώτη μέ τήν θυγατέρα της, ἡ δέ δεύτερη μέ τόν υιό της, οἱ ὁποιοι έχουν τήν ὀλλανδική ἰθαγένεια καί συντηρούν τίς μητέρες τους. Κατόπιν τῆς ἀπορρίψεως τῶν αιτήσεων τους ἀπό τόν Staatssecretaris van Justitie, υπέβαλαν αἰτή-σεις επανεξετάσεως τῶν ἀπορριπτικών ἀποφάσεων.</TXT><P>Δυνάμει τοῦ ἄρθρου 32 τοῦ ὀλλανδικοῦ <QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="00AB"/>Vreemdelingenwet<QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="00BB"/> (νόμου περί ἀλλοδαπῶν), οἱ αιτήσεις περί επανεξετάσεως ἀναστέλλουν, κατά γενικό κανόνα, τήν εκτέλεση τῆς διαταγής ἀπελάσεως. Ό<?PAGE NO="3726"?> Staatssecretaris van Justitie δύναται πάντως νά μή τους ἀναγνωρίσει ἀνασταλτικό ἀποτέλεσμα, ὁπότε δύναται νά υποβληθεῖ αίτηση κατά την διαδικασία τῶν προσωρινῶν μέτρων ενώπιον τοῦ ἀρμοδίου τακτικοί) δικαστηρίου, τό όποιο στίς παροῦσες περιπτώσεις ήταν ὁ πρόεδρος τοῦ Arrondissementsrechtbank. Ἡ διαδικασία προσωρινών μέτρων γιά την ὁποία πρόκειται ρυθμίζεται ἀπό τά άρθρα 289-297 τοῦ <QUOT.START ID="QS0002" REF.END="QE0002" CODE="00AB"/>Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering<QUOT.END ID="QE0002" REF.START="QS0002" CODE="00BB"/> (κώδικας πολιτικῆς δικονομίας). Κατά τό άρθρο 292 τοῦ κωδικος αὐτοῦ, <QUOT.START ID="QS0003" REF.END="QE0003" CODE="00AB"/>οἱ προσωρινώς εκτελεστές ἀποφάσεις δέν προδικάζουν την έκβαση τῆς κυρίας δίκης<QUOT.END ID="QE0003" REF.START="QS0003" CODE="00BB"/>.</P><P>Αυτό εἶναι τό ἔνδικο βοήθημα πού ἤσκησαν οἱ ἀναιρεσείουσες ἐν προκειμένω, ζητώντας, κατά την διαδικασία τῶν προσωρινών μέτρων, νά ἀπαγορευθεί στό ὀλλανδικό κράτος νά προβεί στην ἀπέλαση τους, τουλάχιστον μέχρις ὅτου εκδοθεί ἀπόφαση σέ τελευταίο βαθμό ἐπί τῶν αιτήσεων επανεξετάσεως καί μέχρις ότου τό Δικαστήριο ἀπαντήσει σέ ὁρισμένα προδικαστικά ερωτήματα.</P><P>Πρός ὑποστήριξη τῶν αιτήσεων κατά τήν διαδικασία προσωρινών μέτρων, προεβλήθη ὅτι ἡ άρνηση χορηγήσεως ἀδείας παραμονής ἀντίκειται πρός τό άρθρο 10 τοῦ κανονισμοῦ 1612/68 τοῦ Συμβουλίου, της <DATE ISO="19681015">15ης Ὀκτωβρίου 1968</DATE>, περί τῆς ἐλεύθερης κυκλοφορίας τῶν ἐργαζομένων στό εσωτερικό τῆς Κοινότητος (ΕΕ εἰδ. ἔκδ. 05/001, σ. 33), καθώς επίσης καί πρός τήν ἀπαγόρευση τῶν διακρίσεων τοῦ ἄρθρου 7 της συνθήκης. Δυνάμει τοῦ ἄρθρου 10, παράγραφος 1, τοῦ ανωτέρω κανονισμοῦ, ὁρισμένα μέλη τῆς οικογενείας τοῦ εργαζομένου, μεταξύ τῶν ὁποίων καί οἱ ἀνιόντες τους ὁποίους συντηρεί, <QUOT.START ID="QS0004" REF.END="QE0004" CODE="00AB"/>ἀνεξαρτήτως της ιθαγενείας τους, έχουν δικαίωμα εγκαταστάσεως μετά τοῦ εργαζομένου υπηκόου ενός κράτους μέλους, πού ἀπασχολείται στην επικράτεια άλλου κράτους μέλους<QUOT.END ID="QE0004" REF.START="QS0004" CODE="00BB"/>.</P><P>Κατόπιν τῆς ἀπορρίψεως τῶν ἀνωτέρω αιτήσεων ἀπό τό Arrondissementsrechtbank καί τήν επικύρωση τῶν ἀποφάσεων αυτών ἀπό τό ἀρμόδιο Gerechtshof, οí άναιρεσείουσες ἤσκησαν ἀναίρεση ενώπιον τοῦ Hoge Raad, τό όποιο, μέ ἀποφάσεις τῆς <DATE ISO="19820115">15ης Ἰανουαρίου 1982</DATE>, ἀνέβαλε τήν εκδίκαση τών υποθέσεων καί υπέβαλε στό Δικαστήριο, κατ' εφαρμογή τοῦ ἄρθρου 177 τῆς συνθήκης, τά ακόλουθα ερωτήματα, πού εἶναι ταυτόσημα καί γιά τίς δύο υποθέσεις:</P><P><QUOT.S LEVEL="1"><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0005" REF.END="QE0005" CODE="00AB"/>1.</NO.P><TXT>Ὅταν στό πλαίσιο διαδικασίας προσωρινών μέτρων ἀνακύπτει, κατά τό στάδιο τῆς ἀναιρέσεως, ζήτημα ἑρμηνείας κατά τήν έννοια τοῦ ἄρθρου 177, πρώτη παράγραφος τῆς συνθήκης περί ιδρύσεως τῆς Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητος, ὑποχρεοθται τό Hoge Raad, δυνάμει τῆς τρίτης παραγράφου τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ, νά ζητήσει ἀπό τό Δικαστήριο τήν έκδοση προδικαστικῆς αποφάσεως, ἄν ληφθεί ὑπ' ὄψη τό γεγονός ὅτι ἡ κατά τήν διαδικασία προσωρινών μέτρων εκδιδομένη ἀπόφαση τοῦ Hoge Raad δέν δεσμεύει τό δικαστήριο πού επιλαμβάνεται μεταγενεστέρως τῆς υποθέσεως ἐπί τῆς σὐσίας; Στην περίπτωση κατά τήν ὁποία δέν εἶναι δυνατό νά δοθεί κατά γενικό τρόπο καταφατική ἤ ἀρνητική ὄπάντηση στό ερώτημα αυτό, ὑπό ποιες συνθήκες πρέπει νά θεωρηθεί ὅτι υπάρχει τέτοια υποχρέωση;</TXT></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Τό άρθρο 10 τοῦ κανονισμοῦ 1612/68 τοῦ Συμβουλίου, τῆς <DATE ISO="19681015">15ης Ὀκτωβρίου 1968</DATE>, περί τῆς ελεύθερης κυκλοφορίας τῶν εργαζομένων στό εσωτερικό της Κοινότητος, σέ συνδυασμό ενδεχομένως μέ άλλες διατάξεις τοῦ κοινο-τικοῦ δικαίου, ἀπαγορεύει σέ κράτος μέλος νά μή επιτρέψει σέ ένα ἀπό τά ἀναφερόμενα στό άρθρο 10, παράγραφος 1, τοῦ κανονισμοῦ αὐτοῦ μέλη της οικογενείας εργαζομένου, ἀπασχολουμένου στό έδαφος του, νά κατοικήσει μέ τόν εργαζόμενο αυτό, ἄν<?PAGE NO="3727"?> ὁ τελευταίος <HT TYPE="ITALIC">ἔχει</HT> τήν ιθαγένεια τοῦ κράτους στό όποιο ἀπασχολείται, τό δέ μέλος τῆς οικογενείας του άλλη ιθαγένεια;<QUOT.END ID="QE0005" REF.START="QS0005" CODE="00BB"/></TXT></NP></QUOT.S></P></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Οἱ ἀποφάσεις περί παραπομπῆς ἐπρω-τοκολλήθησαν στην γραμματεία τοῦ Δικαστηρίου τήν <DATE ISO="19820121">21η 'Ιανουαρίου 1982</DATE>.