<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><JUDGMENT xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://formex.publications.europa.eu/schema/formex-04.cj-20080212.xd"><BIB.JUDGMENT><REF.CASE FILE="ECRCJ1982ELA.0900354701.case.xml"><NO.CASE>136/81</NO.CASE></REF.CASE><NO.CELEX>61981J0136</NO.CELEX><NO.SEQ>0014.0001</NO.SEQ><PAGE.FIRST>3547</PAGE.FIRST><PAGE.SEQ>2</PAGE.SEQ><PAGE.LAST>3553</PAGE.LAST><PAGE.TOTAL>7</PAGE.TOTAL><AUTHOR>CJ</AUTHOR></BIB.JUDGMENT><CURR.TITLE><LEFT>ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ <DATE ISO="19821012">12. 10. 1982</DATE> — ΥΠΟΘΕΣΗ 136/81</LEFT><RIGHT>ΕΠΙΤΡΟΠΗ / ΙΤΑΛΙΑ</RIGHT></CURR.TITLE><TITLE><TI><P><IE/></P></TI></TITLE><JUDGMENT.INIT><P>Στην υπόθεση 136/81,</P></JUDGMENT.INIT><PARTIES><PLAINTIFS><P>Επιτροπη τῶν Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, εκπροσωπούμενη ἀπό τόν νομικό τῆς σύμβουλο Antonino Abate, μέ ἀντίκλητο στό Λουξεμβοῦργο τόν Oreste Montalto, μέλος τῆς νομικῆς τῆς ὑπηρεσίας, κτίριο Jean Monnet, Kirchberg,</P><PARTY.STATUS>προσφεύγουσα,</PARTY.STATUS></PLAINTIFS><AGAINST>κατά</AGAINST><DEFENDANTS><P>Ιταλικης Δημοκρατιας, ἐκπροσωπούμενης ἀπό τόν Arnaldo Squillante, πρόεδρο τμήματος τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας, προϊστάμενο τῆς υπηρεσίας διπλωματικῶν<?PAGE NO="3548"?> διαφορών, επικουρούμενο ἀπό τόν Pier Giorgio Ferri, avvocato dello Stato, μέ τόπο επιδόσεων στό Λουξεμβοῦργο την προεσβεία τῆς 'Ιταλίας,</P><PARTY.STATUS>καθ' ἧς,</PARTY.STATUS></DEFENDANTS></PARTIES><P>πού έχει ὡς ἀντικείμενο νά ἀναγνωρισθεί ὅτι ἡ 'Ιταλική Δημοκρατία, μη θεσπίζοντας εντός τῶν ταχθεισῶν προθεσμιῶν τίς ἀναγκαίες διατάξεις γιά την συμμόρφωση τῆς πρός την δεύτερη ὁδηγία, 77/91, τοῦ Συμβουλίου, τῆς <DATE ISO="19761213">13ης Δεκεμβρίου 1976</DATE>, περί συντονισμοί) τῶν εγγυήσεων πού ἀπαιτοῦνται στά Κράτη μέλη ἐκ μέρους τῶν ἑταιριών, κατά τήν έννοια τοῦ ἄρθρου 58, δεύτερη παράγραφος, της συνθήκης, γιά τήν προστασία τῶν συμφερόντων τῶν εταίρων καί τῶν τρίτων, μέ σκοπό νά καταστούν οἱ εγγυήσεις αυτές ισοδύναμες ὅσον άφορᾶ τήν σύσταση τῆς ἀνωνύμου εταιρίας καί τή διατήρηση καί τίς μεταβολές τοῦ κεφαλαίου της, παρέβη υποχρέωση πού υπέχει ἐκ τῆς συνθήκης ΕΟΚ,.