4.8.2014   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 253/7


Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 5 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Fermo – Włochy) – postępowanie karne przeciwko M

(Sprawa C-398/12) (1)

((Konwencja wykonawcza do układu z Schengen - Artykuł 54 - Zasada „ne bis in idem” - Zakres stosowania - Wydane przez sąd umawiającego się państwa postanowienie o umorzeniu postępowania przygotowawczego i nieprzekazaniu sprawy do sądu orzekającego o odpowiedzialności karnej z powodu niewystarczających dowodów uprawdopodobniających popełnienie przestępstwa - Możliwość wznowienia postępowania przygotowawczego prowadzonego przez sędziego w wypadku ujawnienia się nowych dowodów uprawdopodobniających popełnienie przestępstwa - Pojęcie osoby, „której proces zakończył się wydaniem prawomocnego wyroku” - Ściganie karne tej samej osoby w odniesieniu do tego samego czynu w innym umawiającym się państwie - Wygaśnięcie oskarżenia publicznego i stosowanie zasady ne bis in idem))

2014/C 253/09

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale di Fermo

Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

M

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Tribunale di Fermo – Wykładnia art. 54 Konwencji wykonawczej do układu z Schengen – Zasada „ne bis in idem” – Pojęcie osoby, „której proces zakończył się wydaniem prawomocnego wyroku” – Prawomocne postanowienie o umorzeniu postępowania przygotowawczego wydane przez sąd państwa członkowskiego

Sentencja

Artykuł 54 Konwencji wykonawczej do układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między rządami państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach podpisanej w Schengen (Luksemburg) w dniu 19 czerwca 1990 r. należy interpretować w ten sposób, że postanowienie o umorzeniu postępowania przygotowawczego i nieprzekazaniu sprawy do sądu orzekającego o odpowiedzialności karnej – które to postanowienie w umawiającym się państwie, w którym zostało ono wydane, stanowi przeszkodę dla ponownego ścigania w odniesieniu do tych samych czynów osoby, w odniesieniu do której wydano owo postanowienie, chyba że ujawnią się nowe dowody uprawdopodobniające popełnienie przestępstwa przez tę osobę – należy uważać za orzeczenie stanowiące prawomocny wyrok w rozumieniu tego artykułu, stanowiące w konsekwencji przeszkodę dla ponownego ścigania tej samej osoby w odniesieniu do tych samych czynów w innym umawiającym się państwie.


(1)  Dz.U. C 355 z 17.11.2012.