</TXT><P>Μέ διάταξη τῆς <DATE ISO="19820217">17ης Φεβρουαρίου 1982</DATE>, τό Δικαστήριο ἀπεφάσισε νά ενώσει καί νά συνεκδικάσει τίς παροῦσες υποθέσεις πρός διευκόλυνση τῆς διαδικασίας καί πρός έκδοση κοινής αποφάσεως.</P><P>Δυνάμει τοῦ ἄρθρου 20 τοῦ Πρωτοκόλλου περί τοῦ Ὀργανισμοῦ τοῦ Δικαστηρίου τῆς ΕΟΚ, κατέθεσαν γραπτές παρατηρήσεις ή ὀλλανδική κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη ἀπό τόν F. Italianer, ἀντιπροσωπεύοντα τόν υπουργό εξωτερικῶν, ἡ βρετανική κυβέρνηση, εκπροσωπούμένη ἀπό τόν J. D. Howes, τοῦ Treasury Solicitor's Department, καί ἡ Ἐπιτροπή τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη ἀπό τόν νομικό της σύμβουλο, J. Amphoux, επικουρούμενο ἀπό τόν F. Herbert, δικηγόρο Βρυξελλών.</P><P>Οἱ ἀναιρεσείουσες στην κυρία δίκη, Morson καί Jhanjan, ἠρκέσθησαν νά παραπέμψουν σέ Ινα άρθρο τοῦ Κ. J. Mortelmans ὑπό τόν τίτλο <QUOT.START ID="QS0006" REF.END="QE0006" CODE="00AB"/>Omgekeerde Discriminatie in het Gemeenschapsrecht<QUOT.END ID="QE0006" REF.START="QS0006" CODE="00BB"/> (<QUOT.START ID="QS0007" REF.END="QE0007" CODE="00AB"/>Οἱδυσμενείς διακρίσεις κατ' ἀντίστροφη έννοια καί τό κοινοτικό δίκαιο<QUOT.END ID="QE0007" REF.START="QS0007" CODE="00BB"/> S.E.W. 1979, τεῦχος 10/11, σ. 654 ἑπ.), τό περιεχόμενο τοῦ ὁποίου επικαλοῦνται.</P><P>Κατόπιν εκθέσεως τοῦ εἰσηγητοῦ δικαστοῦ καί μετ' ἀκρόαση τοῦ γενικοῦ εισαγγελέως, τό Δικαστήριο ἀπεφάσισε τήν έναρξη τῆς προφορικής διαδικασίας χωρίς προηγουμένη διεξαγωγή ἀποδείξεων.</P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>ΙΙ —</NO.P><TXT>Γραπτές παρατηρήσεις</TXT></NP></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>Ἐπί τον πρώτον ερωτήματος</P></TI></TITLE><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Ή <HT TYPE="ITALIC">ὀλλανδική</HT> καί ἡ <HT TYPE="ITALIC">βρετανική κνδέρνηση</HT> έχουν τήν γνώμη ὅτι στό πρώτο ερώτημα προσήκει ἀρνητική ἀπάντηση. Παραπέμπουν σχετικώς στην ἀπόφαση τοῦ Δικαστηρίου τῆς <DATE ISO="19770524">24ης Μαΐου 1977</DATE> <HT TYPE="ITALIC">(Hoffmann-La Roche</HT> κατά <HT TYPE="ITALIC">Centrafarm,</HT> <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="107/76" YEAR="1977" PAGE.ECR="957">107/76, Jurispr. σ. 957</REF.DOC.ECR>), στην ὁποία τό Δικαστήριο ἀπεφάνθη ὅτι:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0008" REF.END="QE0008" CODE="00AB"/>τό άρθρο 177, τρίτη παράγραφος, τῆς συνθήκης ΕΟΚ πρέπει νά ερμηνευθεί ὑπό τήν έννοια ὅτι τα εθνικά δικαστήρια δέν ὑποχρεοῦνται νά ὑποβάλουν στό Δικαστήριο ερώτημα περί ἑρμηνείας ἡ περί κύρους κατά τήν έννοια τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ, ὅταν τό ζήτημα ἀνακύπτει στό πλαίσιο διαδικασίας ἀσφαλιστικών μέτρων (<QUOT.START ID="QS0009" REF.END="QE0009" CODE="201C"/> <HT TYPE="ITALIC">Einstweilige Verfügung<QUOT.END ID="QE0009" REF.START="QS0009" CODE="201D"/>),</HT> ἀκόμη καί ἄν ἡ μέλλουσα νά εκδοθεί στό πλαίσιο τῆς διαδικασίας αυτής ἀπόφαση δέν υπόκειται σέ ένδικα μέσα, ὑπό τήν προϋπόθεση ὅτι κάθε διάδικος δικαιοῦται νά κινήσει ἡ νά ἀξιώσει τήν κίνηση διαδικασίας ἐπί τῆς ουσίας, κατά τήν οποία τό ζήτημα πού ἐπελύθη προσωρινώς κατά τήν συνοπτική διαδικασία δύναται νά επανεξετασθεί καί νά παραπεμφθεί στό Δικαστήριο δυνάμει τοῦ άρθρου 177.<QUOT.END ID="QE0008" REF.START="QS0008" CODE="00BB"/></P></QUOT.S></P><P>Ἡ <HT TYPE="ITALIC">ὀλλανδική κυδέρνηση</HT> εξηγεί ὅτι ἀρμόδιο γιά νά ἀποφανθεί ὡς πρός τό ἄν ὁ Staatssecretaris δύναται νά ἀπορρίψει μία αίτηση περί χορηγήσεως ἀδείας παραμονής εἶναι, σέ τελευταίο βαθμό δικαιοδοσίας, τό Raad van State (Συμβούλιο τῆς Επικρατείας), ἐνῶ κατά τῆς μή ἀναγνωρίσεως ἀνασταλτικοῦ ἀποτελέσματος στην αίτηση περί επανεξετάσεως δύναται νά υποβληθεί αίτηση ἐκδικα-ζομένη κατά τήν διαδικασία προσωρινών μέτρων ἐνώπιον τῶν τακτικών δικαστηρίων. Ή διαδικασία προσωρινών μέτρων (<QUOT.START ID="QS0010" REF.END="QE0010" CODE="00AB"/>kort geding<QUOT.END ID="QE0010" REF.START="QS0010" CODE="00BB"/>) ἀποτελεί μία ταχεία διαδικασία, ἀπηλλαγμένη τύπων. Τό κύριο χαρακτηριστικό τῆς έγκειται στό ὅτι ἡ ἀπόφαση πού εκδίδεται κατ' αυτήν ἀποτελεί προσωρινό μέτρο, στό ὅτι δηλαδή ἡ διαδικασία αυτή δέν ἀποσκοπεί στην ὁριστική επίλυση τῆς διαφοράς.</P><?PAGE NO="3728"?><P>Κατά την διαδικασία προσωρινών μέτρων τό δικαστήριο λαμβάνει συνήθως ὑπ' ὄψη την δυνατότητα τοῦ αιτοῦντος νά προσβάλει την ἀπόφαση κατά την εκδίκαση τῆς κυρίας διαφοράς. Ή διαδικασία προσωρινῶν μέτρων, κατά την ὁποία προσβάλλεται ἡ μή ἀναγνώριση ἀνασταλτικοῦ ἀποτελέσματος σέ αἴτηση περί επανεξετάσεως ή σέ προσφυγή ἀσκηθείσα ενώπιον τοῦ Raad van State, συνδέεται στενά μέ την έκβαση τῆς παραλλήλου καί ταυτοχρόνου διαδικασίας κατά τῆς ἀποφάσεως περί μή χορηγήσεως ἀδείας παραμονής. 'Ως ἐκ τούτου, μολονότι τυπικώς πρέπει νά γίνεται διάκριση μεταξύ διαδικασίας προσωρινών μέτρων καί διαδικασίας ἐπί τῆς ουσίας, ἀπό ουσιαστικής σκοπιᾶς οἱ διαδικασίες αυτές εἶναι τόσο ἀλληλένδετες ὥστε, ἀπό ἀπόψεως ερμηνείας τοῦ εφαρμοστέου κοινοτικού δικαίου, πρέπει νά θεωρηθεί ὅτι ἀποτελούν ενιαία δίκη.