</P><PREAMBLE><PREAMBLE.INIT><P>ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ</P><P>συγκείμενο ἀπό τους J. Mertens de Wilmars, πρόεδρο, Α. O᾽Keeffe, U. Everling καί Α. Χλωρό, προέδρους τμήματος, Ρ. Pescatore, Mackenzie Stuart καί Τ. Koopmans, δικαστές,</P><P>γενικός εἰσαγγελεύς: Sir Gordon Slynn</P><P>γραμματεύς: P. Heim</P></PREAMBLE.INIT><PREAMBLE.FINAL><P>εκδίδει τήν ἀκόλουθη</P></PREAMBLE.FINAL></PREAMBLE><CONTENTS.JUDGMENT><GR.SEQ LEVEL="1"><TITLE><TI><P>ΑΠΟΦΑΣΗ</P></TI></TITLE><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Περιστατικά</P></TI></TITLE><P>Τά πραγματικά περιστατικά τῆς υποθέσεως, ἡ ἐξέλιξη τῆς διαδικασίας, τά αιτήματα, καθώς καί οἱ ισχυρισμοί καί τά επιχειρήματα τῶν διαδίκων έχουν συνοπτικῶς ὡς έξης:</P><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>Ι —</NO.P><TXT>Πραγματικά περιστατικά</TXT></NP></TI></TITLE><P>Τό άρθρο 54, παράγραφος 3, στοιχείο ζ), της συνθήκης ΕΟΚ προβλέπει ὅτι τό Συμβούλιο καί ἡ Ἐπιτροπή ἀσκοῦν τά καθήκοντα πού τους έχουν ἀνατεθεί σχετικά μέ τό δικαίωμα εγκαταστάσεως ἰδίως μέ τόν συντονισμό, κατά τό ἀναγκαίο μέτρο καί μέ τόν σκοπό νά τίς καταστήσουν ισοδύναμες, τῶν ἀπαιτουμένων εγγυήσεων ὑπό τῶν κρατών μελών ἐκ μέρους τῶν ἐταιριών, κατά τήν έννοια τοῦ ἄρθρου 58, παράγραφος 2, (τῶν εταιριών άστικοῦ ἡ ἐμπο-ρικοῦ δικαίου, συμπεριλαμβανομένων τῶν συνεταιρισμών, καί τῶν άλλων νομικών προσώπων δημοσίου ἤ ἰδιωτικοῦ δικαίου,<?PAGE NO="3549"?> μέ εξαίρεση εκείνων πού δέν επιδιώκουν κερδοσκοπικό σκοπό), γιά τήν προστασία των συμφερόντων τῶν εταίρων καί των τρίτων.</P><P>Στίς <DATE ISO="19611218">18 Δεκεμβρίου 1961</DATE> τό Συμβούλιο ¿θέσπισε <QUOT.START ID="QS0001" REF.END="QE0001" CODE="00AB"/>Γενικό Πρόγραμμα γιά την κατάργηση τῶν περιορισμών στην ελευθερία εγκαταστάσεως εντός τῆς ΕΟΚ<QUOT.END ID="QE0001" REF.START="QS0001" CODE="00BB"/> (ΕΕ εἰδ. ἔκδ. 06/001, σ. 7). Στ̥ν τίτλο VΙ τοῦ προγράμματος αὐτοῦ ὁρίζεται ὅτι πρό της λήξεως τοῦ δευτέρου ἔτους τοῦ δευτέρου σταδίου τῆς μεταβατικῆς περιόδου προβλέπεται νά επιτελεσθεί ὁ συντονισμός, ἐφ' ὅσον εἶναι ἀναγκαίος καί μέ σκοπό νά καταστήσει ισοδύναμες τίς εγγυήσεις πού ἀπαιτούνται στά κράτη μέλη ἀπό τίς εταιρίες, γιά τήν προστασία τῶν συμφερόντων τόσο τῶν εταίρων ὅσο καί τῶν τρίτων.