</P><P>Ειδικότερα, τά ζητήματα κοινοτικού δικαίου πού επιλύονται προσωρινώς κατά τήν συνοπτική διαδικασία δύνανται νά επανεξετασθούν στό πλαίσιο τῆς διαδικασίας ἐπί τῆς ουσίας καί νά παραπεμφθούν στό Δικαστήριο δυνάμει τοῦ ἄρθρου 177. Στό πλαίσιο αυτό, τό Raad van State υποχρεούται νά υποβάλει προδικαστικό ερώτημα, ἄν ἀνακύπτουν ἀμφιβολίες ὡς προς τήν ερμηνεία μιᾶς διατάξεως τοῦ κοινοτικού δικαίου.</P><P>Ἐν συμπεράσματι, ἡ ὀλλανδική κυβέρνηση <HT TYPE="ITALIC">ἔχει</HT> τήν γνώμη ὅτι στίς παρούσες υποθέσεις τό δικαστήριο πού τίς εκδικάζει κατά τήν διαδικασία τῶν προσωρινών μέτρων σέ τελευταίο βαθμό δικαιοδοσίας δέν υποχρεούται νά υποβάλει αίτηση περί εκδόσεως προδικαστικής ἀποφάσεως, δεδομένου ὅτι τά ζητήματα ερμηνείας τοῦ κοινοτικού δικαίου θά ἀνακύψουν καί πάλι στό πλαίσιο τῆς διαδικασίας ἐπί της ουσίας.</P></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Ή <HT TYPE="ITALIC">Ἐπιτροπή</HT> εἶναι τῆς γνώμης ὅτι ή ἀπάντηση στό πρώτο ερώτημα πρέπει νά καλύπτει, κατά τό δυνατό, ὅλες τίς περιπτώσεις, ὑπό τό φῶς τῆς ἀποφάσεως Hoff-mann-La Roche κατά Centrafarm. Στην ὑπόθεση εκείνη, τό Δικαστήριο ἐθεώρησε ὡς ἀποφασιστικής σημασίας τό <QUOT.START ID="QS0011" REF.END="QE0011" CODE="00AB"/>ἄν, εἴτε σέ κάθε περίπτωση εἴτε ἐφ' ὅσον τό ζητήσει ὁ ηττηθείς διάδικος, μέλλει νά εισαχθεί τακτική διαδικασία ἐπί τῆς ουσίας, επιτρέπουσα τήν επανεξέταση κάθε νομικού ζητήματος πού ἐπελύθη προσωρινώς κατά τήν συνοπτική διαδικασία<QUOT.END ID="QE0011" REF.START="QS0011" CODE="00BB"/> (σκέψη 5).</TXT><P>Ἡ Ἐπιτροπή ἀναφέρει σχετικώς ὅτι ὁ ὀλλανδικός νόμος περί ἀλλοδαπών προβλέπει δύο ἔνδικα βοηθήματα κατά τῆς ἀρνήσεως χορηγήσεως ἀδείας παραμονής, δηλαδή ἀφ' ἑνός μέν τήν αίτηση περί επανεξετάσεως, ἀφ' ἑτέρου δέ τήν προσφυγή ενώπιον διοικητικού δικαστηρίου. Ἐν προκειμένω, ἐχρησιμοποιήθη τό πρώτο ἀπό τά ένδικα αυτά βοηθήματα.</P><P>Ή Ἐπιτροπή διευκρινίζει, ὡς πρός τό ένδικο αυτό βοήθημα, ὅτι σέ περίπτωση ἀπορρίψεως τῶν αιτήσεων επανεξετάσεως, ὁ νόμος περί ἀλλοδαπών επιτρέπει τήν άσκηση προσφυγής ενώπιον τοῦ Raad van State, ὑπό τήν προϋπόθεση πάντως ὅτι, ἄν ή απόφαση πού ελήφθη εἶναι σύμφωνη μέ τήν γνώμη τῆς Ἐπιτροπῆς 'Αλλοδαπών, ὁ ενδιαφερόμενος ἀλλοδαπός, πού δέν εἶναι προνομιούχος υπήκοος ενός κράτους μέλους, έχει τήν κυρία κατοικία του στίς Κάτω Χώρες ἀπό ἑνός έτους πρό τῆς ημέρας λήψεως τῆς ἀποφάσεως. 'Αλλως, δέν παρέχεται καμμία δυνατότης προσφυγής. Στίς παρούσες υποθέσεις, πληρούνται οἱ προϋποθέσεις γιά νά υπάρχει ἡ δυνατότης προσφυγής ενώπιον τοῦ Raad van State.</P><P>Ἐν τούτοις, υπάρχει ὑποχρέωση προδικαστικής παραπομπής στην περίπτωση πού ὁ ενδιαφερόμενος, ὁ όποιος δεν εἶναι προνομιούχος υπήκοος ἑνός κράτους μέλους, δέν έχει τήν δυνατότητα νά ἀσκήσει τέτοια προσφυγή. Τό ἴδιο ισχύει κάι στην περίπτωση πού ἡ διαδικασία προσωρινών μέτρων <HT TYPE="ITALIC">ἔχει</HT> ὡς ἀντικείμενο ένα δικαίωμα πού ἀναγνωρίζεται ἀπό τό κοινοτικό δίκαιο καί τό όποιο θά ἐθίγετο ἀνεπανόρθωτα ἀπό τήν ἀπόρριψη τῆς αἰτήσεως κατά τήν διαδικασία προσωρινών μέτρων.<?PAGE NO="3729"?> Τοῦτο συμβαίνει πχ. στην περίπτωση τῆς ἀμεσου εκτελέσεως μιας ἀποφάσεως ἀπελάσεως, πού κωλύει την άσκηση τοῦ δικαιώματος νά ἀσκηθεί ἡ προσφυγή πού προβλέπεται στά άρθρα 8 καί 9 τῆς ὁδηγίας 64/221 τοῦ Συμβουλίου, τῆς <DATE ISO="19640225">25ης Φεβρουαρίου 1964</DATE>, περί τοῦ συντονισμού των εἰδικῶν μέτρων γιά την διακίνηση καί την διαμονή ἀλλοδαπῶν, τά όποια δικαιολογοῦνται ἀπό λόγους δημοσίας τάξεως, δημοσίας ἀσφαλείας ἡ δημοσίας ὑγείας (ΕΕ εἰδ. ἔκδ. 05/001, σ. 16).</P><P>Ἐν συμπεράσματι, ἡ Ἐπιτροπή προτείνει τήν ἀκόλουθη ἀπάντηση στό πρῶτο ἐρώτημα:</P><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0012" REF.END="QE0012" CODE="00AB"/>Τό άρθρο 177, τρίτη παράγραφος, τῆς συνθήκης ΕΟΚ πρέπει νά ἑρμηνευθεῖ ὑπό τήν έννοια ὅτι ἕνα εθνικό δικαστήριο, τοῦ ὁποίου οἱ ἀποφάσεις δέν υπόκεινται σέ ένδικα μέσα δυνάμει τοῦ εθνικού δικαίου, δέν ὑποχρεοῦται ἐν τούτοις νά παραπέμψει στό Δικαστήριο ένα ζήτημα πού άφορᾶ τήν ερμηνεία ἡ τό κύρος τοῦ κοινοτικού δικαίου κατά τήν έννοια τοῦ άρθρου αυτού, ὅταν τό ζήτημα αυτό ἀνέκυψε στό πλαίσιο διαδικασίας προσωρινών μέτρων, ὑπό τήν προϋπόθεση ὅτι διαπιστώνεται ή δυνατότης κάθε διαδίκου νά ἀσκήσει ένδικο βοήθημα ἐπί τῆς ουσίας ἡ νά ἀξιώσει τήν κίνηση διαδικασίας ἐπί τῆς ουσίας, κατά τήν ὁποία τό ζήτημα πού ἐπε-λύθη προσωρινώς κατά τήν συνοπτική διαδικασία δύναται νά επανεξετασθεῖ καί νά παραπεμφθεί στό Δικαστήριο δυνάμει τοῦ άρθρου 177.<QUOT.END ID="QE0012" REF.START="QS0012" CODE="00BB"/></P></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="4"><TITLE><TI><P>Ἐπί τον δευτέρου ἐρωτήματος</P></TI></TITLE><NP><NO.P>1.</NO.P><TXT>Ή <HT TYPE="ITALIC">ὀλλανδική</HT> καί ἡ <HT TYPE="ITALIC">βρετανική κυβέρνηση</HT> υποστηρίζουν ὅτι τό κοινοτικό δίκαιο δέν ἀναγνωρίζει σέ περιπτώσεις ὅπως οἱ εξεταζόμενες κανένα δικαίωμα εισόδου ἤ διαμονής στην ὀλλανδική επικράτεια.</TXT><P>Κατά τήν <HT TYPE="ITALIC">ὀλλανδική κυβέρνηση,</HT> δέν ἀντίκειται πρός τό άρθρο 49 τῆς συνθήκης ή ύπαρξη διαφορών μεταξύ τῶν εθνικών νομοθεσιών περί τῆς εισόδου καί τῆς διαμονῆς τῶν ἀλλοδαπῶν. Οἱ διαφορές αυτές πρέπει νά καταργηθούν, μέσω ὁδηγίας ή κανονισμοῦ, ἡ νομική δε βάση γιά τήν κατάργηση αὐτή εἶναι τά άρθρα 100 καί ενδεχομένως 235 τῆς συνθήκης. Καθ' ὅσον χρόνο δέν έχουν ληφθεῖ μέτρα εναρμονίσεως, τά κράτη μέλη εἶναι κατ' ἀρχήν ελεύθερα νά θεσπίζουν ἰδία νομοθεσία περί ἀλλοδαπών, ὑπό τήν επιφύλαξη τῶν κατωτέρω εξαιρέσεων:</P><P>Οἱ υπήκοοι τῶν κρατών μελών πού διακινούνται ως εργαζόμενοι στό ἐσωτερικό τῆς Κοινότητος, προκειμένου νά κάνουν χρήση τοῦ δικαιώματός τους νά ἀσκοῦν οικονομικές δραστηριότητες σέ άλλη χώρα τῆς Κοινότητος, υπόκεινται σέ ειδικές κοινοτικές διατάξεις πού υπερισχύουν τῶν γενικών διατάξεων τῆς εθνικής νομοθεσίας περί ἀλλοδαπών. Τό πεδίο εφαρμογής τῶν κοινοτικών αυτών διατάξεων περιορίζεται, πάντως, στους υπηκόους τῶν κρατών μελών πού εργάζονται ὡς μισθωτοί ἡ ἀπά-σχολοῦνται αυτοτελώς καί διακινούνται πρός τοῦτο ἀπό ένα κράτος μέλος προς άλλο. Ἐφ' ὅσον δέν υπάρχει διέλευση συνόρων ἐντός τῆς Κοινότητος, παραμένουν πλήρως εφαρμοστέες οἱ ἐθνικές διατάξεις περί εισόδου καί διαμονής ἀλλοδαπών. Ὑπό τίς συνθήκες αυτές, οἱ διαφορές πού τυχόν υφίστανται στην έννομη κατάσταση τῶν ὑπηκόων διαφόρων κρατών μελών δέν δύνανται νά θεωρηθοῦν ὡς δυσμενείς διακρίσεις ἡ <QUOT.START ID="QS0013" REF.END="QE0013" CODE="00AB"/>ὡς δυσμενείς διακρίσεις κατ' ἀντίστροφη έννοια<QUOT.END ID="QE0013" REF.START="QS0013" CODE="00BB"/>.</P><P>Ή ὀλλανδική κυβέρνηση προσθέτει ὅτι τό άρθρο 10 τοῦ κανονισμού 1612/68 άφορᾶ μόνο τήν ἐγκατάσταση σέ ένα κράτος μέλος άλλο ἀπό εκείνο τοῦ ὁποίου τήν ιθαγένεια έχει ὁ εργαζόμενος. Ή ευνοϊκότερη έννομη κατάσταση τῶν υπηκόων τῶν άλλων κρατών μελών εἶναι συνέπεια τοῦ γεγονότος ὅτι μετακινοῦνται ἀπό ένα κράτος μέλος τῆς Κοινότητος πρός ένα<?PAGE NO="3730"?> ἄλλο. Ή ἔλλειψη μετακινήσεως διακρίνει τίς παροῦσες υποθέσεις ἀπό τίς υποθέσεις Knoors (ἀπόφαση τῆς <DATE ISO="19790207">7ης Φεβρουαρίου 1979</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="115/78" YEAR="1979" PAGE.ECR="399">115/78, Jurispr. σ. 399</REF.DOC.ECR>) καί Broekmeulen (ἀπόφαση τῆς <DATE ISO="19811006">6ης Ὀκτωβρίου 1981</DATE>, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="246/80" YEAR="1981" PAGE.ECR="2311">246/80, Συλλογή, σ. 2311</REF.DOC.ECR>), οἱ όποιες αφορούσαν κοινοτικούς υπηκόους πού συ-νεκέντρωναν τίς προϋποθέσεις εφαρμογής τοῦ κοινοτικού δικαίου.</P><P>Ἡ <HT TYPE="ITALIC">βρετανική κυβέρνηση</HT> υπογραμμίζει ὅτι οἱ διατάξεις τῶν άρθρων 48 ἑπ. της συνθήκης καί τῶν κανονισμῶν πού ἐθε-σπίσθησαν γιά τήν εφαρμογή τους ἔχουν ὡς μόνο σκοπό νά ενθαρρύνουν καί νά διευκολύνουν τήν κυκλοφορία τῶν εργαζομένων μεταξύ τῶν κρατῶν μελών τῆς Κοινότητος. Ειδικότερα, ὁ κανονισμός 1612/68 <HT TYPE="ITALIC">ἔχει</HT> ὡς σκοπό νά εξασφαλίσει ὅτι τά πρόσωπα πού έχουν ἀσκήσει τό δικαίωμα νά ἀρχίσουν νά εργάζονται ὡς μισθωτοί στό έδαφος άλλου κράτους μέλους ευρίσκονται στην ἴδια έννομη κατάσταση μέ τους υπηκόους τοῦ κράτους μέλους στό όποιο εἶναι εγκατεστημένοι. Τούτο συνάγεται ἰδίως ἀπό τό άρθρο 10 τοῦ κανονισμοῦ αὐτοῦ, τό όποιο παρέχει σέ ὁρισμένα μέλη τῆς οικογενείας τοῦ εργαζομένου τό <QUOT.START ID="QS0014" REF.END="QE0014" CODE="00AB"/>δικαίωμα εγκαταστάσεως μετά τοῦ εργαζομένου υπηκόου ἑνός κράτους μέλους πού ἀπασχολείται στην επικράτεια άλλου κράτους μέλους<QUOT.END ID="QE0014" REF.START="QS0014" CODE="00BB"/>.</P><P>Ή ρύθμιση αύτη εκκινεί ἀπό τήν σκέψη ὅτι ὁ εργαζόμενος δέν θά δυνηθεί νά ἀσκήσει τό δικαίωμα ελεύθερης κυκλοφορίας πού τοῦ ἀναγνωρίζεται, ἄν ἡ οικογένειά του δέν δύναται νά έλθει καί νά κατοικήσει μαζί του. 'Απεναντίας, ἄν ὁ εργαζόμενος παραμένει στό κράτος τῆς ιθαγενείας του, ή κατάσταση αύτη δέν εμπίπτει στό πεδίο εφαρμογής τοῦ κοινοτικοῦ δικαίου.</P><P>Ή βρετανική κυβέρνηση προσθέτει ὅτι τό άρθρο 7 τῆς συνθήκης δέν ενδιαφέρει ἐν προκειμένω, δεδομένου ὅτι τό ἀντικείμενο των ὑπό κρίση υποθέσεων δέν εμπίπτει στό πεδίο ἐφαρμογής τῆς συνθήκης. Ἐν πάση περιπτώσει, ἡ κατάσταση ἑνός ὀλλανδού υπηκόου πού εργάζεται στίς Κάτω Χώρες δέν δύναται νά συγκριθεί μέ τήν κατάσταση τοῦ υπηκόου ἑνός κράτους μέλους ὁ όποιος ἤσκησε τό δικαίωμα ελεύθερης κυκλοφορίας πού ἀναγνωρίζεται ἀπό τήν συνθήκη. Γιά τόν ἴδιο αυτό λόγο, οἱ ἀναι-ρεσείουσες δέν δύνανται νά επικαλεσθούν τήν ἀπόφαση τοῦ Δικαστηρίου στην υπόθεση Knoors, ἡ ὁποία, ἀντιθέτως πρός τήν παρούσα υπόθεση, εντάσσεται στό πλαίσιο τῆς ελεύθερης κυκλοφορίας καί τῆς ελευθερίας εγκαταστάσεως.</P></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Ή <HT TYPE="ITALIC">Ἐπιτροπή</HT> εξετάζει κατά πρώτο λόγο τό ζήτημα τῶν δυσμενών διακρίσεων <QUOT.START ID="QS0015" REF.END="QE0015" CODE="00AB"/>κατ' ἀντίστροφη έννοια<QUOT.END ID="QE0015" REF.START="QS0015" CODE="00BB"/>. Ή νομολογία τοῦ Δικαστηρίου ἐπί τοῦ θέματος αὐτοῦ στηρίζεται κατά τήν Ἐπιτροπή στίς ἀκόλουθες ἀρχές:</TXT><P><LIST TYPE="alpha"><ITEM><NP><NO.P>α)</NO.P><TXT>Ή ελεύθερη κυκλοφορία τῶν προσώπων, πού θεωρείται ὡς θεμελιώδες στοιχείο τοῦ κοινοτικοῦ δικαίου, δέν δύναται νά πραγματωθεί πλήρως, ἄν ένα κράτος μέλος δύναται νά μή εφαρμόζει τίς διατάξεις τοῦ κοινοτικοῦ δικαίου στους υπηκόους οἱ όποιοι έκαναν χρήση τῶν δυνατοτήτων πού υφίστανται στόν τομέα τῆς ελεύθερης κυκλοφορίας.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>β)</NO.P><TXT>Ἐνα κράτος μέλος δύναται πάντως θεμιτῶς νά παρεμποδίσει τήν ἀπόπειρα, ἐκ μέρους τῶν ὑποηκόων του, νά κάνουν κατάχρηση τῶν δυνατοτήτων αυτών γιά νά ἀποφύγουν νά εφαρμοσθεί σ᾽ αυτούς ἡ εθνική νομοθεσία.