</P><P>Κατ' εφαρμογή τῶν ἀνωτέρω διατάξεων, τό Συμβούλιο μετά ἀπό τήν πρώτη ὁδηγία, τήν 68/151/ΕΟΚ, τῆς <DATE ISO="19680309">9ης Μαρτίου 1968</DATE>, ἐθέσπισε δεύτερη ὁδηγία, τήν 77/91/ΕΟΚ, της <DATE ISO="19761213">13ης Δεκεμβρίου 1976</DATE>, περί συντονισμοῦ τῶν εγγυήσεων πού ἀπαιτούνται στά κράτη μέλη ἐκ μέρους τῶν ἑταιριών, κατά τήν έννοια τοῦ ἄρθρου 58, δεύτερη παράγραφος, τῆς συνθήκης, γιά τήν προστασία τῶν συμφερόντων τῶν εταίρων καί των τρίτων, μέ σκοπό νά καταστούν οἱ εγγυήσεις αὐτές ισοδύναμες ὅσον άφορᾶ τήν σύσταση τῆς ἀνωνύμου εταιρίας καί τήν διατήρηση καί τίς μεταβολές τοῦ κεφαλαίου τῆς (ΕΕ εἰδ. ἔκδ. 06/001, σ. 230).</P><P>Ἡ ὁδηγία 77/91 ἐκοινοποιήθη στά κράτη μέλη στίς <DATE ISO="19761216">16 Δεκεμβρίου 1976</DATE>. Σύμφωνα μέ τό άρθρο 43 τῆς ὁδηγίας αὐτης, τα κράτη μέλη ὑπεχρεοῦντο νά θέσουν σέ ἰσχύ τίς ἀναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές καί διοικητικές διατάξεις γιά νά συμμορφωθοῦν μέ τήν ὁδηγία εντός δύο ετῶν ἀπό της κοινοποιήσεως της, δηλαδή τήν <DATE ISO="19781216">16η Δεκεμβρίου 1978</DATE>, καί νά ενημερώσουν ἀμέσως τήν 'Επιτροπή περί αὐτοῦ.</P><P>Διαπιστώνοντας ὅτι ἡ 'Ιταλική Δημοκρατία δέν είχε θεσπίσει εντός τῆς προθεσμίας πού εἶχε ταχθεί τά ἀναγκαία μέτρα γιά τήν εφαρμογή τῆς ὁδηγίας καί ὅτι ἐν πάση περιπτώσει ουδεμία πληροφορία τῆς είχε παρασχεθεί σχετικῶς, ἡ 'Επιτροπή εκίνησε μέ επιστολή τῆς <DATE ISO="19800108">8ης 'Ιανουαρίου 1980</DATE> κατά τοῦ ὡς άνω κράτους μέλους τήν διαδικασία τοῦ ἄρθρου 169 τῆς συνθήκης ΕΟΚ.</P><P>Μέ τήν επιστολή αυτή ἡ 'Επιτροπή διε-πίστωνε ὅτι ἡ 'Ιταλική Δημοκρατία, μή θέτοντας σέ ἰσχύ τά ἀναγκαία μέτρα γιά τήν μεταφορά τῆς οδηγίας στό εθνικό δίκαιο, εἶχε παραβεί τίς υποχρεώσεις της, ἐκάλει δέ τήν ιταλική κυβέρνηση νά διατυπώσει τίς παρατηρήσεις τῆς εντός δύο μηνών.</P><P>Μέ τηλετύπημα τῆς <DATE ISO="19800201">1ης Φεβρουαρίου 1980</DATE>, ή Μόνιμη 'Αντιπροσωπεία τῆς 'Ιταλικῆς Δημοκρατίας στίς Κοινότητες ἐγνωστοποίησε στην 'Επιτροπή ὅτι τό υποβληθέν κατά τήν ἕβδομη νομοθετική περίοδο καί μή ψηφισθέν μέχρι λήξεως τῆς σχέδιο νόμου, πού εξουσιοδότεί τήν κυβέρνηση νά εφαρμόσει τήν ὁδηγία, εἶχε υποβληθεί ἐκ νέου στό