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>γ)</NO.P><TXT>Ή ύπαρξη καί ὁ βαθμός μιᾶς ενδεχομένης διακρίσεως δέν δύνανται νά διαπιστωθοῦν ἐντός τοῦ πεδίου εφαρμογής τῶν ειδικών άρθρων τῆς συνθήκης παρά μόνο κατά τό μέτρο πού τά άρθρα αυτά συγκεκριμενοποιοῦν τήν γενική ἀπαγόρευση τοῦ ἄρθρου 7 τῆς συνθήκης.</TXT></NP></ITEM><?PAGE NO="3731"?><ITEM><NP><NO.P>δ)</NO.P><TXT>Οἱ κοινοτικές διατάξεις δέν εφαρμόζονται πάντως σέ καταστάσεις καθαρῶς εσωτερικές στά κράτη μέλη. Δέν εφαρμόζονται επίσης ὅταν δέν υφίσταται κανένας δεσμός μέ καταστάσεις διεπόμενες ἀπό τό κοινοτικό δίκαιο.</TXT></NP></ITEM></LIST></P><P>Βάσει τῶν ἀνωτέρω ἀρχῶν, ἡ Ἐπιτροπή έχει την γνώμη ὅτι ἡ διάταξη τοῦ άρθρου 10, παράγραφος 1 τοῦ κανονισμοῦ 1612/68 πρέπει νά <HT TYPE="ITALIC">ἔχει</HT> εφαρμογή στους εργαζομένους, εἴτε αυτοί εἶναι υπήκοοι άλλου κράτους μέλους εἴτε υπήκοοι τοῦ κράτους γιά τό όποιο πρόκειται. Συνεπῶς, ένα κράτος μέλος δέν δύναται νά ἀρνηθεί νά χορηγήσει στά μέλη τῆς οικογενείας ἑνός εργαζομένου, ὁ όποιος ἀπασχολείται ὡς μισθωτός στό έδαφός του, τήν άδεια νά εισέλθουν στό ἔδαφός του γιά νά εγκατασταθούν μέ τόν ἐν λόγω ἐργαζόμενο, ἀκόμη καί ἄν ὁ εργαζόμενος <HT TYPE="ITALIC">ἔχει</HT> την ιθαγένεια τοῦ κράτους στό έδαφος τοῦ ὁποίου εργάζεται, ἐνῶ τό μέλος τῆς οικογενείας του, γιά τό όποιο πρόκειται, έχει άλλη ιθαγένεια.</P><P>Ἐν τούτοις, τήν άποψη αυτή πρέπει νά συνοδεύει ἡ διευκρίνηση ὅτι ἡ ἀπαγόρευση τῶν διακρίσεων έχει εφαρμογή μόνο στό καθ' ὕλη καί στό προσωπικό πεδίο εφαρμογής τῆς αρχής τῆς ελεύθερης κυκλοφορίας τῶν προσώπων, ὅπως ὁρίζεται στό άρθρο 48 τῆς συνθήκης. Ή διάταξη αυτή ̜ἀφορᾶ μόνο τους εργαζομένους πού διακινούνται ἀπό ένα κράτος μέλος πρός ένα άλλο γιά επαγγελματικούς λόγους. Ή διάκριση πού γίνεται μέ κριτήριο τήν <QUOT.START ID="QS0016" REF.END="QE0016" CODE="00AB"/>διακίνηση<QUOT.END ID="QE0016" REF.START="QS0016" CODE="00BB"/> τοῦ εργαζομένου δύναται ἀναμφιβόλως νά συνεπάγεται μία στρέβλωση, δεδομένου ὅτι ὁ ὀλλανδός υπήκοος πού ἀπασχολείται ὡς μισθωτός σέ άλλο κράτος μέλος δύναται νά φέρει τήν οικογένειά του νά κατοικήσει μαζί του καί κατόπιν νά επιστρέψει μαζί τῆς στίς Κάτω Χώρες γιά νά ἀναζητήσει ἡ νά ἀναλάβει εργασία. Πάντως, τά ἀνακύπτοντα κατά τόν τρόπο αυτά προβλήματα δύνανται νά επιλυθούν μόνο στό πλαίσιο ενός γενικευμένου δικαιώματος διαμονής, συνδεομένου πρός τήν ιδιότητα τοῦ υπηκόου τῆς ΕΟΚ.</P><P>Ἐν συμπεράσματι, επομένως, ἡ Ἐπιτροπή προτείνει τήν ἀκόλουθη ἀπάντηση στό δεύτερο ερώτημα:</P><P><QUOT.S LEVEL="1"><P><QUOT.START ID="QS0017" REF.END="QE0017" CODE="00AB"/>Τό άρθρο 10, παράγραφος 1 τοῦ κανονισμού 1612/68 ἀπαγορεύει στά κράτη μέλη νά μή επιτρέπουν στά μέλη τῆς οἰκο-γενείας, κατά τήν έννοια τῆς διατάξεως αυτής, ενός εργαζομένου, υπηκόου ἑνός κράτους μέλους, έστω καί ἄν ὁ εργαζόμενος αυτός έχει τήν υπηκοότητα τοῦ κράτους μέλους στό όποιο εργάζεται, νά εγκατασταθούν μέ τόν εργαζόμενο ὑπό τίς προϋποθέσεις τῆς διατάξεως αυτής.</P><P>Ή διάταξη αυτή δέν έχει πάντως εφαρμογή σέ καθαρώς εσωτερικές καταστάσεις, ὅπως ή περίπτωση κατά τήν οποία ὁ εργαζόμενος γιά τόν όποιο πρόκειται διήνυσε ὁλόκληρη τήν επαγγελματική του σταδιοδρομία στό ἐν λόγω κράτος μέλος.<QUOT.END ID="QE0017" REF.START="QS0017" CODE="00BB"/></P></QUOT.S></P></NP></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>ΙΙΙ —</NO.P><TXT>Προφορική διαδικασία</TXT></NP></TI></TITLE><P>Κατά τήν συνεδρίαση τῆς <DATE ISO="19820915">15ης Σεπτεμβρίου 1982</DATE> ἀνέπτυξαν προφορικώς τίς παρατηρήσεις τους καί ἀπήντησαν στά ερωτήματα πού είχε υποβάλει τό Δικαστήριο οἱ ἀναιρεσείουσες στην κυρία δίκη Morson καί Jhanjan, εκπροσωπούμενες ἀπό τόν Β. R. Angad-Gaur, δικηγόρο Χάγης, ή ὀλλανδική κυβέρνηση, εκπροσωπούμενη ἀπό τόν J. W. de Zwaan, επικουρούμενο ἀπό τόν εμπειρογνώμονα L. Α. Geelhoed, καί ἡ Ἐπιτροπή τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, ἐκπροσωρουμένη ἀπό τόν J. Amphoux, επικουρούμενο ἀπό τόν F. Herben, δικηγόρο Βρυξελλών.</P><P>Ό γενικός εἰσαγγελεύς ἀνέπτυξε τίς προτάσεις του κατά τήν συνεδρίαση τῆς <DATE ISO="19821006">6ης Ὀκτωβρίου 1982</DATE>.</P></GR.SEQ></GR.SEQ><?PAGE NO="3732"?><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Σκεπτικό</P></TI></TITLE><NP><NO.P>1</NO.P><TXT>Μέ ἀποφάσεις τῆς <DATE ISO="19820115">15ης 'Ιανουαρίου 1982</DATE>, πού περιῆλθαν στό Δικαστήριο την <DATE ISO="19820121">21η 'Ιανουαρίου 1982</DATE>, τό Hoge Raad der Nederlanden υπέβαλε, δυνάμει τοῦ ἄρθρου 177 τῆς συνθήκης ΕΟΚ, δύο προδικαστικά ερωτήματα, ταυτόσημα στίς δύο συνεκδικαζόμενες υποθέσεις, ὡς πρός τήν ερμηνεία ἀφ' ενός μέν τοῦ άρθρου 177, παράγραφος 3 τῆς συνθήκης, ἀφ' ἑτερου δέ τοῦ ἄρθρου 10 τοῦ κανονισμοί) 1612/68 τοῦ Συμβουλίου, τῆς <DATE ISO="19681015">15ης Ὀκτωβρίου 1968</DATE>, περί τῆς ελεύθερης κυκλοφορίας τῶν εργαζομένων στό εσωτερικό τῆς Κοινότητος (ΕΕ εἰδ. ἔκδ. 05/001, σ. 33).