Κοινοβούλιο κατά τήν τρέχουσα περίοδο καί ἐτέλει ὑπό μελέτη ἀπό τίς ἀπό κοινοῦ συνεδριάζουσες επιτροπές δικαιοσύνης καί οικονομικών τῆς Γερουσίας. Ἐξ άλλου, ἡ διυπουργική επιτροπή ad hoc πού εἶχε συσταθεί στην προεδρία τῆς κυβερνήσεως επρόκειτο νά εξετάσει τά τεχνικῆς φύσεως θέματα τῆς ὁδηγίας πού ἀπαιτούν τήν θέσπιση κανόνων ἐσωτερικοῦ δικαίου μέ σκοπό τήν επίσπευση τῆς συντάξεως τοῦ προς θέσπιση διατάγματος μετά τήν ψήφιση τοῦ εξουσιοδοτικοῦ νόμου ἀπό τά δύο νομοθετικά σώματα τοῦ Κοινοβουλίου.</P><P>Κατ' εφαρμογή τοῦ ἄρθρου 169, παράγραφος 1, τῆς συνθήκης ΕΟΚ, ἡ 'Επιτροπή διετύπωσε στίς <DATE ISO="19800929">29 Σεπτεμβρίου 1980</DATE> καί<?PAGE NO="3550"?> ἐκοινοποίησε στίς <DATE ISO="19801008">8 Ὀκτωβρίου 1980</DATE> αιτιολογημένη γνώμη, μέ την ὁποία διεπίστωνε την παράβαση ἐκ μέρους τῆς Ἰταλικῆς Δημοκρατίας τῶν υποχρεώσεων τῆς καί την ἐκάλει νά θεσπίσει εντός δύο μηνῶν ἀπό της κοινοποιήσεως τῆς αιτιολογημένης γνώμης τά ἀναγκαία γιά την ἐφαρμογή τῆς ὁδηγίας μέτρα.</P><P>Μέ τηλετύπημα τῆς 27ης 'Οκτωβρίου καί επιστολή τῆς <DATE ISO="19801219">19ης Δεκεμβρίου 1980</DATE>, ή Μόνιμη 'Αντιπροσωπεία τῆς 'Ιταλίας πληροφόρησε τήν 'Επιτροπή ὅτι τό νομοσχέδιο πού παρείχε στήν κυβέρνηση τήν νομοθετική εξουσιοδότηση εἶχε ψηφισθεί ἀπό τήν Γερουσία στην συνεδρίαση τῆς τῆς <DATE ISO="19800716">16ης Ἰουλίου 1980</DATE> καί εὑρίσκετο ὑπό εξέταση ἐνώπιον τῆς Βουλής.</P></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>II —</NO.P><TXT>'Εγγραφη διαδικασία</TXT></NP></TI></TITLE><P>Μέ δικόγραφο πού κατέθεσε στίς <DATE ISO="19810605">5 'Ιουνίου 1981</DATE>, ἡ Επιτροπή προσέφυγε στό Δικαστήριο, κατ' ἐφαρμογή τοῦ ἄρθρου 169, παράγραφος 1, τῆς συνθήκης ΕΟΚ, κατά τῆς 'Ιταλικής Δημοκρατίας, στην ὁποία προσάπτει παράβαση λόγω μή εκτελέσεως τῆς ὁδηγίας 77/91.</P><P>Ἡ έγγραφη διαδικασία διεξήχθη κανονικῶς. Ή 'Επιτροπή παρητήθη τοῦ δικαιώματος υποβολής ἀπαντήσεως.</P><P>Κατόπιν εκθέσεως τοῦ εισηγητού δικαστού καί μετ᾽ ἀκρόαση τοῦ γενικοῦ εισαγγελέως, τό Δικαστήριο ἀπεφάσισε τήν έναρξη τῆς προφορικής διαδικασίας χωρίς προηγουμένη διεξαγωγή ἀποδείξεων. Ἐκάλεσε πάντως τήν ιταλική κυβέρνηση νά τοῦ γνωστοποιήσει εγγράφως τήν ἀκριβή ημερομηνία ενάρξεως τῆς νομοθετικῆς διαδικασίας γιά τήν εφαρμογή τῆς ὁδηγίας. Ή σχετική ἀπάντηση εδόθη εντός τῆς ταχθείσης προθεσμίας.