</TXT></NP><NP><NO.P>2</NO.P><TXT>Οἱ ἀναιρεσείουσες στίς κύριες δίκες, Morson καί Jhanjan, υπήκοοι Σουρινάμ, ἐζήτησαν άδεια παραμονής στίς Κάτω Χώρες, προκειμένου νά κατοικήσουν ή μέν πρώτη μέ τήν θυγατέρα της, ἡ δέ δεύτερη μέ τόν υἱό της, οἱ όποιοι ἔχουν ὀλλανδική ιθαγένεια καί ἀνέλαβαν νά τίς συντηρήσουν. Ὀπως προκύπτει ἀπό τόν φάκελο, οἱ τελευταίοι εργάζονται ὡς μισθωτοί στίς Κάτω Χῶρες, δέν ήσαν ὅμως ποτέ μισθωτοί σέ άλλο κράτος μέλος. Κατόπιν τῆς ἀπορρίψεως τῶν αιτήσεων τους ἀπό τόν Staatssecretaris van Justitie [υφυπουργό δικαιοσύνης], οἱ Morson καί Jhanjan υπέβαλαν στον ἴδιο υφυπουργό αιτήσεις επανεξετάσεως.</TXT></NP><NP><NO.P>3</NO.P><TXT>Δυνάμει τῆς ὀλλανδικής νομοθεσίας περί ἀλλοδαπῶν, οἱ ἐν λόγω αιτήσεις περί επανεξετάσεως, κατά γενικό κανόνα, ἀναστέλλουν τήν εκτέλεση τῆς διαταγής ἀπελάσεως. Ἐν τούτοις, ὁ Staatssecretaris van Justitie δύναται νά μή τους ἀναγνωρίσει ανασταλτικό ἀποτέλεσμα, στην περίπτωση ὅμως αὑτή δύναται νά ὑποβληθεί αίτηση κατά τήν διαδικασία τῶν προσωρινῶν μέτρων ενώπιον των τακτικῶν δικαστηρίων. Ή ἐν λόγω διαδικασία προσωρινών μέτρων διέπεται ἀπό τά άρθρα 289-297 τοῦ <QUOT.START ID="QS0018" REF.END="QE0018" CODE="00AB"/>Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering<QUOT.END ID="QE0018" REF.START="QS0018" CODE="00BB"/> (ὀλλανδικοῦ κωδικος πολιτικής δικονομίας). Τό άρθρο 292 τοῦ κωδικός αὑτοῦ ὁρίζει ὅτι <QUOT.START ID="QS0019" REF.END="QE0019" CODE="00AB"/>οἱ προσωρινώς εκτελεστές ἀποφάσεις δέν προδικάζουν τήν έκβαση τῆς κυρίας δίκης<QUOT.END ID="QE0019" REF.START="QS0019" CODE="00BB"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>4</NO.P><TXT>Ἐν προκειμένω, οἱ ἀναιρεσείουσες στίς κύριες δίκες ἐζήτησαν κατά τήν διαδικασία τῶν προσωρινών μέτρων νά ἀπαγορευθεί στό ὀλλανδικό κράτος νἀ προβεί στην ἀπέλαση τους, τουλάχιστον μέχρις ότου εκδοθεί ἀπόφαση σέ τελευταίο βαθμό ἐπί τῶν αιτήσεων τους περί επανεξετάσεως. Προς τοῦτο, ἐπεκα-λέσθησαν τό άρθρο 10, παράγραφος 1 τοῦ προαναφερθέντος κανονισμού 1612/68, τό όποιο ἀπονέμει σέ ὁρισμένα μέλη τῆς οικογενείας, μεταξύ τῶν ὁποίων καί οἱ συντηρούμενοι ἀνιόντες εργαζομένου υπηκόου ενός κράτους<?PAGE NO="3733"?> μέλους πού ἀπασχολείται στήν επικράτεια άλλου κράτους μέλους, τό δικαίωμα νά κατοικήσουν μέ τόν εργαζόμενο αυτό. Ἐπεκαλέσθησαν επίσης την ἀπαγόρευση τῶν διακρίσεων πού διατυπώνεται στά άρθρα 7 καί 48 τῆς συνθήκης.</TXT></NP><NP><NO.P>5</NO.P><TXT>Κρίνοντας ὅτι ἡ ἀπόφαση του ἐξηρτᾶτο ἀπό τήν ερμηνεία διατάξεων τοῦ κοινο-τικοῦ δικαίου, τό Hoge Raad, ενώπιον τοῦ ὁποίου ἠσκήθησαν ἀναιρέσεις στό πλαίσιο τῆς διαδικασίας τῶν προσωρινών μέτρων, υπέβαλε τά ἀκόλουθα προδικαστικά ερωτήματα:</TXT><P><QUOT.S LEVEL="1"><NP><NO.P><QUOT.START ID="QS0020" REF.END="QE0020" CODE="00AB"/>1.</NO.P><TXT>Ὅταν στό πλαίσιο διαδικασίας προσωρινών μέτρων ἀνακύπτει, κατά τό στάδιο τῆς ἀναιρέσεως, ζήτημα ερμηνείας κατά τήν έννοια τοῦ ἄρθρου 177, πρώτη παράγραφος, τῆς συνθήκης περί ιδρύσεως τῆς Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητος, υποχρεούται τό Hoge Raad, δυνάμει τῆς τρίτης παραγράφου τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ, νά ζητήσει ἀπό τό Δικαστήριο τήν έκδοση προδικαστικής ἀποφάσεως, ἄν ληφθεί ὑπ' ὄψη τό γεγονός ὅτι ἡ κατά τήν διαδικασία προσωρινῶν μέτρων εκδιδομένη ἀπόφαση τοῦ Hoge Raad δέν δεσμεύει τό δικαστήριο πού επιλαμβάνεται μεταγενεστέρως τῆς ὑποθέσεως ἐπί τῆς ουσίας; Στην περίπτωση κατά τήν ὁποία δέν εἶναι δυνατό νά δοθεί κατά γενικό τρόπο καταφατική ἤ ἀρνητική ἀπάντηση στό ερώτημα αυτό, ὑπό ποιες συνθήκες πρέπει νά θεωρηθεί ὅτι υπάρχει τέτοια ὑποχρέωση ;</TXT></NP><NP><NO.P>2.</NO.P><TXT>Τό άρθρο 10 τοῦ κανονισμού 1612/68 τοῦ Συμβουλίου, τῆς <DATE ISO="19681015">15ης Ὀκτωβρίου 1968</DATE>, περί τῆς ελεύθερης κυκλοφορίας τῶν εργαζομένων στό εσωτερικό τῆς Κοινότητος, σέ συνδυασμό ενδεχομένως μέ άλλες διατάξεις τοῦ κοινοτικού δικαίου, ἀπαγορεύει σέ κράτος μέλος νά μή επιτρέψει σέ ένα ἀπό τά ἀναφερόμενα στό άρθρο 10, παράγραφος 1, τοῦ κανονισμού αὐτοῦ μέλη τῆς οικογενείας τοῦ εργαζομένου, ἀπασχολουμένου στό έδαφός του, νά κατοικήσει μέ τόν εργαζόμενο αυτό, ἄν ὁ τελευταίος έχει τήν ιθαγένεια τοῦ κράτους στό όποιο ἀπασχολείται, τό δέ μέλος τῆς οικογενείας του άλλη ἰθαγένεια;<QUOT.END ID="QE0020" REF.START="QS0020" CODE="00BB"/></TXT></NP></QUOT.S></P></NP><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Ἐπί τοῦ πρώτου ερωτήματος</P></TI></TITLE><NP><NO.P>6</NO.P><TXT>Μέ τό πρώτο ερώτημα ερωτάται κατ' ουσία ἄν τό άρθρο 177, τρίτη παράγραφος τῆς συνθήκης πρέπει νά ἑρμηνευθεῖ ὑπό τήν έννοια ὅτι δικαστήριο κράτους μέλους, οἱ ἀποφάσεις τοῦ ὁποίου δέν υπόκεινται σέ ένδικα μέσα τοῦ ἐσωτερικοῦ δικαίου, ὀφείλει νά παραπέμψει στό Δικαστήριο ένα ζήτημα ερμηνείας κατά τήν έννοια τῆς πρώτης παραγράφου τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ, ὅταν τό ζήτημα ἀνακύπτει στό πλαίσιο μιᾶς διαδικασίας προσωρινῶν μέτρων, ἡ δέ μέλλουσα νά εκδοθεί<?PAGE NO="3734"?> απόφαση δέν δεσμεύει τό δικαστήριο πού θά επιληφθεί μεταγενεστέρως της υποθέσεως ἐπί τῆς ουσίας, έστω καί ἄν τό δικαστήριο αυτό ἀνήκει σέ άλλη δικαιοδοσία.