</P></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>III —</NO.P><TXT>Αιτήματα τῶν διαδίκων</TXT></NP></TI></TITLE><P>Ἡ <HT TYPE="ITALIC">Ἐπιτροπή ζητεῖ</HT> ἀπό τό Δικαστήριο:</P><LIST TYPE="DASH"><ITEM><P>νά ἀναγνωρίσει ὅτι ἡ 'Ιταλική Δημοκρατία, παραλείποντας νά θεσπίσει εντός τῆς ταχθείσης προθεσμίας τίς ἀναγκαίες διατάξεις γιά τήν συμμόρφωση τῆς πρός τήν δεύτερη ὁδηγία, 77/91, τοῦ Συμβουλίου, τῆς <DATE ISO="19761213">13ης Δεκεμβρίου 1976</DATE>, παρέβη τίς υποχρεώσεις πού υπέχει ἐκ τῆς συνθήκης,</P></ITEM><ITEM><P>νά καταδικάσει τήν 'Ιταλική Δημοκρατία στά δικαστικά έξοδα.</P></ITEM></LIST><P>Ἡ <HT TYPE="ITALIC">Κυβέρνηση τῆς 'Ιταλικής Δημοκρατίας</HT> δέν διετύπωσε ρητώς αιτήματα.</P></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>ΙV —</NO.P><TXT>'Ισχυρισμοί καί επιχειρήματα τῶν διαδίκων κατά τήν έγγραφη διαδικασία</TXT></NP></TI></TITLE><P>Ή <HT TYPE="ITALIC">'Επιτροπή</HT> ὑπενθυμίζει ὅτι, κατά τό άρθρο 189, τρίτο ἐδάφιο, τῆς συνθήκης ΕΟΚ, οἱ οδηγίες δεσμεύουν τό κράτος μέλος στό όποιο ἀπευθύνονται, ὅσον άφορᾶ τό επιδιωκόμενο ἀποτέλεσμα, ἀφήνοντας πάντως τήν επιλογή τοῦ τύπου καί τῶν μέσων στην ἁρμοδιότητα τῶν εθνικών ἀρχων. Ό δεσμευτικός χαρακτήρας τῶν ὁδηγιών συνεπάγεται τήν υποχρέωση τῶν κρατών μελών νά τηρήσουν τίς προθεσμίες πού οἱ ὁδηγίες αυτές θέτουν γιά τήν θέσπιση τῶν εσωτερικών εκτελεστικών δια-τάξων.</P><P>Συντρέχει παράβαση τῆς συνθήκης ἐκ μέρους ἑνός κράτους μέλους ἀνεξαρτήτως τοῦ κρατικοῦ ὀργάνου, ἡ πράξη ἤ ἡ παράλειψη τοῦ ὁποίου προεκάλεσαν τήν μή εκτέλεση. Τό ἐν λόγω κράτος μέλος δέν δύναται νά δικαιολογήσει τήν παράβαση βάσει εσωτερικών διατάξεων, τῆς ἀκολουθούμενης στό εσωτερικό του πρακτικῆς ἡ ιδιαιτέρων πραγματικών καταστάσεων σέ εθνικό επίπεδο.</P><?PAGE NO="3551"?><P>Οἱ ἀνωτέρω ἀρχές έχουν παγιωθεί στην νομολογία τοῦ Δικαστηρίου.</P><P>Ἡ 'Ιταλική Δημοκρατία, παραλείποντας νά λάβει εντός τῶν ταχθεισῶν προθεσμιών τά ἀναγκαία μέτρα εφαρμογῆς τῆς ὁδηγίας 77/91, παρέβη ἀναμφισβητήτως υποχρέωση πού υπέχει ἐκ τῆς συνθήκης.</P><P>Ή <HT TYPE="ITALIC">κνδέρνηση τῆς 'Ιταλικῆς Δημοκρατίας</HT> παρατηρεί ὅτι ἡ μεταφορά τῆς ὁδηγίας 77/91 στην ιταλική εσωτερική ἔννομη τάξη ἀπαιτεί την έγκριση νομοθετικοί) κειμένου πού νά τροποποιεί ἐπί ὁρισμένων σημείων τό Ισχύον βάσει νόμων ἑταιρικό δίκαιο. Ή Ιταλική κυβέρνηση έχει κινήσει ήδη τήν ἀπαραίτητη νομοθετική διαδικασία μετά τήν πρόωρη διάλυση τοῦ Κοινοβουλίου τό 1979, κατέθεσε στίς <DATE ISO="19790924">24 Σεπτεμβρίου 1979</DATE> νέο σχέδιο νόμου, τό όποιο ενεκρίθη ἀπό τήν Γερουσία στίς <DATE ISO="19800716">16 'Ιουλίου 1980</DATE>. Ή κυβέρνηση παρενέβη επανειλημμένως γιά νά ζητήσει τήν περάτωση τῆς κοινοβουλευτικής διαδικασίας καί επέδειξε συνεχῶς ζωηρό ενδιαφέρον για τό σχέδιο.</P><P>Οἱ νέοι κανόνες ἐφαρμογής τῆς ὁδηγίας 77/91 θά τεθούν συντόμως σέ ἰσχύ. Ή σημειωθείσα καθυστέρηση ὀφείλετο σέ παράγοντες συνδεόμενους πρός ἐναλλαγές συνταγματικής φύσεως, οἱ όποιες είχαν ἀντίκτυπο στην συνέχεια τῆς λειτουργίας των ἁρμοδίων γιά τήν σύνταξη τοῦ νόμου ὀργάνων. Κατ' οὐδένα τρόπο θά ἠδύνατο νά ἀμφισβητηθεί ἡ σταθερή πρόθεση γιά τήν μεταφορά τῆς ὁδηγίας 77/91 στό εσωτερικό δίκαιο.</P></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><NP><NO.P>V —</NO.P><TXT>Προφορική διαδικασία</TXT></NP></TI></TITLE><P>Ἡ <HT TYPE="ITALIC">'Επιτροπή,</HT> εκπροσωπουμενη ἀπό τόν Abate, καί ἡ <HT TYPE="ITALIC">κυβέρνηση τῆς Ιταλικής Δημοκρατίας,</HT> εκπροσωπούμενη ἀπό τόν Ferri, ἀγόρευσαν ἐν συντομία κατά τήν συνεδρίαση τῆς <DATE ISO="19820428">28ης 'Απριλίου 1982</DATE>.</P><P>Ό γενικός εἰσαγγελεύς ἀνέπτυξε τίς προτάσεις του κατά τήν συνεδρίαση τῆς <DATE ISO="19820622">22ας Ἰουνίου 1982</DATE>.</P></GR.SEQ></GR.SEQ><GR.SEQ LEVEL="2"><TITLE><TI><P>Σκεπτικό</P></TI></TITLE><NP><NO.P>1</NO.P><TXT>Μέ δικόγραφο πού κατέθεσε στήν γραμματεία τοῦ Δικαστηρίου στίς <DATE ISO="19810605">5 'Ιουνίου 1981</DATE>, ἡ Ἐπιτροπή ἤσκησε, δυνάμει τοῦ ἄρθρου 169 τῆς συνθήκης ΕΟΚ, προσφυγή, μέ τήν ὁποία ζητεί νά ἀναγνωρισθεί ὅτι ἡ 'Ιταλική Δημοκρατία, παραλείποντας νά θεσπίσει εντός τῆς ταχθείσης προθεσμίας τίς ἀναγκαίες εσωτερικές διατάξεις γιά τήν συμμόρφωση τῆς πρός τήν δεύτερη ὁδηγία, 77/91, τοῦ Συμβουλίου, τῆς <DATE ISO="19761213">13ης Δεκεμβρίου 1976</DATE>, περί συντονισμοί) τῶν εγγυήσεων πού ἀπαιτοῦνται στά κράτη μέλη ἐκ μέρους τῶν ἑταιριών, κατά τήν