</TXT></NP><NP><NO.P>7</NO.P><TXT>Δυνάμει τοῦ ἄρθρου 177, δεύτερη παράγραφος, δικαστήριο κράτους μέλους, ενώπιον τοῦ ὁποίου ἀνακύπτει ζήτημα ερμηνείας ἤ κύρους κατά τήν έννοια τῆς πρώτης παραγράφου τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ, δύναται νά ζητήσει ἀπό τό Δικαστήριο νά ἀποφανθεί προδικαστικῶς ἐπί τοῦ ζητήματος αὐτοῦ, ἄν κρίνει ὅτι μία ἀπόφαση ἐπ᾽ αὐτοῦ εἶναι ἀναγκαία γιά τήν έκδοση τῆς δικής του ἀποφάσεως. Δυνάμει ὅμως τοῦ ἄρθρου 177, τρίτη παράγραφος, ἄν τέτοιο ζήτημα ἀνακύπτει ἐνώπιον ἐθνικοῦ δικαστηρίου, οἱ ἀποφάσεις τοῦ ὁποίου δέν υπόκεινται σέ ένδικα μέσα τοῦ ἐσωτερικοῦ δικαίου, τό δικαστήριο αυτό ὀφείλει νά παραπέμψει τό ζήτημα στό Δικαστήριο.</TXT></NP><NP><NO.P>8</NO.P><TXT>Ὅπως ήδη ἐδέχθη τό Δικαστήριο στην ἀπόφαση τῆς <DATE ISO="19770524">24ης Μαΐου 1977</DATE> Hoffmann-La Roche, <REF.DOC.ECR EDITION="GEN" NO.CASE="107/76" YEAR="1977" PAGE.ECR="957">107/76, Jurispr. σ. 957</REF.DOC.ECR>), σκοπός τοὐ ἄρθρου 177 εἶναι νά εξασφαλισθεί ἡ ὁμοιόμορφη σέ ὅλα τά κράτη μέλη ερμηνεία καί εφαρμογή τοῦ κοι-νοτικοῦ δικαίου. Ὑπό τό πρίσμα αυτό, ἡ τρίτη παράγραφος του ἔχει ιδίως ὡς σκοπό νά ἀποφευχθεί ἡ δημιουργία, σέ οιοδήποτε κράτος μέλος, μιᾶς εθνικής νομολογίας πού δέν εἶναι σύμφωνη μέ τους κανόνες τοῦ κοινοτικοῦ δικαίου. Στό πλαίσιο συνοπτικών καί επειγουσῶν διαδικασιών, ὅπως οἱ προκείμενες, οἱ ἀπαιτήσεις πού ἀπορρέουν ἀπό τόν σκοπό αυτό γίνονται σεβαστές, ἄν δύναται νά κινηθεί, εἴτε σέ κάθε περίπτωση εἴτε ἐφ᾽ ὅσον τό ζητήσει ὁ ηττηθείς διάδικος, τακτική διαδικασία ἐπί τῆς ουσίας, επιτρέπουσα τήν επανεξέταση κάθε ζητήματος κοινοτικοῦ δικαίου πού ἐπελύθη προσωρινῶς κατά τήν συνοπτική διαδικασία.</TXT></NP><NP><NO.P>9</NO.P><TXT>Κατά συνέπεια, ὁ ειδικός σκοπός τοῦ ἄρθρου 177, τρίτη παράγραφος, διασφαλίζεται, ὅταν ἡ υποχρέωση παραπομπής προδικαστικών ερωτημάτων στό Δικαστήριο τηρείται στό πλαίσιο τῆς διαδικασίας ἐπί τῆς ουσίας, έστω καί ἄν ἡ διαδικασία αυτή διεξάγεται ενώπιον δικαστηρίων διαφορετικής δικαιοδοσίας ἀπό ὅ,τι ἡ διαδικασία προσωρινών μέτρων, ἐφ᾽ ὅσον δυνάμει τοῦ ἄρθρου 177 υφίσταται ἡ δυνατότης παραπομπής στό Δικαστήριο τῶν ἀνακυπτόντων ζητημάτων κοινοτικοῦ δικαίου.</TXT></NP><NP><NO.P>10</NO.P><TXT>Στό πρώτο ερώτημα πού υπέβαλε τό Hoge Raad προσήκει, επομένως, ἡ ἀπάντηση ὅτι τό άρθρο 177 τρίτη παράγραφος τῆς συνθήκης πρέπει νά ερμηνευθεί ὑπό<?PAGE NO="3735"?> την έννοια ὅτι δικαστήριο κράτους μέλους, οἱ ἀποφάσεις τοῦ ὁποίου δέν ὑπόκεινται σέ ἔνδικα μέσα τοῦ εσωτερικοῦ δικαίου, δέν ὑποχρεοῦται νά παραπέμψει στό Δικαστήριο ἕνα ζήτημα ερμηνείας κατά τήν έννοια τῆς πρώτης παραγράφου τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ, ὅταν τό ζήτημα ἀνακύπτει στό πλαίσιο διαδικασίας προσωρινῶν μέτρων, ἡ δέ μέλλουσα νά εκδοθεί ἀπόφαση δέν δεσμεύει τό δικαστήριο πού θά επιληφθεί μεταγενεστέρως τῆς υποθέσεως ἐπί τῆς ουσίας, ὑπό τήν προϋπόθεση ὅτι κάθε διάδικος δικαιοῦται νά κινήσει ἡ νά ἀξιώσει τήν κίνηση, έστω καί ἐνώπιον δικαστηρίων διαφορετικής δικαιοδοσίας, μιᾶς διαδικασίας ἐπί τῆς ουσίας, κατά τήν ὁποία κάθε ζήτημα κοινοτικοῦ δικαίου πού ἐπελύθη προσωρινῶς κατά τήν συνοπτική διαδικασία δύναται νά επανεξετασθεί καί νά παραπεμφθεί στό Δικαστήριο δυνάμει τοῦ ἄρθρου 177.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Ἐπί τοῦ δευτέρου ερωτήματος</P></TI></TITLE><NP><NO.P>11</NO.P><TXT>Μέ τό δεύτερο ερώτημα ερωτᾶται κατ' ουσία ἄν, καί ἐπί καταφατικής ἀπαντήσεως ὑπό ποιες συνθήκες, τό κοινοτικό δίκαιο ἀπαγορεύει σέ κράτος μέλος νά μή επιτρέψει τήν είσοδο ἡ τήν παραμονή στό έδαφος του ενός μέλους τῆς οικογενείας, κατά τήν έννοια τοῦ ἄρθρου 10 τοῦ προαναφερθέντος κανονισμοῦ 1612/68, εργαζομένου πού ἀπασχολείται στό έδαφος τοῦ κράτους αὐτοῦ, ὅταν ὁ εργαζόμενος αυτός έχει τήν ιθαγένεια τοῦ ἐν λόγω κράτους, τό δέ μέλος τῆς οικογενείας του τήν ιθαγένεια τρίτης χώρας.</TXT></NP><NP><NO.P>12</NO.P><TXT>Δυνάμει τοῦ ἄρθρου 48 τῆς συνθήκης, ἡ ελεύθερη κυκλοφορία τῶν εργαζομένων στό εσωτερικό τῆς Κοινότητος συνεπάγεται τήν κατάργηση κάθε διακρίσεως λόγω ιθαγενείας μεταξύ τῶν εργαζομένων τῶν κρατῶν μελών. Κατά τό άρθρο 10 τοῦ προαναφερθέντος κανονισμοῦ 1612/68 τοῦ Συμβουλίου, τῆς <DATE ISO="19681015">15ης Ὀκτω-βρίου 1968</DATE>, περί τῆς ελεύθερης κυκλοφορίας τῶν εργαζομένων στό εσωτερικό τῆς Κοινότητος, ὁρισμένα μέλη τῆς οικογενείας τοῦ εργαζομένου, τά όποια προσδιορίζονται στό άρθρο αυτό καί στά όποια περιλαμβάνονται οἱ ἀνιόντες τους ὁποίους συντηρεί ὁ εργαζόμενος <QUOT.START ID="QS0021" REF.END="QE0021" CODE="00AB"/>ἀνεξαρτήτως τῆς ιθαγενείας τους, έχουν δικαίωμα ἐγκαταστάσεως μετά τοῦ εργαζομένου υπηκόου ενός κράτους μέλους, πού ἀπασχολεῖται στην επικράτεια άλλου κράτους μέλους<QUOT.END ID="QE0021" REF.START="QS0021" CODE="00BB"/>.</TXT></NP><NP><NO.P>13</NO.P><TXT>Δεδομένου ὅτι τό γράμμα τοῦ προαναφερθέντος κανονισμοῦ δέν καλύπτει τά συντηρούμενα μέλη τῆς οικογενείας ενός εργαζομένου, υπηκόου τοῦ κράτους μέλους στό έδαφος τοῦ ὁποίου εργάζεται, ἡ ἀπάντηση στό προδικαστικό<?PAGE NO="3736"?> ερώτημα εξαρτᾶται ἀπό τό ἄν, ὑπό τό φῶς τῶν συμφραζομένων τοῦ κανονισμοί) καί τῆς θέσεώς του στό σύνολο τοῦ συστήματος τοῦ κοινοτικοῦ δικαίου, δύναται νά συναχθεί υπέρ αὐτῶν δικαίωμα εισόδου καί παραμονής.</TXT></NP><NP><NO.P>14</NO.P><TXT>Ὡς πρός τό σημείο αυτό, οἱ ἀναιρεσείουσες στίς κύριες δίκες επικαλοῦνται την ἀρχή τῆς ἀπαγορεύσεως τῶν διακρίσεων λόγω ιθαγενείας, ἀρχή ἡ ὁποία, διατυ-πουμένη κατά γενικό τρόπο στό άρθρο 7 τῆς συνθήκης, ευρίσκει ειδικότερη έκφραση στό άρθρο 48 τῆς συνθήκης.