έννοια τοῦ άρθρου 58, δεύτερη παράγραφος, τῆς συνθήκης, γιά τήν προστασία τῶν συμφερόντων των εταίρων καί τῶν τρίτων, μέ σκοπό νά καταστοῦν οἱ εγγυήσεις αυτές Ισοδύναμες ὅσον άφορᾶ τήν σύσταση τῆς ἀνωνύμου εταιρίας καί τή διατήρηση καί τίς μεταβολές τοῦ κεφαλαίου τῆς (ΕΕ εἰδ. ἔκδ. 06/001, σ. 230), παρέβη υποχρέωση πού ὑπέχει ἐκ τῆς συνθήκης.</TXT></NP><?PAGE NO="3552"?><NP><NO.P>2</NO.P><TXT>Κατά τό ἄρθρο 43 τῆς ὁδηγίας, τά κράτη μέλη ὑπεχρεοῦντο νά θέσουν σέ ἰσχύ τίς ἀναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές καί διοικητικές διατάξεις ἐντός προθεσμίας δύο ετῶν ἀπό τῆς κοινοποιήσεως τῆς ὁδηγίας. Δεδομένου ὅτι ἡ ἐν λόγω ὁδηγία ἐκοινοποιήθη στην 'Ιταλική Δημοκρατία στίς <DATE ISO="19761216">16 Δεκεμβρίου 1976</DATE>, ἡ σχετική προθεσμία έληξε στίς <DATE ISO="19781216">16 Δεκεμβρίου 1978</DATE>.</TXT></NP><NP><NO.P>3</NO.P><TXT>Ή ιταλική κυβέρνηση δέν ἀμφισβητεί ὅτι δέν ἐξεπλήρωσε τήν υποχρέωση αὐτή. Ἐξηγεί ὅτι εἶχε μεριμνήσει, ὥστε νά κινηθεί ἡ ἀπαραίτητη νομοθετική διαδικασία, καταθέτοντας στό Κοινοβούλιο σχετικό σχέδιο νόμου, άλλα ὅτι, παρά τίς επανειλημμένες παρεμβάσεις της, ἡ ψήφιση τοῦ σχεδίου νόμου, τό όποιο ἔχει ήδη εγκρίνει ἡ Γερουσία, εκκρεμεί ἀκόμη ενώπιον τῆς Βουλής. Κατ' οὐδένα τρόπο δύναται νά ἀμφισβητηθεί ἡ σταθερή πρόθεση για τήν μεταφορά τῆς ὁδηγίας στό ἐσωτερικό δίκαιο, ἡ δέ σημειωθείσα καθυστέρηση ὀφείλεται στίς συμφυείς πρός τήν νομοθετική διαδικασία δυσχέρειες.</TXT></NP><NP><NO.P>4</NO.P><TXT>Οἱ περιστάσεις αυτές δέν εἶναι ικανές νά εξαλείψουν τήν παράβαση πού προσάπτεται στην 'Ιταλική Δημοκρατία. Κατά παγία νομολογία, ένα κράτος μέλος δέν δύναται νά επικαλεσθεί διατάξεις, τήν ἀκολουθούμενη πρακτική ἡ καταστάσεις τῆς εσωτερικής εννόμου τάξεως του γιά νά δικαιολογήσει τήν μή τήρηση των υποχρεώσεων πού ἀπορρέουν ἀπό τίς κοινοτικές ὁδηγίες.</TXT></NP><NP><NO.P>5</NO.P><TXT>Πρέπει νά υπογραμμισθεί περαιτέρω ὅτι οἱ κυβερνήσεις τῶν κρατῶν μελών συμμετέχουν στίς εργασίες προπαρασκευής τῶν ὁδηγιών καί ὀφείλουν συνεπώς νά εἶναι σέ θέση νά εκπονήσουν εντός τῆς τασσομένης προθεσμίας τό σχέδιο των ἀναγκαίων γιά τήν εφαρμογή τους νομοθετικών διατάξεων. Όπως προκύπτει ὅμως ἀπό τίς παρασχεθείσες κατά τήν διάρκεια τῆς δίκης πληροφορίες, στό ιταλικό Κοινοβούλιο δέν εἶχε ἀκόμη υποβληθεί κανένα σχέδιο νόμου κατά τήν λήξη τῆς προθεσμίας πρός εκτέλεση τῆς ὁδηγίας.</TXT></NP><NP><NO.P>6</NO.P><TXT>Πρέπει νά ἀναγνωρισθεί ὅτι ἡ 'Ιταλική Δημοκρατία, μή θεσπίζοντας εντός τῆς ταχθείσης προθεσμίας τίς ἀναγκαίες διατάξεις γιά τήν συμμόρφωση τῆς πρός τήν ὁδηγία 77/91 τοῦ Συμβουλίου, τῆς <DATE ISO="19761213">13ης Δεκεμβρίου 1976</DATE>, παρέβη τίς ὑποχρεώσεις πού υπέχει ἐκ τῆς συνθήκης.</TXT></NP><?PAGE NO="3553"?><GR.SEQ LEVEL="3"><TITLE><TI><P>Ἐπί τῶν δικαστικών εξόδων</P></TI></TITLE><NP><NO.P>7</NO.P><TXT>Κατά τό ἄρθρο 69, παράγραφος 2, τοῦ κανονισμοῦ διαδικασίας, ὁ ἡττηθείς διάδικος καταδικάζεται στά δικαστικά έξοδα. Ἐπειδή ἡ καθ' ἧς ἡττήθη, πρέπει νά καταδικασθεί στά δικαστικά έξοδα.</TXT></NP></GR.SEQ></GR.SEQ></GR.SEQ><JURISDICTION><INTRO><P>Διά ταῦτα</P><P>ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ</P><P>κρίνει καί ἀποφασίζει:</P></INTRO><LIST TYPE="ARAB"><ITEM><NP><NO.P>1)</NO.P><TXT>Ή Ἰταλική Δημοκρατία, μή θεσπίζοντας εντός τῆς ταχθείσης προθεσμίας τίς ἀναγκαίες διατάξεις γιά τήν συμμόρφωση τῆς πρός τήν δεύτερη ὁδηγία, 77/91, τοῦ Συμβουλίου, τῆς <DATE ISO="19761213">13ης Δεκεμβρίου 1976</DATE>, περί συντονισμοῦ τῶν εγγυήσεων πού ἀπαιτούνται στά κράτη μέλη ἐκ μέρους των εταιριών, κατά τήν έννοια τοῦ ἄρθρου 58, δεύτερη παράγραφος, τῆς συνθήκης, γιά τήν προστασία τῶν συμφερόντων τῶν ἑταίρων καί των τρίτων, μέ σκοπό νά καταστούν οἱ εγγυήσεις αυτές ἰσοδύναμες ὅσον άφορα τήν σύσταση τῆς ἀνωνύμου εταιρίας καί τή διατήρηση καί τίς μεταβολές τοῦ κεφαλαίου της, παρέβη τίς υποχρεώσεις πού υπέχει ἐκ τῆς συνθήκης ΕΟΚ.</TXT></NP></ITEM><ITEM><NP><NO.P>2)</NO.P><TXT>Καταδικάζει τήν Ἰταλική Δημοκρατία στά δικαστικά έξοδα.</TXT></NP></ITEM></LIST></JURISDICTION></CONTENTS.JUDGMENT><SIGNATURE.CASE><P>Mertens de Wilmars</P><P>O'Keeffe</P><P>Everling</P><P>Χλωρός</P><P>Pescatore</P><P>Mackenzie Stuart</P><P>Koopmans</P><P>Ἐδημοσιεύθη σέ δημοσία συνεδρίαση στό Λουξεμβοῦργο στίς <DATE ISO="19821012">12 'Οκτωβρίου 1982</DATE>.</P><SIGNATORY><P>Ὁ γραμματεύς</P><P>Ρ. Heim</P></SIGNATORY><SIGNATORY><P>Ὁ πρόεδρος</P><P>J. Mertens de Wilmars</P></SIGNATORY></SIGNATURE.CASE></JUDGMENT>