</TXT></NP><NP><NO.P>15</NO.P><TXT>Εἶναι, ἐν τούτοις, προφανές ὅτι επίκληση τῶν ἐν λόγω διατάξεων δύναται νά γίνει μόνο κατά τό μέτρο κατά τό όποιο ἡ εξεταζόμενη κατάσταση εμπίπτει στό πεδίο εφαρμογής τοῦ κοινοτικοῦ δικαίου, ειδικότερα δέ ἐν προκειμένω στην σφαίρα τῆς ἐλεύθερης κυκλοφορίας τῶν εργαζομένων στό εσωτερικό τῆς Κοινότητος. Τό συμπέρασμα αυτό ὄχι μόνο συνάγεται ἀπό τήν διατύπωση τῶν ἐν λόγω άρθρων, άλλα εἶναι σύμφωνο καί πρός τόν σκοπό τους, πού εἶναι ἡ συμβολή στην εξάλειψη ὅλων τῶν εμποδίων στά όποια προσκόπτει ἡ ἐγκαθίδρυση μιας κοινής ἀγορᾶς, εντός τῆς ὁποίας οἱ υπήκοοι τῶν κρατών μελῶν έχουν τήν δυνατότητα νά μετακινοῦνται ελευθέρως στό έδαφος τῶν κρατών μελών γιά τήν άσκηση τῶν οικονομικών τους δραστηριοτήτων.</TXT></NP><NP><NO.P>16</NO.P><TXT>Ἑπομένως, οἱ σχετικές μέ τήν ελεύθερη κυκλοφορία τῶν εργαζομένων διατάξεις της συνθήκης καί ἡ κανονιστική ρύθμιση πού ἐθεσπίσθη γιά τήν εκτέλεση τους δέν εφαρμόζονται σέ καταστάσεις πού δέν έχουν κανένα συνδετικό στοιχείο μέ οιαδήποτε ἀπό τίς καταστάσεις πού προβλέπει τό κοινοτικό δίκαιο.</TXT></NP><NP><NO.P>17</NO.P><TXT>Τοῦτο ἀσφαλώς συμβαίνει στην περίπτωση εργαζομένων πού δέν έχουν ποτέ ἀσκήσει τό δικαίωμα ἐλεύθερης κυκλοφορίας στό εσωτερικό τῆς Κοινότητος.</TXT></NP><NP><NO.P>18</NO.P><TXT>Στό δεύτερο ερώτημα πού υπέβαλε τό Hoge Raad προσήκει συνεπώς ἡ ἀπάντηση ὅτι τό κοινοτικό δίκαιο δέν ἀπαγορεύει σέ κράτος μέλος νά μή επιτρέψει τήν είσοδο ἡ τήν παραμονή στό έδαφός του ἑνός μέλους τῆς οικογενείας — κατά τήν έννοια τοῦ ἄρθρου 10 τοῦ κανονισμοῦ 1612/68 τοῦ Συμβουλίου, τῆς <DATE ISO="19681015">15ης Ὀκτωβρίου 1968</DATE>, περί τῆς ελεύθερης κυκλοφορίας τῶν εργαζομένων στό εσωτερικό τῆς Κοινότητος — εργαζομένου, ἀπασχολουμένου στό έδαφος τοῦ κράτους<?PAGE NO="3737"?> αὐτοῦ, ὁ όποιος δέν ἤσκησε ποτέ τό δικαίωμα ελεύθερης κυκλοφορίας στό εσωτερικό τῆς Κοινότητος, ὅταν ὁ εργαζόμενος αυτός <HT TYPE="ITALIC">ἔχει</HT> την ιθαγένεια τοῦ ἐν λόγω κράτους, τό δε μέλος τῆς οικογενείας του την ιθαγένεια τρίτης χώρας.</TXT></NP></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Ἐπί τῶν δικαστικῶν εξόδων</P></TI></TITLE><NP><NO.P>19</NO.P><TXT>Τά έξοδα στά όποια υπεβλήθησαν ἡ ὀλλανδική καί ἡ βρετανική κυβέρνηση, καθώς καί ἡ Ἐπιτροπή, πού κατέθεσαν παρατηρήσεις στό Δικαστήριο, δέν ἀποδίδονται. Δεδομένου ὅτι ἡ παρούσα διαδικασία έχει, ως πρός τους διαδίκους στίς κύριες δίκες, τόν χαρακτήρα παρεμπίπτοντος πού ἀνέκυψε ενώπιον τοῦ ἐθνικοῦ δικαστηρίου, σ᾽ αυτό εναπόκειται νά ἀποφανθεί ἐπί τῶν δικαστικών ἐξόδων.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO><P>Διά ταῦτα</P><P>ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ</P><P>κρίνοντας ἐπί τῶν ἐρωτημάτων πού τοῦ υπέβαλε τό Hoge Raad der Nederlanden, μέ ἀποφάσεις τῆς <DATE ISO="19820115">15ης 'Ιανουαρίου 1982</DATE>, ἀποφαίνεται:</P></INTRO><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Τό ἄρθρο 177, τρίτη παράγραφος, τῆς συνθήκης πρέπει νά ἑρμηνευθεί ὑπό τήν έννοια ὅτι τό δικαστήριο κράτους μέλους, οι ἀποφάσεις τοῦ ὁποίου δέν υπόκεινται σέ ένδικα μέσα τοῦ ἐσωτερικοῦ δικαίου, δέν υποχρεοῦται νά παραπέμψει στό Δικαστήριο ἕνα ζήτημα ἑρμηνείας κατά τήν έννοια τῆς πρώτης παραγράφου του ἄρθρου αὐτοῦ, ὅταν τό ζήτημα ἀνακύπτει στό πλαίσιο διαδικασίας προσωρινῶν μέτρων, ἡ δέ μέλλουσα νά ἐκδοθεί απόφαση δέν δεσμεύει τό δικαστήριο πού θά επιληφθεί μεταγενεστέρως τῆς υποθέσεως ἐπί τῆς ουσίας, ὑπό τήν προϋπόθεση ὅτι κάθε διάδικος δικαιοῦται νά κινήσει ἡ νά ἀξιώσει τήν κίνηση, έστω καί ενώπιον δικαστηρίων διαφορετικής δικαιοδοσίας, μιας διαδικασίας ἐπί τῆς ουσίας, κατά τήν ὁποία κάθε ζήτημα κοινοτικοῦ δικαίου πού ἐπελύθη προσωρινώς κατά τήν συνοπτική διαδικασία δύναται νά επανεξετασθεί καί νά παραπεμφθεί στό Δικαστήριο δυνάμει τοῦ ἄρθρου 177.</TXT></NP></ITEM><?PAGE NO="3738"?><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Τό κοινοτικό δίκαιο δέν ἀπαγορεύει σέ κράτος μέλος νά μή επιτρέψει τήν είσοδο ἡ τήν παραμονή στό ἔδαφός του ἑνός μέλους τῆς οικογενείας — κατά τήν ἔννοια του ἄρθρου 10 τοῦ κανονισμοῦ 1612/68 τοῦ Συμβουλίου, της <DATE ISO="19681015">15ης Ὀκτωβρίου 1968</DATE>, περί τῆς ελεύθερης κυκλοφορίας τῶν ἐργαζομένων στό εσωτερικό τῆς Κοινότητος — εργαζομένου, απασχολουμένου στό έδαφος τοῦ κράτους αὐτοῦ, ὁ όποιος δέν ἤσκησε ποτέ τό δικαίωμα ελεύθερης κυκλοφορίας στό εσωτερικό τῆς Κοινότητος, ὅταν ὁ εργαζόμενος αυτός έχει τήν ιθαγένεια του ἐν λόγω κράτους, τό δέ μέλος τῆς οικογενείας του τήν ιθαγένεια τρίτης χώρας.</TXT></NP></ITEM></LIST></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><P>Mertens de Wilmars</P><P>O'Keeffe</P><P>Everling</P><P>Pescatore</P><P>Mackenzie Stuart</P><P>Bosco</P><P>Koopmans</P><P>Ἐδημοσιεύθη σέ δημοσία συνεδρίαση στό Λουξεμβοῦργο στίς <DATE ISO="19821027">27 Ὀκτωβρίου 1982</DATE>.</P><SIGNATORY><P>Κατ' εντολή τοῦ γραμματέως</P><P>Η. Α. Rühl</P><P>Κύριος υπάλληλος</P><P>διοικήσεως</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Ό πρόεδρος</P><P>J. Mertens de Wilmars</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>